CZĘŚĆ 4
Drzwi otworzyły się i Marco wszedł do gabinetu w granatowym garniturze, z parasolem złożonym pod pachą. Za nim pojawiła się kobieta o krótkich, srebrnych włosach.
Znałam ją.
Każdy pracownik Dantego znał jej fotografię z korytarza prowadzącego do prywatnej jadalni.
Clara Marino.
Przez sekundę nie potrafiłam oddychać.
Dante nie ruszył się z miejsca.
— Clara — powiedział.
Kobieta miała bliznę przy skroni i laskę z mosiężną rączką. Wyglądała na zmęczoną, starszą niż na zdjęciach, ale jej oczy były dokładnie takie same.
Marco przestał się uśmiechać.
— To niemożliwe.
— A jednak — odpowiedziała Clara.
Dante zrobił krok, lecz zatrzymał się, jakby bał się, że jeden ruch może rozbić tę scenę.
— Widziałem samochód — wyszeptał. — Widziałem ogień.
— Widziałeś samochód, który miałam prowadzić. Dziesięć minut wcześniej Victor ostrzegł mnie, że Marco podłożył bombę. Zabrał mnie z parkingu przez kuchenne wyjście. Kiedy wróciłam po Dantego, eksplozja już nastąpiła.
— Dlaczego nie wróciłaś? — zapytałam.
Clara spojrzała na Marco.
— Bo przez dziewięć lat ten człowiek groził, że zabije mojego męża, jeśli dam znak, że żyję. Kontrolował rachunki, ludzi i informacje. Dante wierzył, że jestem martwa, a Marco mógł udawać wiernego brata.
Marco rzucił parasol na podłogę.
— Kłamie. Zginęła tej nocy. Wszyscy to wiedzą.
— Nie wszyscy — powiedziała Clara. — Adam wiedział. Emily wiedziała, choć jeszcze nie rozumiała. Victor wiedział. Sal wiedział. A ty wiedziałeś, że kiedy mój mąż odkryje prawdę, twoje imperium się skończy.
Marco odwrócił się do Victora.
— Powiedz im, że to twoja robota.
Victor cofnął się o krok.
— Powiedziałem już wszystko.
— Przez dziewięć lat jadłeś przy moim stole.
— Przez dziewięć lat płaciłeś za moją ciszę.
Dante podniósł dokument z podpisem Marco.
— Podpisałeś formularz Adama.
Marco roześmiał się nerwowo.
— Byłem przyjacielem rodziny. Mogłem podpisać cokolwiek.
— Z dopiskiem, żeby nie informować Emily? — zapytałam.
Marco spojrzał na mnie z wściekłością.
— Ty wszystko zepsułaś. Miałaś tylko wpisywać spotkania do kalendarza.
— Nie. Miałam płacić za brata. To ty uznałeś, że kobieta zmęczona rachunkami nie zauważy trzech milionów.
Clara podeszła do biurka i położyła na nim mały mosiężny klucz.
— To klucz do sejfu w restauracji przy ulicy Halsted. Marco trzyma tam kopie wszystkich przelewów oraz listę ludzi, którym płacił za milczenie.
Dante spojrzał na klucz.
— Dlaczego nie dałaś go mnie wcześniej?
— Bo nie wiedziałam, komu jeszcze można ufać.
— Mnie też?
Clara dotknęła jego dłoni.
— Tobie najbardziej. To dlatego musiałam mieć pewność, że nie zabijesz pierwszego człowieka, którego wskażę.
Jej słowa uderzyły w niego mocniej niż oskarżenie.
Marco wykorzystał moment i rzucił się w stronę biurka. Chciał chwycić dokumenty, ale Sal zastąpił mu drogę. Ochroniarze przycisnęli Marco do ściany.
— Puśćcie mnie! — wrzasnął. — Dante, jesteśmy braćmi!
— Nie — odpowiedział Dante. — Byliśmy braćmi, zanim wybrałeś pieniądze zamiast ludzi.
Marco spojrzał na Clarę.
— Mogłaś umrzeć. Powinnaś była umrzeć.
Dante zesztywniał, lecz Clara podniosła rękę.
— Nie dotykaj go.
— Clara…
— Nie po to wróciłam, żeby kolejny człowiek został zabity w moim imieniu.
Dante patrzył na nią długo. Potem wziął telefon i zadzwonił do zarządców wszystkich swoich firm.
— Zamrozić konta Marco. Odłączyć go od każdej spółki. Przekazać pełną dokumentację niezależnym księgowym i rodzinom ludzi, których okradł. Żadnych egzekucji. Żadnych zniknięć. Wszystko ma zostać zapisane.
Marco zaczął się szarpać.
