CZĘŚĆ 4
Przeczytałam wiadomość od notariusza jeszcze raz. Dokument dotyczący akcji przeniesionych przed ślubem odnalazł się w archiwum, ale jeśli chciałam zabezpieczyć zapis, musiałam działać przed jutrem.
Sebastian obserwował mnie uważnie.
—Co się stało?
Schowałam telefon.
—Odnalazło się to, czego szukałeś.
Pobladł. Laura podniosła się z miejsca i poleciła Arturowi zabezpieczyć księgi oraz wstrzymać przelewy ze spółek zależnych. Sebastian zaprotestował, lecz nikt już nie czekał na jego zgodę.
Kamila stała pod ścianą. Kiedy na nią spojrzał, odwróciła wzrok.
—Mówiłeś, że będziemy mieli własne udziały —powiedziała cicho. —Nie wiedziałam, że za firmowe pieniądze.
—Chciałem zadbać o naszą przyszłość.
—Nie. O swoją.
Sebastian zwrócił się do mnie.
—Walerio, możemy to naprawić. Jesteśmy małżeństwem.
—To nie daje ci prawa wyprowadzać pieniędzy z firmy.
Marek Domański ścisnął teczkę, którą trzymał od chwili wejścia do sali.
—Muszę coś dopowiedzieć. Te osiemnaście procent akcji nadal należy do mnie. Nie podpisałem przekazania ich Sebastianowi.
Sebastian gwałtownie odwrócił głowę, ale Marek mówił dalej. W umowie była klauzula pozwalająca unieważnić zakup, jeśli wykorzystano środki spółki. Dopiero gdy odkrył źródło pieniędzy, odmówił wykonania ostatniego kroku.
—Dlaczego w takim razie tu przyszedłeś? —zapytałam.
—Sebastian zagroził, że nie dostanę już żadnego zlecenia w tym mieście. Potem zadzwoniła pani Bielska. Powiedziała, żebym przyniósł dokumenty, jeśli nie chcę zostać z tym sam.
Położył przed Laurą rachunek. Artur przejrzał go i skinął głową: mieliśmy pełny łańcuch płatności. Pozostawało odzyskać pieniądze.
—Sześć milionów jest jeszcze na rachunku Loranu —wyjaśnił Marek. —Resztę odesłałem spółkom pośredniczącym, zanim tu przyjechałem.
—Oddasz wszystko natychmiast —zażądał Sebastian.
—Firmie, nie tobie.
Sebastian oparł się o stół. Spróbował jeszcze przekonać nas, że jego usunięcie przestraszy banki, inwestorów i pracowników.
—Wykorzystujesz ich strach —powiedziałam. —Przed skutkami tego, co sam zrobiłeś.
Nie znalazł odpowiedzi.
O dwunastej trzydzieści zwołaliśmy nadzwyczajne posiedzenie rady. Bez kamer i dziennikarzy Laura odczytała uchwałę: zawieszenie uprawnień Sebastiana do reprezentowania spółki, niezależny audyt i dochodzenie zwrotu pieniędzy. Akcje kupione przez Lorana miały wrócić do spółki po cenie zakupu.
Przed podpisaniem uchwały skontaktowałam się z notariuszem. Dokument odnaleziony w archiwum potwierdzał przeniesienie akcji sprzed mojego ślubu. Poprosiłam o zabezpieczenie zapisu, zanim upłynie wskazany w wiadomości termin. Sebastian patrzył, jak odkładam telefon, ale nie zapytał już o nic.
—Jeśli to podpiszesz, nasze małżeństwo się skończy —powiedział.
Spojrzałam na obrączkę.
—Skończyło się wcześniej. Dzisiaj przestajemy tylko udawać, że jest inaczej.
Podpisałam uchwałę. Nie chciałam zarządzać firmą po to, by go ukarać. Powołaliśmy Laurę na tymczasową prezes zarządu, a Artur miał prowadzić finanse do końca audytu. Marek miał otrzymać należne mu środki dopiero po przekazaniu spółce wszystkich dokumentów i pieniędzy.
Zachowałam swoje akcje. Nie jako broń przeciw Sebastianowi, lecz jako granicę, której nie pozwolę już przekroczyć.
Wieczorem spotkałam Kamilę na podziemnym parkingu. Siedziała na masce samochodu w pogniecionym czerwonym kostiumie.
—Chcę ci coś oddać —powiedziała.
W kopercie były rachunki za hotel, kolacje i przejazdy opłacone firmową kartą.
—Myślałam, że płaci za to sam.
—Teraz już wiesz.
Spuściła wzrok.
—Czy on w ogóle zamierzał się ze mną ożenić?
—Nie znam wszystkich jego zamiarów. Wiem tylko, że nie ukrywa się aktu małżeństwa przed kimś, z kim planuje się wspólne życie.
W jej oczach pojawiły się łzy. Powiedziała, że jutro pójdzie do księgowej i złoży wyjaśnienia. Poprosiłam, żeby zrobiła to dla siebie. Odeszła, zanim zdążyłam dodać coś więcej.
Następnego ranka Sebastian przyszedł do mojego gabinetu bez krawata. Położył na biurku klucz do apartamentu służbowego.
—Nie będę prosił o wybaczenie. Sprzedam prywatne udziały i pokryję część strat.
—Nie sprzedawaj ich mnie.
—Odkupi je spółka. Pieniądze pójdą na zwrot.
Zapytałam, dlaczego podjął tę decyzję. Odpowiedział, że nie chce zatrzymać niczego, co zdobył dzięki kłamstwu. Nie brzmiało to jak prośba o drugą szansę.
—Audyt ustali, ile jesteś winien —powiedziałam. —Nie wrócisz do zarządu. Ani do mojego życia.
Przyjął to bez sprzeciwu. Podpisał potwierdzenie odbioru dokumentów, zostawił klucz i wyszedł.
Pod koniec dnia wróciłam do sali zarządu. Na stole wciąż widniała plama po kawie, którą Sebastian rozlał podczas zebrania. Laura położyła przede mną nową księgę udziałów.
—Chcesz sama wpisać zmianę?
Wzięłam pióro i przy nazwisku Sebastiana zaznaczyłam, że jego uprawnienia do reprezentowania spółki zostały zawieszone. Potem zamknęłam księgę. Położyłam na niej granatową teczkę; jej mosiężne zapięcie błysnęło w świetle.
—Co zrobimy z salą, kiedy audyt się skończy? —zapytała Laura.
Spojrzałam na siedemnaście krzeseł i pusty fotel, który Sebastian uważał za swój tron.
—Zostawimy go pustego —odpowiedziałam. —Dopóki ktoś nie udowodni, że naprawdę potrafi na nim usiąść.
A potem otworzyłam księgę dokładnie na stronie, na której zaczynała się prawdziwa historia Grupy Ferrer.


