CZĘŚĆ 4
Podpisał ją ktoś z rodziny Bellinich.
Przez chwilę trzymałam słuchawkę przy uchu i nie potrafiłam odpowiedzieć.
W piekarni pachniało cynamonem, prażonymi truskawkami i świeżym drewnem. Za szybą przechodnie zatrzymywali się przy kremowym szyldzie Bennett’s Bakery. Na półkach zostały tylko okruszki, papierowe foremki i jedna samotna łopatka do ciasta.
— Pani Bennett? — odezwała się urzędniczka. — Czy pani mnie słyszy?
— Tak.
— Otrzyma pani pismo. Do czasu wyjaśnienia sprawy rachunek firmy może zostać zablokowany.
— Jakiej sprawy?
— Podejrzenia, że kapitał pochodzi z działalności nieujawnionej w dokumentach.
Gdy odłożyłam słuchawkę, palce miałam tak zimne, że nie czułam metalowej krawędzi lady.
Nie musiałam pytać, kto za tym stał.
Luca pojawił się pięć minut później. Wszedł bez obstawy, w mokrej od deszczu marynarce. Na ulicy Marco siedział w samochodzie i patrzył przed siebie, jakby chciał dać nam choć odrobinę prywatności.
— Dzwonili do ciebie? — spytał Luca.
— Wiedziałeś?
— Dowiedziałem się trzy minuty temu.
— Kto podpisał skargę?
— Adrian.
Zaśmiałam się krótko, bez radości.
— Twój kuzyn, który okradał twoje restauracje, postanowił ratować moje sumienie?
— Nie. Vance zmusił go do podpisu.
— A ty co zrobisz?
Luca podszedł do lady. Zatrzymał się przed pustą gablotą, jakby oglądał coś bezcennego.
— Mogę zablokować Vance’a. Mogę kupić firmę, która złożyła skargę. Mogę sprawić, że Adrian przestanie mówić.
— Właśnie tego się boję.
— Wiem.
Ta odpowiedź zabolała bardziej niż kłamstwo.
Wyjęłam z szuflady kopię naszej umowy. Papier był zagięty w rogu od ciągłego noszenia go w torbie.
— Zapłaciłeś mi sto tysięcy dolarów. Wszyscy pomyślą, że kupiłeś sobie żonę, a potem kupiłeś jej piekarnię.
— To nieprawda.
— Ale wygląda jak prawda.
Luca spojrzał na mnie długo.
— Czego chcesz?
To pytanie zawisło między nami. Kiedyś odpowiedziałabym: chcę, żebyś został. Tego dnia nie mogłam już wybierać wyłącznie sercem.
— Chcę, żebyś po raz pierwszy nie załatwił tego pieniędzmi ani strachem.
Jego twarz stwardniała.
— Jeśli tego nie zrobię, zamkną ci firmę.
— W takim razie pozwól mi ją obronić.
— Sophie…
— Nie jestem twoją słabością. Nie jestem osłoną przed twoją babcią. I nie jestem dowodem, że potrafisz prowadzić normalne życie. Jestem właścicielką tej piekarni. Jeśli mam ją stracić, chcę wiedzieć, że stało się to przez moje decyzje.
Luca odsunął się od lady.
Przez następne dwie godziny siedzieliśmy przy małym stoliku pod ścianą. Na papierze po dostawie wypisałam wszystko, co miałam: przelewy, umowę najmu, rachunki za piece, faktury za mąkę. Luca nie dotykał ani jednego dokumentu.
— Ten rachunek za mąkę — powiedział po chwili. — Numer dostawcy jest inny niż na fakturze.
— Co to znaczy?
— Że ktoś podmienił dane pośrednika.
— Vance?
— Nie. To rachunek Bellini House.
Podniósł telefon i zadzwonił do Marco.
— Przywieź księgową. I Adriana.
— Luca, bez gróźb — powiedziałam.
— Bez gróźb — odpowiedział. — Obiecuję.