— Myślisz, że możesz oddać moje pieniądze i wyjść czysty?
— Nie — odpowiedział Dante. — Wiem, że nie mogę.
To był drugi zwrot, którego nikt się nie spodziewał.
Dante wyłączył telefon i zwrócił się do mnie.
— Emily, twoje wynagrodzenie zostaje podwojone. Ośrodek Adama opłacę do końca jego terapii, ale nie jako nagrodę. To dług, którego nie powinienem był pozwolić ci spłacać samotnie.
— Nie chcę jałmużny.
— To nie jałmużna. To pieniądze, które zabrał mój brat, kiedy grożono twojej rodzinie.
— A jeśli odmówię?
— Wtedy znajdę inny sposób, żeby je zwrócić. Możesz wybrać sposób, nie fakt.
Spojrzałam na Clarę. Stała obok biurka, opierając palce na mosiężnej rączce laski.
— Adam nie jest już tym przestraszonym chłopakiem z tamtej nocy — powiedziała. — Ale potrzebuje wiedzieć, że jego pamięć nie była przekleństwem.
Pojechaliśmy do ośrodka jeszcze tego samego popołudnia. Dante zostawił ludzi przed budynkiem i wszedł tylko z Clarą, mną oraz Victorem. W pokoju Adama pachniało herbatą z melisą i środkiem do dezynfekcji. Na stoliku leżały drewniane klocki, choć Adam od dawna ich nie układał.
Kiedy mnie zobaczył, poruszył palcami.
— Przyprowadziłaś szefa?
— Przyprowadziłam kilka osób, którym masz coś do powiedzenia.
Adam spojrzał na Dantego.
— To pan był właścicielem samochodu?
— Nie. To był samochód Clary.
— Ona przeżyła.
Clara uklękła przed jego wózkiem.
— Dzięki tobie.
Adam dotknął blizny na własnym czole.
— Ja tylko próbowałem powiedzieć, że widziałem kluczyki.
— I powiedziałeś — odparła Clara. — Tylko nikt nie chciał słuchać.
Dante uklęknął obok niej. Jego eleganckie spodnie dotknęły gumowej podłogi.
— Adam, przepraszam.
Brat spojrzał na mnie, jakby czekał, czy pozwolę mu odpowiedzieć.
— Za co? — zapytał.
— Za to, że przez dziewięć lat uznałem twoje słowa za bełkot. Za to, że pozwoliłem ludziom mówić, że wypadek odebrał ci rozum. Za to, że szukałem winnych wszędzie poza własną rodziną.
Adam długo milczał.
— Nie naprawi pan dziewięciu lat jednym przepraszam.
— Wiem.
— To dobrze.
Dante skinął głową.
— Co mam zrobić?
Adam wskazał na leżące na stoliku klocki.
— Zbudować coś, co się nie zawali przy pierwszym złym człowieku.
Clara odwróciła twarz, ale zobaczyłam łzy na jej policzku.
Dante usiadł na krześle i zaczął układać klocki. Mężczyzna, którego bali się wszyscy w Chicago, nie umiał dopasować dwóch drewnianych elementów. Adam poprawił jego rękę.
Ja stałam obok i patrzyłam, jak Victor czeka na swoje konsekwencje, jak Marco zostaje wyprowadzony z budynku bez krzyku i bez broni, a Sal po raz pierwszy od lat dzwoni do matki, żeby powiedzieć jej prawdę.
Nie odzyskałam dziewięciu lat opieki nad Adamem.
Nie odzyskałam spokoju, który straciłam, gdy ktoś zaczął zostawiać papierowe żurawie pod moimi drzwiami.
Ale odzyskałam coś ważniejszego: pewność, że mój brat nie wymyślił tamtej nocy.
Wieczorem Adam poprosił mnie o mój telefon. Przez chwilę przesuwał palcem po ekranie, aż znalazł numer Dantego.
— Po co dzwonisz? — spytałam.
— Żeby mu powiedzieć, że źle układa klocki.
Telefon zadzwonił niemal natychmiast.
Adam odebrał i włączył głośnik.
— Panie Marino — powiedział. — Jutro zaczynamy od podstaw.
Po drugiej stronie usłyszeliśmy cichy śmiech Dantego. Tym razem nie brzmiał jak coś wyrwanego z grobu.
Brzmiał jak człowiek, który dostał rozkaz od mojego brata i postanowił go wykonać.
Adam dołożył ostatni klocek na samym szczycie budowli.
— Widzisz? — powiedział do mnie. — Ten się nie zawali.
Na drewnianej wieży został tylko mały, czerwony klocek, trzęsący się pod ciężarem całej reszty.



