Odmówiłam mafijnemu bossowi, gdy trzymał tacę babeczek, a jego ochroniarz nagle przestał udawać, że nie słucha

Mafijny boss z Chicago oświadczył mi się w kuchni, kiedy trzymałam tacę truskawkowych babeczek, a ja odpowiedziałam mu przy wszystkich.

— Absolutnie nie.

Luca Bellini patrzył na mnie tak, jakby właśnie usłyszał coś w języku, którego nie znał. Za jego plecami kuchnia Bellini House kipiała od sobotniego chaosu. Piekarniki trzaskały, patelnie syczały, a kelnerzy wykrzykiwali numery stolików. Mimo to nagle miałam wrażenie, że cała restauracja wstrzymała oddech.

Luca był ogromny. Szerokie ramiona, grafitowy garnitur, zegarek droższy niż mój samochód i czarny tatuaż znikający pod mankietem białej koszuli. Dwaj ochroniarze stali kilka kroków dalej, udając, że bardzo interesuje ich stojak z ciasteczkami.

Ja miałam mąkę na policzku, różowy krem na rękawie i sportowe buty, których nie dało się już doczyścić.

— Czy ty wiesz, kim jestem? — zapytał.

— Tak.

— I mimo to mówisz „nie”?

— Mówię, że zasłaniasz mi lodówkę.

Jeden z ochroniarzy zakrztusił się. Luca odwrócił głowę.

— Marco?

Marco DeSantis, człowiek, który przez czternaście lat osłaniał go własnym ciałem, nagle zaczął studiować sufit.

Luca znów spojrzał na mnie.

— Potrzebuję żony.

— Spróbuj portalu randkowego.

— Tymczasowej żony.

— Tymczasowego portalu randkowego.

Sięgnęłam po klamkę lodówki. Luca nadal stał na drodze.

— Przesuń się.

Nikt nie mówił Lucie Belliniemu, żeby się przesunął. Ludzie z nim negocjowali. Przepraszali, zanim się z nim nie zgodzili. Ja odsunęłam jego łokieć biodrem.

Ku mojemu zdziwieniu zrobił krok w bok.

Włożyłam babeczki do lodówki, sprawdziłam temperaturę i dopiero wtedy odwróciłam się do niego.

— Masz cztery minuty. Dlaczego mężczyzna, przy którym pół Chicago boi się mrugać, chce kupić sobie żonę?

— Nie powiedziałem, że chcę ją kupić.

— Jeszcze nie.

Kącik jego ust drgnął. Nie pasował do niego ten cień uśmiechu. Tacy mężczyźni powinni mieć zimne oczy i głos, od którego stygnie kawa.

Luca zdjął marynarkę.

— Co robisz?

— Powiedziałaś, że jesteś zajęta.

Podwinął rękawy. Na przedramionach miał kolejne tatuaże.

— Jestem.

— W takim razie daj mi coś do zrobienia.

Podałam mu miskę z różowym kremem.

— Trzymaj.

— Mam trzymać krem?

— Chciałeś cztery minuty.

Spojrzał na miskę, potem na mnie.

— Mój zegarek kosztował czterdzieści dwa tysiące dolarów.

— Wydałeś za dużo.

Tym razem naprawdę się roześmiał. Głęboko, niespodziewanie, jakby dawno zapomniał, jak brzmi własny śmiech. Nawet noże przestały uderzać o deski.

Potem powiedział, że jego babcia Eleonora kończy osiemdziesiąt lat, jest chora i martwi się, że Luca zostanie sam. Potrzebował kogoś, kogo mógłby przedstawić rodzinie jako narzeczoną. Tylko na dziewięćdziesiąt dni.

— Sto tysięcy dolarów — dodał.

Miska z kremem nagle zrobiła się ciężka.

Przez siedem lat odkładałam każdy grosz na własną piekarnię. Miałam plan, przepisy i upatrzony lokal w Lincoln Park. Brakowało mi tylko pieniędzy na kaucję oraz piece.

