Wróciłem do rezydencji i zobaczyłem dwunastu ochroniarzy z maseczkami na twarzach — wtedy Marco nagle zbladł

Kiedy wszedłem do salonu, mój najgroźniejszy ochroniarz siedział z plasterkami ogórka na oczach, a dwunastu uzbrojonych mężczyzn miało paznokcie pomalowane na różowo.

Zatrzymałem się w progu. W prawej dłoni wciąż trzymałem telefon, w lewej skórzane rękawiczki, których nie zdążyłem zdjąć po spotkaniu z rywalizującymi rodzinami. Przez trzy godziny słuchałem gróźb wypowiadanych uprzejmym tonem. Chciałem tylko ciszy.

Zamiast niej usłyszałem dziecięcą muzykę.

— Marco! Nie ruszaj się! Lakier jeszcze nie wysechł!

Marco drgnął tak gwałtownie, że plasterki spadły mu z twarzy na czarną koszulę.

— Szefie — wyjąkał.

Spojrzałem na jego paznokcie. Każdy był pomalowany innym odcieniem różu. Na środkowym palcu ktoś narysował maleńkie żółte serce.

— Co się tutaj dzieje?

Żaden z mężczyzn nie odpowiedział. Jeden ukrył dłonie pod udami. Drugi próbował zsunąć z głowy błyszczącą koronę, lecz Marco rzucił mu ostrzegawcze spojrzenie.

Wtedy zza fotela wyszła Sophie.

Miała różową sukienkę, biały fartuszek i loki związane wielką, brokatową kokardą. Pod pachą trzymała teczkę ozdobioną jednorożcami. Wyglądała jak pięcioletnia właścicielka najważniejszego salonu piękności w całym Nowym Jorku.

— Witaj, panie mafiozo — powiedziała z powagą. — Jest pan moim następnym klientem.

Za moimi plecami jeden z ochroniarzy zakrztusił się śmiechem.

Odwróciłem głowę.

— Chcesz coś powiedzieć?

— Nie, szefie.

— To dobrze.

Sophie podeszła do mnie, obejrzała moje buty, marynarkę i wytatuowane dłonie, a potem pokiwała głową.

— Jest pan bardzo zaniedbany.

— Słucham?

— Ma pan zmarszczkę tutaj.

Dotknęła palcem mojego czoła. Nikt nie dotykał mnie bez pozwolenia. Nikt, poza tą małą dziewczynką, która nawet nie zauważyła, że dwunastu dorosłych mężczyzn wstrzymało oddech.

— Sophie, ci ludzie mają pilnować domu.

— Pilnują.

— Siedząc w szeregu?

— Są piękni, więc złodzieje ich nie rozpoznają.

Marco zacisnął szczękę.

— To był jej pomysł, szefie.

— Widzę.

W salonie pachniało waniliowym kremem i zmywaczem do paznokci. Na stole leżały pędzelki, brokat oraz mała plastikowa korona. Pod tą całą śmiesznością coś jednak nie pasowało. Moi ludzie nie pozwalali sobie na takie zachowanie, nawet podczas świąt.

Sophie chwyciła mnie za rękę.

— Proszę usiąść.

— Nie przyjmuję rozkazów.

Natychmiast schowała pudełko ciastek za plecy.

— W takim razie nie dostanie pan kruchego ciasteczka z czekoladą.

Marco uniósł głowę. Dwunastu mężczyzn spojrzało na mnie z napięciem większym niż podczas spotkania z wrogiem.

Usiadłem.

Sophie uśmiechnęła się zwycięsko.

— Mądry klient.

Podniosła różową kosmetyczkę i wyjęła z niej coś, co natychmiast schowała za plecami. Jej zielone oczy przestały się śmiać.

— Ale najpierw musi mi pan coś obiecać — szepnęła.

— Co takiego?

Dziewczynka pochyliła się do mojego ucha. Wtedy Marco nagle przestał się uśmiechać, a ja zobaczyłem, że za jej plecami nie ma kolejnej zabawki. Jest tam coś małego, metalowego i bardzo zimnego…

CZĘŚĆ 2

Mały przedmiot wypadł z dłoni Sophie i z brzękiem uderzył o drewnianą podłogę. Nie był zabawką. Był to mosiężny klucz, ciężki jak na dziecięcą rękę, z czerwonym sznurkiem przewiązanym przez główkę.

