CZĘŚĆ 4
Przez sekundę nie słyszałam nic poza własnym oddechem.
Potem ciszę przecięło wycie wilczycy.
— Proszę nie pozwalać mu zbliżyć się do Ximeny — powiedziałam do telefonu. — Jadę.
— Pani Salgado, on twierdzi, że ma pani zgodę.
— Nie ma żadnej zgody. Proszę zamknąć drzwi gabinetu i zadzwonić do pielęgniarki.
Rozłączyłam się i spojrzałam na Teresę.
— Esteban pojechał do szkoły.
— Po co?
Nie musiałam odpowiadać. Przypomniałam sobie jego twarz przy studni, gdy zobaczył przewód. Nie chodziło mu już o ziemię. Chciał odzyskać coś, co mogło zniknąć razem z dowodami.
Oktawio pobiegł do swojej ciężarówki.
— Zawiozę cię.
— Nie. Jeśli pojedziesz, zostawisz kozy przy skażonej studni.
— To moja rodzina.
Teresa przejęła decyzję.
— Ja zajmę się wodą. Wezwę ekipę i odetnę pompę. Mara, jedź z Oktawiem. Mateo pojedzie z nami i złoży wyjaśnienia na miejscu.
— Nie chcę mieć z tym nic wspólnego — powiedział Mateo.
— Już masz — odparła Teresa. — Ale możesz jeszcze zdecydować, po której stronie staniesz.
Wskoczyłam do starej ciężarówki Oktawia. Skrzynka narzędziowa uderzyła o podłogę, a metalowa pokrywa zagrzechotała jak garść kamieni. Pognaliśmy drogą w stronę miasteczka.
— Ximena wie, żeby nie rozmawiać z obcymi — powiedziałam.
— Esteban nie jest dla niej obcy. Całe lata udawał przyjaciela.
— Właśnie dlatego jest niebezpieczny.
W szkole znaleźliśmy dyrektorkę stojącą na korytarzu. W dłoni ściskała pęk kluczy, aż jeden z nich wbijał jej się w skórę.
— Jest w gabinecie — powiedziała. — Ximena siedzi przy biurku. Nie chce z nim rozmawiać.
Otworzyłam drzwi.
Esteban stał przy oknie. Ximena siedziała pod ścianą, blada, ale przytomna. Na biurku leżała jej butelka z wodą.
— Mamo — powiedziała.
Podeszłam do niej, uklękłam i dotknęłam jej czoła. Było chłodne.
Esteban uniósł dłonie.
— Przyjechałem pomóc. Dziewczynka źle się poczuła, więc chciałem zabrać ją do lekarza.
— Nie jesteś jej opiekunem.
— A ty nie jesteś laborantką. Nie masz pojęcia, co znaleźliście.
— Mam pojęcie wystarczające, żeby zabrać córkę.
— Jeśli zaczniesz rozpowiadać o odpadach, Oktawio straci ranczo, a ty możesz zostać oskarżona o wywołanie paniki. Wiesz, jak ludzie patrzą na samotne kobiety?
Jego głos był spokojny. To było najgorsze.
Ximena podniosła głowę.
— On kłamał — powiedziała.
Esteban odwrócił się do niej.
— Dziecko, nie rozumiesz…
— Rozumiem. Wczoraj słyszałam, jak mówił pan do dyrektora, że mama zaraz straci ranczo.
Dyrektorka pobladła.
— Nie powiedział mi pan, że zna ją prywatnie.
— To nie ma znaczenia.
— Ma — odparłam. — Zwłaszcza że moja córka usłyszała, jak groziłeś Oktawiowi.
Esteban ruszył do drzwi. Oktawio stanął w przejściu.
— Nigdzie nie pójdziesz.
— Odsuń się.
— Przez trzydzieści lat pilnowałem tej ziemi. Ty próbowałeś kupić ją za bezcen, bo sam ją zatrułeś.
Esteban zacisnął usta.
— Nie rozumiesz, ile kosztuje utrzymanie firmy.
— Rozumiem, ile kosztuje uczciwość. Tylko ty nigdy nie zapłaciłeś tej ceny.
Mateo wszedł za nami. W ręce trzymał plik papierów.