Adrian zjawił się po czterdziestu minutach. Wyglądał gorzej niż w oranżerii. Miał rozpięty płaszcz, poplamiony krawat i ręce, które nie przestawały drżeć.
— Nie chcę tu być — powiedział.
— Ja też nie chciałam mieć z tobą nic wspólnego — odparłam. — A jednak podpisałeś skargę.
Usiadł naprzeciwko mnie.
— Vance miał zdjęcia przelewów. Powiedział, że jeśli nie podpiszę, zniszczy moją rodzinę.
— Więc zniszczyłeś mój początek.
Adrian spuścił wzrok.
— Nie wiedziałem, że przelew był legalny.
Luca położył przed nim kopię umowy.
— Wiedziałeś. Sam sprawdziłeś wszystkie dokumenty, zanim Sophie dostała pieniądze.
Adrian pobladł.
— To nie ja sporządzałem umowę.
— Nie. Ale ty dodałeś do systemu fałszywy numer dostawcy. Chciałeś, żeby pieniądze wyglądały jak płatność za usługę, której nie było.
Księgowa, starsza kobieta o srebrnych włosach, przesunęła po stole wydruk.
— Zmiana została wprowadzona z pańskiego identyfikatora — powiedziała do Adriana. — Godzina druga siedemnaście w nocy. W tym czasie pański telefon logował się w pańskim mieszkaniu.
— To może zrobić każdy, kto miał dostęp.
— Nie każdy miał pańskie zabezpieczenie — odparła.
Adrian wstał tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o podłogę.
— Luca, Vance kazał mi to zrobić!
— Wiem.
— Powiedz mu, żeby mnie chronił!
— Nie.
To krótkie słowo było cięższe niż krzyk.
Luca nie zadzwonił po ludzi, którzy rozwiązywali problemy za niego. Nie uderzył Adriana. Zrobił coś, czego nie przewidziałam: wyjął z teczki listę wszystkich nielegalnych rachunków i położył ją przed księgową.
— Przygotuj wyjaśnienie dla komisji. Prawdziwe. Ze wszystkimi przelewami i nazwiskami. Bez ukrywania mojej części działalności.
Spojrzałam na niego.
— Jeśli to podpiszesz, ucierpią twoje restauracje.
— Wiem.
— A twoja reputacja?
— Już dawno przestała być moja. Należy do ludzi, którzy boją się, że przestanę być potworem.
Adrian patrzył na niego, jakby dopiero teraz zrozumiał, że nie ma już żadnej umowy, która mogłaby go ocalić.
Tydzień później komisja odblokowała moje konto. Dokumenty wykazały, że pieniądze na piekarnię pochodziły z legalnej sprzedaży udziałów Luki w hotelu, a nie z ukrytych rachunków. Fałszywy numer dostawcy prowadził do Adriana, a przez niego do Vance’a.
Vance stracił lokal przy ulicy Miller, bo inspektor rzeczywiście znalazł wadliwą instalację. Tym razem nie była to moja statystyczna zgadywanka, tylko prawdziwy protokół. Jego wspólnicy wycofali się, gdy zobaczyli dokumenty księgowe Belliniego.
Adrian podpisał zeznania i oddał wszystko, co ukradł. Eleonora nie wyrzuciła go z rodziny. Zabrała mu stanowisko, dom służbowy i możliwość podejmowania decyzji. Kazała mu przez rok pracować w magazynie, zaczynając każdego ranka przed świtem.
— Nie potrzebuje kary, którą można opowiedzieć przy kolacji — powiedziała mi. — Potrzebuje pracy, której nie da się udawać.
Najtrudniejsza rozmowa odbyła się jednak nie w komisji, nie z Adrianem i nie z Vance’em.
Odbyła się w mojej piekarni w niedzielny poranek.
Luca stał przy ladzie z miską różowego kremu. Miał podwinięte rękawy, a na policzku smugę mąki, której nawet nie zauważył.
— To jest część przeprosin? — spytałam.
— Pierwsza część.
— Ile ich będzie?