Marco poderwał się z krzesła.

— Skąd go masz?

Sophie natychmiast schowała klucz do kieszeni fartuszka.

— Pan Dominic obiecał, że nie będzie krzyczał.

— Nie obiecywałem — powiedziałem.

— To proszę obiecać.

Patrzyła na mnie bez mrugnięcia. Poczułem, jak napięcie z całego dnia przesuwa się z karku do żołądka. Dzieci nie zdobywały kluczy należących do mojej rezydencji. Dzieci nie sprawiały, że Marco wyglądał, jakby właśnie zobaczył ducha.

— Obiecuję, że najpierw wysłucham — powiedziałem.

Sophie wyjęła z teczki kartkę. Była pomięta, pokryta różowymi i zielonymi kreskami. W rogu widniał narysowany domek, a obok niego trzy czarne postacie z kółkami zamiast głów.

— To znalazłam przy drzwiach pralni — wyjaśniła. — Dwóch panów rozmawiało za płotem.

Marco uklęknął przy niej. Jego paznokcie błyszczały w świetle lampy.

— Kiedy to było?

— Kiedy mama robiła zupę. Jeden pan powiedział, że czerwone drzwi będą otwarte o dziewiątej.

Poczułem chłód pod kołnierzem.

W rezydencji nie było czerwonych drzwi. Były tylko jedne, prowadzące do starego pomieszczenia gospodarczego przy szklarni. Od lat stało zamknięte, ponieważ przechowywaliśmy tam narzędzia i zapasowe skrzynie.

— Co jeszcze słyszałaś? — zapytałem.

Sophie zmarszczyła nos.

— Drugi pan powiedział: „Kiedy wielki pan wróci, wszyscy będą patrzeć na różowe ręce”.

W salonie zapadła cisza.

Spojrzałem na ochroniarzy. Przez chwilę widziałem tylko brokat, korony i lakier. Potem zobaczyłem układ. Wszyscy znajdowali się w jednym pomieszczeniu, z dala od bocznego korytarza. Ktoś mógł przejść przez dom, nie napotykając nikogo.

— Dlaczego urządziłaś ten salon? — zapytałem.

Sophie zadrżała, choć próbowała udawać odważną.

— Bo pan Marco powiedział, że mam iść do mamy. A ja nie chciałam, żeby ci panowie poszli za tymi złymi.

Marco spojrzał na mnie.

— Zobaczyłem ślady przy bramie o siedemnastej czterdzieści. Uznałem, że ktoś sprawdza zabezpieczenia. Kazałem wszystkim zostać w salonie, dopóki nie wyjaśnimy sytuacji. Sophie usłyszała rozmowę, zanim ją znalazłem.

— I pomalowałeś paznokcie, żeby pilnować jej? — zapytałem.

— Próbowałem ją uspokoić.

— Uspokoiłeś dwunastu ludzi różowym lakierem?

— Zadziałało.

Sophie kiwnęła głową.

— Marco jest bardzo dobry w opiece nad klientami.

Mimo napięcia prawie się uśmiechnąłem. Prawie.

Z korytarza dobiegł cichy trzask. Wszyscy ochroniarze natychmiast wstali. Krzesła przesunęły się po podłodze, a brokatowa korona spadła na dywan.

— Zostań tutaj — powiedziałem do Sophie.

— Nie. Muszę pokazać panu coś jeszcze.

— Sophie, to nie jest zabawa.

— Wiem.

Wyjęła z kieszeni małą kartkę i podała ją Marco. Na papierze widniały cztery cyfry oraz narysowany kwadrat.

Marco spojrzał na zapis i pobladł.

— To kod do bocznej bramy — powiedział.

— Skąd go znasz? — zapytałem.

Sophie odwróciła głowę w stronę korytarza.

— Pan, który stał przy płocie, powiedział go komuś przez telefon. Ale to nie on otworzył bramę. Ktoś z domu podał mu drugą część kodu.

W tej samej chwili dzwonek przy wejściu zabrzmiał trzy razy.

Marco uniósł dłoń, nakazując wszystkim milczenie. Spojrzałem na zegar. Była dwudziesta pierwsza trzydzieści siedem. Nikt nie miał prawa być przy bramie.

Z głośnika dobiegł głos naszego ogrodnika, pana Antoniego.

