CZĘŚĆ 4
— Kto próbował anulować moje miejsce? — zapytałam.
Notariusz włączył głośnik.
— Administracja otrzymała wniosek z adresu poczty należącego do Adriana Nowaka — wyjaśniła kobieta po drugiej stronie. — Wniosek został odrzucony, bo nie miał pełnomocnictwa. Pani miejsce nadal jest zarezerwowane.
Adrian zrobił się biały.
— To nie ja wysłałem ten wniosek.
Spojrzałam na niego.
— Ale ktoś użył twojego hasła.
— Zostawiłem telefon Walerii, kiedy poszedłem po kawę — powiedział szybko. — Nie wiedziałem, co robiła.
Waleria poderwała głowę.
— Nie anulowałam niczego.
Pani Marta wskazała na ojca.
— Hasło zmieniono z komputera w jego biurze. Mam potwierdzenie z banku i wydruk połączenia z administracją uczelni.
Ojciec cofnął się, jakby ktoś pchnął go w pierś.
— Chciałem tylko zatrzymać ją do czasu wyjaśnienia sprawy.
— Nie — odpowiedziałam. — Chciałeś, żebym nie zdążyła wyjechać.
Matka zaczęła płakać.
— Michał, przecież miało chodzić tylko o pieniądze.
To zdanie zmieniło wszystko.
Waleria odwróciła się do niej.
— Tylko o pieniądze? Przez dwa lata zabieraliście jej fundusz i nawet nie powiedzieliście, że babcia zostawiła go właśnie jej?
— Robiliśmy to dla ciebie — wyszeptała matka.
— Nie prosiłam was o kradzież.
Ojciec podniósł głos.
— Bez mojej pomocy nie dostałabyś się na medycynę!
— Może nie — odpowiedziała Waleria. — Ale bez niej nie zapłaciłabym za kursy. To nie jest moje osiągnięcie, jeśli zbudowaliście je na jej plecach.
Adrian stał przy ścianie, ściskając telefon. Metalowa obudowa odbijała światło z okna.
— Elena, ja mogę oddać ci swoją część pieniędzy.
Zaśmiałam się krótko, choć nie było w tym nic zabawnego.
— Ty nie masz moich pieniędzy.
— Mam oszczędności.
— Masz też mój adres poczty i od lat udajesz, że jesteś moim chłopakiem, bo bałeś się stracić Walerii.
Waleria spojrzała na niego.
— To prawda?
Adrian spuścił wzrok.
— Zakochałem się w tobie, Waleria. Elena napisała ten list, ale ty go poprawiłaś. Zgodziłem się, bo nie chciałem, żebyś przestała się do mnie odzywać.
Słowa nie zraniły mnie tak, jak kiedyś. Rany, które codziennie naciska się palcem, w końcu przestają zaskakiwać.
Waleria zdjęła z nadgarstka bransoletkę i położyła ją na stole.
— Oddam wszystko, co kupiliście z tego funduszu. Samochód sprzedam. Kurs odwołam. Nie pojadę na medycynę w Northbridge, jeśli to oznacza, że Elena ma zrezygnować ze swoich planów.
Ojciec spojrzał na nią z niedowierzaniem.
— Chcesz wyrzucić swoją przyszłość?
— Nie. Chcę przestać nazywać cudze pieniądze swoją przyszłością.
To był zwrot, którego nie przewidziałam. Przez całe życie uważałam Waleriię za osobę, która zabiera wszystko, co zostaje na stole. Tego dnia po raz pierwszy sama coś z niego zsunęła.
Nie wybaczyłam jej od razu. Nie mogłam. Ale kiedy podpisała oświadczenie o zwrocie pieniędzy, zobaczyłam, że jej dłoń drży nie z udawania, lecz ze wstydu.
Notariusz przygotował nowe dokumenty. Fundusz miał zostać zamrożony do chwili rozpoczęcia moich studiów, a brakującą kwotę rodzice mieli zwrócić z udziału w sprzedawanym mieszkaniu. Nie było krzyków, które mogłyby cofnąć przelewy. Były tylko podpisy i liczby, od których przez lata uciekali.
