CZĘŚĆ 4 — Cztery dni po pogrzebie syna zapukałam do pałacu z prośbą, która sprawiła, że jego pan zbladł

CZĘŚĆ 4

Człowiek z powozu nie wszedł do pałacu od razu.

Najpierw podał strażnikowi zapieczętowaną wiadomość, a potem spojrzał na okna pokoju dziecka.

Rodrigo stał przy stole z listem Isabel w dłoni. Valerio był blady, Esteban trzymał się za rozcięty mankiet, a Inés siedziała na podłodze, ściskając ręce tak mocno, że pobielały jej knykcie.

Ja wciąż trzymałam Mateo.

— Kto go przysłał? — spytał Rodrigo.

Posłaniec wszedł, otrzepał płaszcz z deszczu i skłonił głowę.

— Kancelaria królewska. Przywiozłem wezwanie dotyczące opieki nad dziedzicem Santa Aurelii.

Esteban uśmiechnął się z ulgą.

— Mówiłem, że nie można ukrywać sprawy przed radą.

— To nie jest wezwanie dla mnie — powiedział Rodrigo, czytając pieczęć. — Jest dla ciebie.

Uśmiech zniknął z jego twarzy.

Posłaniec wyjaśnił, że kilka tygodni wcześniej do kancelarii wpłynęła skarga podpisana przez osobę podającą się za opiekuna majątku. Skarga twierdziła, że don Rodrigo jest pogrążony w żałobie, niezdolny do zarządzania dobrami i otacza dziecko ludźmi z nizin społecznych.

— Kto ją złożył? — spytał Rodrigo.

Posłaniec rozwinął papier.

— Don Esteban de Villaseñor.

Esteban poderwał się z krzesła.

— To nieprawda.

— Jest pańska pieczęć.

— Valerio miał do niej dostęp.

Valerio odwrócił się ku niemu.

— To ty kazałeś mi przygotować pismo.

— Powiedziałem tylko, żeby zabezpieczyć majątek.

— Zabezpieczyć dla siebie — odparł Rodrigo.

Posłaniec położył na stole drugi dokument. Do czasu rozstrzygnięcia sprawy opiekunem Mateo miał zostać człowiek wskazany w ostatniej woli Isabel. Rodrigo przeczytał ją ponownie, tym razem głośno.

Isabel nie wskazała Estebana.

Nie wskazała nawet Rodrigo.

Wskazała doñę Remedios jako tymczasową opiekunkę dziecka, lekarza jako strażnika jego zdrowia, a kobietę karmiącą Mateo jako osobę, której należało zapewnić prawo do przebywania przy nim i zgłaszania każdej próby podania mu lekarstwa bez zgody doktora.

— Isabel znała Valeria — powiedziała Remedios.

— Wiedziała, że fałszuje rachunki — dodał Rodrigo.

— Wiedziała też, że pan Esteban zadłużył swoje ziemie — powiedział posłaniec. — W razie śmierci Mateo miał odziedziczyć część posiadłości. W razie przejęcia opieki przez stryja długi zostałyby spłacone z majątku dziecka.

Esteban cofnął się pod ścianę.

— Nie chciałem jego śmierci.

— Chciałeś, żeby był zbyt słaby, by ktokolwiek ci się sprzeciwił — odpowiedział Rodrigo.

Esteban spojrzał na mnie.

— A ona? Skąd Isabel znała jej nazwisko?

Otworzyłam usta, lecz Remedios odezwała się pierwsza.

— Przed ślubem Isabel odwiedzała dzielnicę San Lázaro. Pomagała kobietom po porodach. Elena była tam z Tomásem.

Przypomniałam sobie dziewczynę w jasnym płaszczu, która pewnego lata przyniosła nam lekarstwa i woreczek suszonej lawendy. Nie wiedziałam, że nazywała się Isabel.

— Powiedziała mi, że każda matka powinna mieć kogoś, kto zapyta, czego naprawdę potrzebuje — wyszeptałam.

Rodrigo spuścił wzrok.

— A ja próbowałem kupić twoją zgodę pieniędzmi.

— Próbowałeś kupić mój czas. To nie to samo.

— Masz rację.

Ta odpowiedź bolała bardziej niż przeprosiny wypowiedziane dla pozoru.

Lekarz zabrał filiżankę, księgę rachunków i próbkę nalewki. Posłaniec nie zabrał Valeria ani Estebana. Nie było potrzeby urządzać przedstawienia. Dokumenty, podpisy i ich własne słowa wystarczyły, by stracili wpływ na dom.

Rodrigo sam zdjął z palca Valeria klucz do magazynu.

— Jutro oddasz wszystkie rachunki.