— Żadnych nielegalnych interesów przy mnie — powiedziałam. — Nie rzucisz mojej pracy. Nie wybierzesz menu mojej piekarni. I nie będziesz mówił mi, jak mam się ubierać.

— Zgoda.

— Chcę zobaczyć umowę.

— Jutro o ósmej Marco przywiezie dokumenty.

Odstawiłam miskę na blat.

— A teraz wyjdź. Mam trzydzieści tart do polakierowania.

— To Luca, narzeczona.

Nie zdążyłam odpowiedzieć, bo w tym momencie do kuchni wszedł mężczyzna, którego nigdy wcześniej nie widziałam. Podał Marco małą mosiężną kopertę i szepnął mu coś do ucha. Twarz ochroniarza natychmiast stężała.

Luca przestał się uśmiechać.

— Sophie — powiedział cicho. — Odłóż tę tacę.

— Dlaczego?

Marco zamknął drzwi kuchni. Luca wyciągnął rękę w stronę koperty, a jego palce zatrzymały się tuż nad zamkiem…

CZĘŚĆ 2

Jego palce zacisnęły się na mosiężnej kopercie, ale zamiast ją otworzyć, Luca podał ją Marco.

— Sprawdź, kto ją przyniósł.

— Już sprawdziłem — odparł Marco. — To człowiek od Vance’a.

Nazwisko nie znaczyło dla mnie wiele, ale sposób, w jaki Luca je usłyszał, wystarczył za wyjaśnienie. Wokół jego ust pojawiła się twarda linia.

— Kim jest Vance? — zapytałam.

— Kimś, kogo nie musisz poznawać.

— Skoro zostanę twoją żoną, chyba powinnam wiedzieć, przed kim mam nie musieć uciekać.

Marco zerknął na niego z niepokojem.

— Luca.

— Nie tutaj — uciął Bellini.

Schował kopertę do wewnętrznej kieszeni marynarki, jakby właśnie nie pojawiła się w jego restauracji wiadomość od człowieka, który chciał mu zaszkodzić. Potem znów spojrzał na mnie.

— Umowa pozostaje aktualna. Dziewięćdziesiąt dni. Nic więcej.

— A jeśli zmienię zdanie?

— Wtedy odejdziesz.

— Bez konsekwencji?

Jego spojrzenie zmiękło na sekundę.

— Bez konsekwencji.

Następnego ranka Marco przywiózł dokumenty w skórzanej teczce. Spotkaliśmy się w małej kawiarni naprzeciwko piekarni, w której pracowałam. Padał drobny deszcz, a papierowa serwetka przyklejała się do mojego nadgarstka.

Umowa była zaskakująco uczciwa. Wynagrodzenie, prywatność, osobne pokoje, możliwość odejścia w każdej chwili. Na końcu Luca własnoręcznie dopisał trzy zdania: „Sophie Bennett zachowuje swoje nazwisko. Jej praca i plany pozostają wyłącznie jej sprawą. Nikt nie ma prawa jej dotykać ani zastraszać”.

— On naprawdę to podpisał? — spytałam.

— Luca podpisuje tylko to, czego zamierza dotrzymać.

— A czego nie zamierza dotrzymać?

Marco uniósł wzrok znad kawy.

— Tego nie wpisuje do umów.

Tego samego popołudnia przeniosłam kilka rzeczy do jego penthouse’u. Winda otworzyła się na salon większy niż całe moje mieszkanie. Na marmurowej wyspie w kuchni leżała pojedyncza róża oraz karteczka: „Nie dotykam piekarnika bez pozwolenia”.

Roześmiałam się, choć nie chciałam.

Pierwsza kolacja u Bellinich miała smak pieczonego czosnku i przesłuchania. Eleonora siedziała na końcu mahoniowego stołu, owinięta kaszmirowym szalem. Wyglądała krucho, dopóki nie spojrzała na mnie stalowymi oczami.

— Gdzie mój wnuk cię znalazł?