— On wiedział o studni — powiedział. — W zeszłym tygodniu kazał mi zawieźć tam wapno, żeby zamaskować zapach. Powiedział, że kiedy Oktawio sprzeda ziemię, wszystko zniknie pod nową drogą.
Esteban spojrzał na niego z niedowierzaniem.
— Powiedziałeś, że nic nie widziałeś.
— Powiedziałem to, bo bałem się o syna.
— A teraz się nie boisz?
Mateo zerknął na Ximenę.
— Teraz bardziej boję się tego, co zostawiliśmy pod ziemią.
To był nieoczekiwany zwrot. Mateo nie tylko miał kwit przewozowy. Miał także kopię księgi odbiorów, zdjęcia pojemników i wiadomości od księgowego Estebana. Przez miesiące zbierał dowody, bo jego syn zachorował po pracy przy transporcie odpadów.
Nie przekazał ich wcześniej, ponieważ Esteban opłacał leczenie chłopca.
— Myślałem, że jeśli będę posłuszny, mój syn wyzdrowieje — powiedział Mateo. — Ale pieniądze przestały przychodzić.
Esteban zaśmiał się krótko, bez radości.
— Nikt ci nie uwierzy.
Teresa weszła do gabinetu z zakurzonymi butami i rękawem poplamionym czarną mazią.
— Już uwierzyli — powiedziała. — Ekipa zabezpieczyła studnię. Próbki z pojemników są zaplombowane, a laboratorium potwierdziło ten sam związek chemiczny w wodzie i w odpadach z zakładu Estebana.
Esteban spojrzał na mnie.
— To jeszcze niczego nie kończy.
— Nie — odpowiedziałam. — Kończy tylko twoją możliwość udawania, że to przypadek.
Ximena ścisnęła moją dłoń.
— Mamo, co będzie z wilkiem?
— Teresa go zabierze do ośrodka. Jeśli wyzdrowieje, wróci na wzgórza.
— A kozy?
— Nie będą piły z tej studni. Oktawio dostanie czystą wodę, dopóki teren nie zostanie zbadany.
Oktawio spojrzał na mnie.
— Chcę, żebyś została przy zabezpieczaniu terenu. Znasz ślady lepiej niż wszyscy urzędnicy, którzy przyjadą po południu.
Prawie się uśmiechnęłam.
— Myślałam, że nie potrzebujesz ekspertki od wilków.
— Potrzebuję kogoś, kto patrzy na ziemię, zanim zacznie mówić.
Esteban został sam na korytarzu, gdy pracownicy szkoły odsunęli dzieci od okien. Jego firma straciła tego dnia pozwolenie na odbiór odpadów, a klienci zaczęli zrywać umowy. Nie dlatego, że ktoś wygłosił wielką mowę. Po prostu dokumenty, próbki i podpisy przestały pozwalać mu zmieniać historię.
Najbardziej zabolało go jednak coś innego.
Oktawio nie sprzedał mu ani jednego hektara.
Zamiast tego podpisał z Teresą zgodę na pełne badanie terenu i przeznaczył część rancza na bezpieczny korytarz dla wilków. Nie był to gest łatwy. Bał się o kozy, pieniądze i przyszłość. Ale po raz pierwszy od wielu dni patrzył przed siebie, a nie na ofertę Estebana.
Wieczorem wróciłam z Ximeną nad wyschnięty potok. Teresa kończyła oznaczać miejsce, w którym znaleziono szczeniaka. W oddali, na skraju wzgórza, pojawiła się wilczyca.
Młodego nie było już przy niej. Został zabrany do leczenia.
Wilczyca spojrzała na nas, potem zeszła niżej i zatrzymała się przy granicy świeżo ustawionych tyczek. Na jednej z nich zawisła kartka z ostrzeżeniem przed skażeniem.
Ximena wyjęła z kieszeni mały dzwonek od swojej kozy, który znalazła rano przy płocie.
— Mogę go tu zostawić? — spytała.
— Po co?
— Żeby pamiętać, że wilki nie przyszły po nasze kozy.
Podeszła do ogrodzenia i zawiesiła dzwonek na drewnianej tyczce. Metal zabrzmiał cicho, pojedynczo, wśród suchej trawy.
Wilczyca uniosła łeb.
A potem odpowiedziała jej z głębi wzgórz — nie groźbą, lecz głosem, który prowadził stado dalej od skażonej ziemi.
Przegapiłeś początek?