— Panie, służyłem tej rodzinie trzydzieści lat.

— Służyłeś własnej kieszeni.

Valerio próbował zaprotestować, lecz Remedios wskazała mu korytarz.

Esteban nie ruszył się z miejsca.

— Jeśli wyrzucisz mnie dziś, rada uzna, że działasz pod wpływem kobiety z ulicy.

— Nie wyrzucam cię jako brata — powiedział Rodrigo. — Wyrzucam cię jako człowieka, który podpisał cudzą krzywdę i nazwał ją troską o rodzinę.

— A jeśli nie odejdę?

Rodrigo podał posłańcowi dokument.

— Wtedy odpowiesz za własną pieczęć.

Esteban spojrzał na papier. Tym razem nie próbował się uśmiechać.

Nad ranem Mateo znów zaczął płakać. Był to słaby płacz, ale jego płuca pracowały równo. Karmiłam go przy kominku, a Rodrigo usiadł po drugiej stronie parawanu.

— Nie musisz tu zostawać — powiedział.

— Wiem.

— Zapłacę za kamień dla Tomása. Nie jako jałmużnę. Jako dług.

— Dług spłaca się czynem.

— Zatem jutro pojedziemy po nóż i obrączkę. Potem wybierzemy kamień razem.

Spojrzałam na niego.

— Nie pojedziesz ze mną jako pan.

— Jak mam pojechać?

— Jak człowiek, który chce wiedzieć, gdzie pochowano dziecko, dla którego ocalił cudze.

Skinął głową.

Kilka dni później, na cmentarzu dla biednych, Rodrigo uklęknął w błocie obok świeżej mogiły. Przywiózł kamień z jasnego wapienia. Na nim wyryto tylko jedno imię i datę.

TOMÁS SUÁREZ.

Nie pozwolił, by kamieniarz dopisał tytuł fundatora.

Inés dostała pracę przy opiece nad dzieckiem i własny pokój. Remedios przejęła rachunki domu. Valerio musiał oddać księgi, a Esteban opuścił pałac przed świtem, bez pieniędzy z majątku, o które walczył tak zaciekle.

Rodrigo zmienił także umowę ze mną.

Nie byłam już „mamką do dyspozycji domu”.

Miałam wynagrodzenie, własny klucz do pokoju i prawo odejść, gdy Mateo zostanie odstawiony od piersi.

Nie odeszłam od razu.

Nie dlatego, że pałac stał się moim domem. Nie stał się.

Zostałam, bo Mateo budził się co noc z dłonią zaciśniętą na frędzlu mojego rebozo, a ja wiedziałam, że głód potrafi odebrać dziecku nawet siłę do płaczu.

Pewnego popołudnia Rodrigo przyniósł mi małe pudełko. W środku leżała odzyskana mosiężna obrączka i nóż Juliána, starannie oczyszczony z rdzy.

— Nie sprzedałem go — powiedział. — Chciałem, żebyś sama zdecydowała, co z nim zrobić.

Przesunęłam palcem po wyszczerbionej rękojeści.

— Julián strugał nim kołyskę.

— Wiem.

— Nie mogłeś wiedzieć.

— Remedios mi powiedziała.

Na dziedzińcu Mateo zapłakał. Był już silniejszy, jego głos odbijał się od kamiennych ścian i przeganiał echo wszystkich nocy, kiedy sądziliśmy, że może nie dożyć rana.

Rodrigo ruszył ku niemu, lecz zatrzymał się przy parawanie.

— Mogę wejść?

Tym razem to ja odsunęłam zasłonę.

Podałam mu dziecko. Mateo zacisnął palce na jego koszuli, dokładnie tak, jak wcześniej na moim rebozo.

Rodrigo przycisnął policzek do jego głowy.

— Twoja matka zostawiła ci imię, a Elena dała ci czas — powiedział.

— Nie dałam mu czasu — odpowiedziałam. — Tylko nie pozwoliłam, żeby inni go zabrali.

Wtedy Mateo kichnął, a z kieszeni Rodriga wysunął się nóż Juliána. Upadł na kamienną posadzkę z krótkim, metalicznym dźwiękiem.

Dziecko otworzyło oczy.

Ja podniosłam nóż, a Rodrigo mocniej objął syna.

Z daleka dobiegł głos Remedios:

— Pani Eleno, kamieniarz przysłał rachunek za płytę. Pyta, czy imię ma zostać takie jak zapisano.

Spojrzałam na Mateo, potem na mosiężną obrączkę w swojej dłoni.

— Tak — powiedziałam. — Tomás Suárez. Bez żadnego tytułu.

A w ramionach księcia mały chłopiec odpowiedział mi pierwszym naprawdę silnym płaczem.

Оцените статью