Matka próbowała mnie zatrzymać przed kancelarią.
— Dokąd pójdziesz?
— Do akademika.
— Sama?
— Tak.
— Nie poradzisz sobie.
Wyjęłam telefon i pokazałam jej wiadomość od profesora: „Stypendium przyznane. Czekamy na panią we wrześniu”.
Matka patrzyła na ekran długo.
— Dlaczego nic nam nie powiedziałaś?
— Bo za każdym razem, kiedy mówiłam o swoim życiu, ktoś przerabiał je na plan dla Walerii.
Adrian czekał na parkingu. Padał drobny deszcz, a na masce jego samochodu pojawiały się ciemne plamy.
— Nie pojadę z tobą — powiedział.
— Wiem.
— Waleria też nie chce być ze mną.
— To nie jest moja decyzja.
— Czy kiedykolwiek mnie kochałaś?
Popatrzyłam na niego. W kieszeni trzymałam metalową zakładkę z wygrawerowaną falą. Przez trzy lata była dowodem obietnicy, której on nie zamierzał spełnić.
— Kochałam wyobrażenie o chłopaku, który dotrzyma słowa. Ty byłeś tylko osobą stojącą obok tego wyobrażenia.
Oddał mi klucz do skrzynki pocztowej, choć nigdy go o niego nie prosiłam.
— Co mam zrobić z naszymi zdjęciami?
— Nie wiem. Ale nie wysyłaj ich Walerii.
Skinął głową. Po raz pierwszy jego twarz nie szukała jej w tłumie.
Kilka dni później spotkałam się z Waleriią na dworcu. Była pora obiadowa. W automacie obok peronu obracały się paczki kanapek, a na jej ramieniu wisiała torba bez drogiego logo, które znałam z każdego rodzinnego zdjęcia.
— Złożyłam podanie na pielęgniarstwo w naszym mieście — powiedziała. — Za własne pieniądze.
— To dobry kierunek.
— Chciałam być lekarką, bo tata mówił, że wtedy wszyscy będą mnie podziwiać. Nie wiem jeszcze, czy naprawdę tego chcę.
— Tym razem możesz sprawdzić sama.
Wyjęłam zakładkę z kieszeni i przesunęłam palcem po wygrawerowanej fali.
— Pamiętasz, co mi wtedy powiedział Adrian?
— Że pojedzie z tobą nad ocean, jeśli się dostaniesz.
— Dostałam się.
— Wiem.
Pociąg wjechał na peron. Metal zgrzytnął o metal, a wiatr poruszył kartkami w mojej teczce.
Waleria wyciągnęła rękę.
— Mogę cię kiedyś odwiedzić?
Nie odpowiedziałam od razu.
— Możesz. Ale nie po to, żeby zabrać coś, co zostawiłam na stole.
— Wiem.
Tym razem jej słowo nie było obietnicą bez pokrycia. Było początkiem rachunku, który dopiero miała spłacić czynami.
Wsiadłam do wagonu z dokumentami stypendialnymi pod pachą. Nie czułam triumfu. Czułam ciężar pieniędzy, które trzeba było odzyskać, i lata, których nikt nie mógł mi oddać.
Kiedy pociąg ruszył, wyjęłam telefon. Przyszła wiadomość od profesora Kowalskiego: „Proszę pamiętać o spotkaniu na uczelni. Przygotowaliśmy dla pani miejsce w laboratorium”.
Spojrzałam na morze, które jeszcze było daleko, ale już istniało w mojej wyobraźni: szerokie, zimne i niepodzielone na czyjąś część oraz resztki.
Na kolanach położyłam metalową zakładkę. Fala odbiła światło lampy, gdy pociąg wjeżdżał w noc.
— Tym razem jadę po swoje — powiedziałam do pustego siedzenia obok.
Przegapiłeś początek?




