CZĘŚĆ 4
Emma stała obok mnie, blada i nieruchoma. W szklarni pachniało mokrą ziemią, liśćmi pomidorów i ostrym metalem zmywacza do paznokci, który Marco wciąż miał na dłoniach.
Spojrzałem na nią.
— To nie może być prawda — powiedziała.
Leon zatrzymał się przy drzwiach. Mężczyzna, którego Marco przycisnął do podłogi, jęknął i próbował się podnieść.
— Gdzie jest ta kobieta? — zapytałem.
Leon zacisnął usta.
— Nie wiem.
Sophie podeszła do matki i objęła ją w pasie. Jej brokatowa kokarda przekrzywiła się, a na policzku miała różową smugę.
— Panie Dominic, oni zabrali ciocię Martę.
Emma spojrzała na mnie gwałtownie.
— Moją siostrę.
Przez sekundę wszystko połączyło się w jedną całość. Klucz. Kod. Plan. Człowiek w szklarni. Leon nie próbował tylko otworzyć drogi do rezydencji. Potrzebował odwrócić uwagę ochrony, żeby ktoś inny mógł dotrzeć do Marty.
— Gdzie ją widziałaś? — zapytałem Sophie.
Dziewczynka wskazała na swoją teczkę.
— Narysowałam mapę.
Rozłożyła kartkę na stole. Krzywe zielone linie prowadziły od bocznej bramy do starego magazynu przy przystani. Przy jednym z budynków narysowała żółte kółko.
— Marta miała czerwony parasol — powiedziała. — Widziała mnie przez płot i pomachała. Potem pan Leon kazał mi wrócić do domu.
Emma chwyciła się stołu.
— Magazyn numer siedem. Tam trzymałam kiedyś rzeczy po ojcu.
Leon spuścił wzrok.
— Bellini ją tam zabrali, ale miała być cała. Chodziło o dokumenty.
— Jakie dokumenty?
— Księgi przewozowe. Marta je znalazła. Pokazywały, że Bellini okradali własnych ludzi i zrzucali winę na pana.
Spojrzałem na Emmę. Przez lata uważałem ją za cichą, lojalną gospodynię, która znała każdy dźwięk w moim domu. Nie wiedziałem, że jej siostra od miesięcy zbierała dowody przeciwko rodzinie, która chciała rozpocząć ze mną wojnę.
— Dlaczego mi nie powiedziałaś? — zapytałem.
Emma odpowiedziała dopiero po chwili.
— Bo Marta błagała mnie, żebym tego nie robiła. Powiedziała, że jeśli wciągniemy pana, zginą ludzie. Nie wiedziałam, że już nas obserwują.
Sophie pociągnęła mnie za rękaw.
— Panie Dominic, obiecał pan, że najpierw wysłucha.
Kucnąłem przed nią. Moje kolano dotknęło mokrej posadzki.
— Wysłuchałem.
— I nie zwolni pan Marco?
Spojrzałem na mojego szefa ochrony. Marco wyglądał jak człowiek, który wolałby stanąć naprzeciw tuzina uzbrojonych wrogów niż odpowiedzieć pięciolatce.
— Nie zwolnię go za lakier — powiedziałem.
Sophie odetchnęła.
— Dobrze. Bo on ma najlepsze pomysły.
Marco zerknął na swoje paznokcie.
— To nie był mój najlepszy pomysł.
— Uratował nasz dom — odparła.
Nie mieliśmy czasu na dalszą rozmowę. Wysłałem trzech ludzi do magazynu numer siedem, ale nie przez główną drogę. Bellini mogli obserwować każdy samochód. Kazałem Antoniemu wyłączyć światła przy przystani, a pozostałym ochroniarzom założyć płaszcze ogrodników.
Leon próbował protestować.
— Jeśli tam pojedziecie, zabiją Martę.
— Nie. Zabiją ją, jeśli uznają, że wciąż kontrolują sytuację.
— Nie zna pan ich.
— Znam ludzi, którzy grożą cudzą rodziną. Zawsze wierzą, że strach będzie ich najlepszą tarczą.
Ruszyliśmy boczną drogą. Sophie została z Emmą w rezydencji, ale zanim wyszedłem, podała mi mały plastikowy pędzelek.
— Na szczęście — wyjaśniła.
— To pędzelek do lakieru.
— Właśnie dlatego działa.
Magazyn numer siedem stał przy końcu przystani. Deszcz tłukł o blaszany dach, a żółte światło wydobywało z ciemności stosy skrzyń. Marco wskazał okno.
— Dwie osoby w środku.
— Trzy — powiedziałem.
Usłyszałem kobiecy głos.
— Nie podpiszę niczego.
To była Marta.
Weszliśmy przez tylne drzwi. Pierwszy człowiek rzucił się na Marco, lecz poślizgnął się na mokrej podłodze. Drugi uniósł broń, ale mój ochroniarz zasłonił Martę własnym ciałem. Trzeci stał przy stole i trzymał plik dokumentów.
— Dominic Russo — powiedział. — Powinieneś był przyjąć ostrzeżenie.
— Przyjąłem. Dlatego przyszedłem.
— Bellini chcą tylko ksiąg.
— Nie. Chcą, żebym uwierzył, że można porwać kobietę z mojego domu i nadal negocjować.
Mężczyzna roześmiał się.