— Tyle, ile trzeba.
Podał mi worek cukierniczy.
— Nonna chce wiedzieć, czy przyjdziesz dziś na obiad.
— Nonna jest w pełnej remisji. Może sama zadzwonić.
— Zadzwoniła. Powiedziała, że jeśli cię nie przyprowadzę, zapisze piekarnię mnie, a mnie wpisze do swojego ogrodu jako karę.
Parsknęłam śmiechem, choć próbowałam zachować powagę.
Luca oparł dłonie na ladzie.
— Nie chcę już tymczasowej żony.
— To dobrze, bo nie pracuję na czas określony.
— Chcę ciebie. Bez umowy. Bez pieniędzy. Bez historii, którą można przerwać po dziewięćdziesięciu dniach.
— A twój świat?
— Zmieniam go powoli. Nie obiecuję, że stanie się jasny. Obiecuję, że nie będę cię do niego wpychał bez pytania.
Spojrzałam na jego dłonie. Te same dłonie, które podpisywały umowy warte miliony i budziły strach w całym mieście, teraz nieporadnie ściskały worek z kremem.
— Mam warunki — powiedziałam.
— Słucham.
— Niedzielne obiady są obowiązkowe. Nie wykupisz żadnej piekarni w promieniu dziesięciu kilometrów. Nie będziesz kupował moich konkurentów tylko dlatego, że sprzedają lepsze pączki.
— A jeśli naprawdę sprzedają lepsze?
— Wtedy nauczysz się piec.
Kącik jego ust uniósł się ostrożnie.
— Co jeszcze?
— Będziesz trzymał miskę z kremem, kiedy ci każę.
— To najtrudniejszy warunek.
— Wiem.
Eleonora czekała na nas tego wieczoru przy stole. Marco stał przy drzwiach, a Adrian siedział na końcu, z rękami złożonymi na kolanach. Nie wyglądał już jak człowiek, który spodziewa się ratunku. Wyglądał jak ktoś, kto musi codziennie zapracować na możliwość podniesienia wzroku.
Luca usiadł obok mnie.
Eleonora spojrzała na nasze splecione dłonie.
— Czy tym razem to prawdziwe?
— Tak — odpowiedział Luca.
— Sophie?
Ścisnęłam jego palce.
— Tym razem nie potrzebuję dziewięćdziesięciu dni, żeby się przekonać.
Eleonora uśmiechnęła się, a potem wskazała na pusty talerz przed Lucą.
— Dobrze. W takim razie jutro rano upieczesz moje babeczki.
Luca spojrzał na mnie z przerażeniem.
— Nie umiem piec.
— Umiesz trzymać miskę — powiedziałam. — Na początek wystarczy.
Nazajutrz o szóstej rano otworzyłam piekarnię. Luca stał przy stole roboczym, w nieskazitelnie białym fartuchu, który zdążył już ubrudzić malinowym kremem. Podsunęłam mu miskę i łyżkę.
— Mieszaj zgodnie z ruchem wskazówek zegara.
— A jeśli pomylę kierunek?
— Wtedy Chicago będzie musiało sobie poradzić z twoimi babeczkami.
Luca pochylił się nad miską z powagą człowieka prowadzącego najważniejszą operację w życiu.
Za szybą pojawili się pierwsi klienci. W środku pachniało truskawkami, masłem i czymś, czego nie dało się wpisać do żadnej umowy.
Luca uniósł wzrok.
— Sophie?
— Tak?
— Czy mogę spróbować kremu?
Podałam mu łyżkę.
— Możesz. Ale jeśli skłamiesz, każę ci zrobić całą tacę od początku.
Spróbował, zamknął oczy i przez chwilę nic nie powiedział.
Potem odłożył łyżkę.
— Jest idealny.
— Luca.
Uśmiechnął się.
— Jest prawie idealny. Jak my.
A ja wsunęłam mu w dłonie miskę i powiedziałam: „Nie przestawaj mieszać”.
Przegapiłeś początek?