— W kuchni. Zasłaniał lodówkę.

— I kazałaś mu się przesunąć?

— Wepchnęłam go biodrem.

Eleonora roześmiała się tak gwałtownie, że zakaszlała. Luca natychmiast odłożył widelec.

— Nonno, dobrze się czujesz?

— Doskonale. Wreszcie ktoś przy tym stole mówi prawdę.

Przez następne tygodnie kłamstwo zaczęło przypominać życie. Luca siadał nocami przy kuchennej wyspie, gdy ćwiczyłam przepisy. Znał się na dostawach, kosztach i marżach. Kiedy spaliłam croissanty, ugryzł kawałek i powiedział:

— Smakuje jak spalony croissant.

— Dziękuję za szczerość.

— Twój plan piekarni jest dobry. Mąkę możesz kupować bezpośrednio od spółdzielni z północy stanu. Połączysz zamówienie z naszymi restauracjami i obniżysz koszty.

— Czy ty właśnie pomagasz mi otworzyć firmę?

— Nie. Pomagam ci nie przepłacać.

W jego głosie nie było litości. Było coś znacznie bardziej niebezpiecznego: szacunek.

Sześć tygodni później pojechaliśmy na galę hotelarzy. Miałam na sobie szmaragdową suknię, a Luca trzymał dłoń na moich plecach. Przy stoliku zatrzymał się Marcus Vance, elegancki mężczyzna o uśmiechu cienkim jak ostrze.

— Piekarka — powiedział, lustrując mnie. — Jak uroczo. Luca, kiedy znudzi ci się zabawa, mogę zatrudnić ją przy kasie.

Ciało Luki zesztywniało.

— Powtórz — powiedział.

Zanim zdążył zrobić krok, weszłam między nich.

— Panie Vance, gratuluję nowego lokalu przy ulicy Miller. Szkoda byłoby, gdyby ktoś dokładnie sprawdził instalację, którą podobno pan oszczędnościowo „odnowił”.

Jego twarz straciła kolor.

Nie miałam wuja w straży pożarnej ani żadnych dowodów. Wiedziałam tylko, że ludzie tacy jak on zawsze oszczędzają na tym, czego klienci nie widzą.

Na balkonie Luca śmiał się tak, jak wtedy w kuchni. Potem spoważniał.

— Nie jesteś tym, za kogo cię uważałem.

— To dobrze czy źle?

— To bardzo źle dla mojego planu, żeby po dziewięćdziesięciu dniach pozwolić ci odejść.

Pocałował mnie, zanim zdążyłam przypomnieć mu o umowie.

A kiedy odsunęliśmy się od siebie, w jego kieszeni zawibrował telefon. Luca przeczytał wiadomość i pobladł.

— Co się stało? — spytałam.

Podniósł na mnie oczy.

— Vance nie próbował zastraszyć mnie. Próbował dotrzeć do ciebie…

CZĘŚĆ 3

— Co to znaczy „dotrzeć do mnie”? — zapytałam.

Staliśmy na balkonie hotelu, a za szklaną balustradą Chicago płynęło światłami. W dole muzyka wciąż brzmiała, lecz przy naszym stoliku wszyscy nagle udawali, że nie patrzą.

Luca zacisnął telefon w dłoni.

— Vance od miesiąca wykupuje dostawców Bellini House. Chce zmusić mnie do sprzedaży części restauracji. Dziś dowiedziałem się, że ktoś śledził cię po pracy.

— I dopiero teraz mi mówisz?

— Chciałem, żebyś miała normalne dziewięćdziesiąt dni.

— Luca, ja właśnie udaję żonę człowieka, przed którym normalni ludzie schodzą z chodnika. Normalność skończyła się w chwili, gdy podałam ci miskę z kremem.

Jego szczęka drgnęła.

— Nie pozwolę, żebyś została wciągnięta w mój świat.

— Już zostałam wciągnięta. Pytanie brzmi: dlaczego naprawdę wybrałeś mnie?