— Twoja gospodyni jest dla ciebie ważniejsza niż interesy?
Emma nie była w magazynie, ale jej imię zawisło w powietrzu jak nóż.
Marta spojrzała na mnie.
— Nie oddawaj im dokumentów.
— Nie zamierzam.
Mężczyzna sięgnął po zapałki leżące przy lampie. Chciał spalić księgi, ale Marta kopnęła nogę stołu. Papier rozsypał się po podłodze, a ja dopadłem do niego, zanim płomień dotknął pierwszej kartki.
Po krótkiej szarpaninie wszyscy trzej leżeli na ziemi. Nie potrzebowałem krzyku ani zemsty. Wystarczyło, że zabraliśmy im dokumenty i ludzi, którzy byli gotowi dla nich ryzykować życie.
Największy zwrot czekał jednak w rezydencji.
Kiedy wróciliśmy, Leon siedział na schodach. Obok niego leżała brokatowa korona Sophie.
— Dlaczego jej nie zatrzymałeś? — zapytałem.
Leon podniósł głowę.
— Bo ona przypomniała mi moją córkę.
— A mimo to podałeś Bellini kod.
— Moja córka jest w ich rękach od dwóch dni. Powiedzieli, że ją wypuszczą, jeśli pomogę.
Marco zacisnął pięści.
— Powinieneś był powiedzieć nam od razu.
— Bałem się, że ją zabiją.
Przez długą chwilę patrzyłem na Leona. Zdradził mnie. Naraził Emmę, Martę i cały dom. Ale nie był człowiekiem, który chciał pieniędzy ani władzy. Był człowiekiem, którego strach popchnął w ręce ludzi jeszcze bardziej bezlitosnych.
— Gdzie jest twoja córka? — zapytałem.
Leon powiedział nam wszystko. Bellini trzymali ją w mieszkaniu nad restauracją przy ulicy Portowej. Nie wysłałem tam ludzi z bronią. Wysłałem Martę, która znała właściciela lokalu, oraz dwóch ochroniarzy przebranych za dostawców. Dziewczynkę znaleźli śpiącą na kanapie. Miała przy sobie plecak i różową spinkę.
Leon zobaczył ją pół godziny później.
Kiedy obejmował córkę, nie próbował prosić mnie o przebaczenie. Powiedział tylko:
— Nie zasługuję na to, żeby pan mi ufał.
— Nie zasługujesz — odparłem. — Ale twoja córka nie powinna płacić za twój błąd.
Leon oddał broń, klucze i wszystkie kody. Odszedł z rodziną jeszcze tej samej nocy. Nie zabrał pieniędzy. Nie dostał drugiej szansy w mojej organizacji. Dostał za to ochronę do czasu, aż Bellini przestali być zagrożeniem.
A co z Sophie?
Następnego ranka znalazłem dwunastu ochroniarzy siedzących w salonie. Tym razem nie mieli maseczek na twarzach, ale każdy trzymał w dłoni kartkę z narysowanym jednorożcem.
Marco stał pośrodku i próbował zmyć różowy lakier.
— Panie Russo — powiedział — pańska córka chrzestna ma dla pana rachunek.
Sophie podeszła do mnie z teczką.
— Za usługę dla klienta pierwszej klasy.
Otworzyłem ją. W środku był rysunek rezydencji, dwanaście kolorowych postaci, Emma, Marta, Marco i ja z wielką różową koroną na głowie.
— Dlaczego mam koronę? — zapytałem.
— Bo jesteś królem domu.
— A ty?
Sophie wskazała na siebie, bardzo zadowolona.
— Ja jestem szefową salonu i ochrony.
Marco odchrząknął.
— Właściwie ma pani pięć lat.
— A ty masz różowe paznokcie.
Marco natychmiast zamilkł.
Sophie wyjęła mały pędzelek i postawiła go przede mną.
— Klient VIP musi mieć coś wyjątkowego.
Spojrzałem na dwunastu mężczyzn. Żaden nie odważył się śmiać, choć wszyscy drżeli z wysiłku.
Podałem dłoń.
Sophie pomalowała mój mały palec na różowo, a potem narysowała na nim maleńką koronę.
— Gotowe — powiedziała.
Tego samego dnia zrezygnowałem z czerwonych drzwi. Zburzyliśmy starą komórkę i zamieniliśmy ją w prawdziwy pokój zabaw. Na ścianie zawisła mapa rezydencji, ale tym razem kolorowe linie oznaczały drogę do ciastek, a nie drogę ucieczki.
Marta została w domu, dopóki wszystko się nie uspokoiło. Emma przestała przepraszać za każdy odgłos i zaczęła wydawać ochroniarzom własne polecenia. Marco zaś przez tydzień ukrywał dłonie w kieszeniach.
Sophie nie pozwoliła mu długo cierpieć.
W piątkowe popołudnie ustawiła nas wszystkich w szeregu. Dwunastu twardych mężczyzn, jedna gospodyni, jej siostra i ja.
— Dzisiaj nie będzie maseczek — oznajmiła.
Marco odetchnął.
— Będą kokardy.
Westchnąłem.
Sophie uniosła różową kokardę i spojrzała prosto na mnie.
— Panie Dominic, proszę się nie ruszać. Jeszcze nie wyschło.
Przegapiłeś początek?