— Panie Russo, proszę natychmiast przyjść do szklarni. Znalazłem człowieka, którego nie powinno tu być…

CZĘŚĆ 3

Marco ruszył pierwszy, lecz zatrzymałem go gestem. Sophie stała tuż za moim ramieniem, ściskając brzeg różowego fartuszka. Jej małe palce drżały.

— Zostajesz z Emmą — powiedziałem.

— Ale ja wiem, gdzie on jest.

— Właśnie dlatego nie pójdziesz.

— Panie Dominic…

— To nie podlega negocjacji.

Marco odprowadził ją do kuchni, a ja przeszedłem bocznym korytarzem. Ochroniarze poruszali się bezszelestnie, choć na ich dłoniach połyskiwały różowe paznokcie. Ten widok był absurdalny, ale nikt się nie śmiał. Za drzwiami szklarni padał deszcz, a szyby drżały od wiatru.

Antoni czekał przy starym pomieszczeniu gospodarczym. Miał w ręku metalowe grabie, które trzymał jak broń.

— Jest w środku — powiedział. — Znalazłem go przy czerwonych drzwiach.

— Sam?

— Nie. Drzwi były otwarte, a zamek nie był wyłamany.

Marco spojrzał na klucz w dłoni.

— Ten pasuje.

Weszliśmy do środka. Przy skrzyniach stał młody mężczyzna w płaszczu przeciwdeszczowym. Nie próbował uciekać. W ręku trzymał kopertę z symbolem rodziny Bellini.

— Rzuć to — rozkazałem.

Mężczyzna odłożył kopertę.

— Nie przyszedłem po pana.

— To po kogo?

Milczał.

Marco podszedł bliżej, a wtedy mężczyzna roześmiał się nerwowo.

— Niech pan zapyta swojego człowieka, kto otworzył bramę.

Wszyscy spojrzeliśmy na Marco. Jego twarz stężała.

— W tej rezydencji nie ma zdrajcy — powiedział.

— Jest — odparł nieznajomy. — Człowiek, który dał nam plan, kod i godziny pańskich powrotów. Nie chciał pieniędzy. Chciał, żeby Russo przestał uważać się za nietykalnego.

— Nazwisko.

Mężczyzna wskazał na kopertę.

Marco otworzył ją ostrożnie. W środku znajdowała się kartka z planem rezydencji, godzinami patroli i jednym podpisem. Rozpoznałem charakter pisma, zanim przeczytałem nazwisko.

To był podpis Leona, mojego zastępcy do spraw ochrony.

Leon stał za nami. Do tej pory pilnował drzwi.

— To fałszerstwo — powiedział natychmiast.

— Naprawdę? — Antoni wskazał na mosiężny klucz. — Znalazłem go w twojej szopie, pod workiem nawozu.

Leon cofnął się o krok.

— Nie rozumiecie. Bellini zagrozili mojej rodzinie.

— Więc sprzedałeś moją? — zapytałem.

— Chciałem ich tylko przestraszyć! Mieli wejść, zabrać dokumenty i wyjść. Nie wiedziałem, że sprowadzą ludzi z bronią.

Wtedy z korytarza dobiegł krzyk Sophie. Wszyscy odwróciliśmy głowy.

Dziewczynka wbiegła do szklarni, a za nią Emma.

— Mamo! To ten pan był przy płocie!

Nieznajomy zbladł. Sophie wskazała na niego, lecz zaraz potem spojrzała na Leona.

— A ten drugi rozmawiał z nim przy czerwonych drzwiach.

Leon otworzył usta.

— To niemożliwe. Byłaś wtedy w kuchni.

Sophie uniosła podbródek.

— Jadłam budyń pod stołem.

Marco spojrzał na mnie. Wszystko było jasne. Sophie nie urządziła zabawy dla kaprysu. Zobaczyła zagrożenie, zebrała ludzi w jednym miejscu i sprawiła, że nikt nie zwrócił uwagi na zamknięty korytarz.

Nieznajomy nagle rzucił się do drzwi. Marco powalił go na mokrą posadzkę, a Leon pobiegł w przeciwną stronę.

Zanim zdążyliśmy go zatrzymać, rozległ się kolejny dźwięk: sygnał mojego telefonu.

Na ekranie pojawiła się wiadomość od numeru, którego nie znałem.

„Jeżeli Leon już został znaleziony, proszę zapytać go o kobietę, którą Bellini zabrali godzinę temu.”

Pod spodem widniało nazwisko: Emma…