Przez moment słyszałam tylko deszcz uderzający o metalową poręcz. Luca mógł skłamać. Robił to zawodowo. Tym razem jednak odłożył telefon i powiedział prawdę.

— Nonna dostała wyniki badań, które nie były dobre. Lekarz powiedział, że może mieć kilka miesięcy, jeśli leczenie nie zadziała. Bała się, że kiedy jej zabraknie, zostanę sam i wrócę do życia, którego nienawidzę.

— To nie odpowiada na moje pytanie.

Luca spojrzał mi w oczy.

— Znalazłem cię, bo jako jedyna osoba w tej restauracji nie próbowałaś niczego ode mnie dostać. Nawet kiedy zaproponowałem pieniądze, myślałaś o piekarni, nie o sobie.

— Potrzebowałeś dekoracji przy stole.

— Potrzebowałem kogoś, kto powie mi, że jestem idiotą.

Serce uderzyło mi mocniej.

— A pocałunek też był częścią planu?

— Nie. I właśnie dlatego wszystko się skomplikowało.

Następnego dnia pojechaliśmy do posiadłości Bellinich. Eleonora czekała w oranżerii przy stole zasypanym dokumentami. Na jej palcu błyszczał ciężki pierścień z czarnym kamieniem.

— Wreszcie — powiedziała. — Oboje wyglądacie, jakbyście przestali udawać.

— Nonna, Vance wie o Sophie — powiedział Luca.

— Wiem.

Odwróciła do nas teczkę.

W środku znajdowały się kopie przelewów, nazwiska pośredników i podpis człowieka, który sprzedawał Vance’owi informacje o dostawach. Był nim Adrian Bellini, kuzyn Luki i dyrektor finansowy trzech restauracji.

Luca wpatrywał się w podpis.

— Adrian?

— Od sześciu miesięcy opróżniał rachunki spółek — wyjaśniła Eleonora. — Vance obiecał mu miejsce w zarządzie po przejęciu firmy.

Drzwi oranżerii otworzyły się. Adrian wszedł z twarzą pozbawioną koloru.

— To nie tak — powiedział.

— W takim razie wyjaśnij podpis — odparł Luca.

— Chciałem tylko uratować siebie. Vance miał dokumenty o twoich nielegalnych interesach. Groził, że wszystko ujawni.

— A Sophie?

Adrian spojrzał na mnie.

— Miałem ją przestraszyć. Nic więcej.

Luca zrobił krok w jego stronę, lecz Eleonora uderzyła laską w podłogę.

— Ani kroku. Nie pozwolę, żebyś zamienił mój ogród w miejsce, o którym będą szeptać.

Adrian zaczął płakać. Nie przeprosił. Powiedział tylko, że Vance ma kopię umowy Sophie i zamierza użyć jej publicznie, by pokazać, że Luca kupuje ludzi.

Spojrzałam na Lucę.

— To dlatego mnie wybrałeś? Żeby nikt nie uwierzył, że jestem prawdziwa?

— Wybrałem cię, zanim dowiedziałem się o Adrianie. Ale teraz Vance może zniszczyć twoją piekarnię, zanim jeszcze otworzysz drzwi.

Tej nocy Luca przelał sto tysięcy dolarów na moje konto. Dołączył krótką wiadomość: „Na piekarnię. Bez warunków”.

Rano spakowałam walizkę.

Nie dlatego, że go nie kochałam. Właśnie dlatego, że kochałam go już zbyt mocno, by udawać, że jego świat mnie nie rani.

Dwa miesiące później otworzyłam Bennett’s Bakery. O czwartej po południu nie została ani jedna babeczka. Wtedy zadzwonił telefon stojący przy kasie.

Kobieta po drugiej stronie przedstawiła się jako urzędniczka komisji licencyjnej. Powiedziała, że wpłynęła skarga dotycząca pochodzenia pieniędzy na moją piekarnię.

A potem dodała, że skarga nie pochodziła od Vance’a.

Podpisał ją ktoś z rodziny Bellinich…