CZĘŚĆ 4 — Moja córka wyśmiała chód potężnego człowieka, a kiedy się odwrócił, cały korytarz nagle zamarł

CZĘŚĆ 4

A potem Silas chwycił Sophię za rękę.

Moja córka krzyknęła.

Nie myślałam. Rzuciłam się do przodu, ale Dante był szybszy. Jedną ręką odciągnął Silasa od dziecka, drugą popchnął go na ciężką komodę. Telefon spadł na dywan, a taca z herbatą przewróciła się z metalicznym hukiem.

— Dotknij jej jeszcze raz — powiedział Dante — a nie wyjdziesz z tego pokoju o własnych siłach.

Silas przycisnął plecy do komody.

— Nie rozumiesz, co robisz. Oni zabiją wszystkich.

Marina podbiegła do Sophii i przyciągnęła ją do siebie. Ja uklękłam przed córką. Miała czerwone ślady na nadgarstku.

— Spójrz na mnie, kochanie.

— Ten pan mnie bolał.

To jedno zdanie przeszyło mnie jak nóż.

Dante usłyszał je również. Jego twarz stężała, lecz nie podniósł głosu. Sięgnął po telefon Silasa i przeczytał kolejną wiadomość, która pojawiła się na ekranie.

„Dziesięć minut. Potem spłonie dom.”

Victor zaklął pod nosem.

— Nie chodziło im o dziewczynkę — powiedział. — Chodziło o księgę. Dziecko miało być przynętą.

— Kto jest po drugiej stronie? — zapytała Marina.

Silas milczał.

Dante odsunął się od niego i spojrzał na mnie.

— Rosa, czy wiesz, gdzie jest twoja matka pochowana?

Pytanie było tak nieoczekiwane, że przez chwilę nie zrozumiałam.

— Na cmentarzu Świętej Anny. Dlaczego?

— Carmela nie zostawiła księgi tylko w tym pokoju. Twoja matka musiała ukryć drugą kopię.

— Przecież nie żyje.

— Ale ty masz coś, czego nie miała ona.

Pomyślał o mojej torbie.

Od dziewięciu miesięcy nosiłam ją wszędzie. Była granatowa, wyblakła na szwach, z małą mosiężną plakietką w kształcie gruszki. Dostałam ją po matce. Nigdy nie zauważyłam, że pod podszewką coś zgrzyta.

Rozprułam wewnętrzną kieszeń paznokciem. Znalazłam płaski miedziany kluczyk i skrawek papieru z nazwą kaplicy.

Victor cofnął się o krok.

— Elena zdążyła przenieść kopię.

— Dokąd? — spytałam.

Marina przeczytała zapis.

— Do grobowca rodziny Bennett.

Silas wybuchnął śmiechem, ale nie było w nim nic wesołego.

— Jesteście spóźnieni. Człowiek, który czeka na cmentarzu, ma już rozkaz.

Dante obrócił się do niego.

— Od kogo?

— Od twojego brata.

Marina zesztywniała.

— Lorenzo nie żyje od sześciu lat.

— Nie Lorenzo. Jego syn, Matteo. Przez cały ten czas finansował ludzi, którzy chcieli przejąć twoje interesy. Carmela odkryła, że to on wydał rozkaz ataku. Silas miał tylko uciszyć ją i znaleźć kopię rachunków.

Dante patrzył na niego długo.

— A ty posłuchałeś, bo?

Silas przełknął ślinę.

— Matteo trzyma moją żonę i syna. Powiedział, że jeśli nie będę przekazywał informacji, zginą. Carmela dowiedziała się o wszystkim. Chciała ich uratować. Nie zdążyła.

To był pierwszy zwrot, którego nikt się nie spodziewał. Silas nie był niewinny, ale nie był też człowiekiem, którego Dante znał przez osiemnaście miesięcy. Był tchórzem, zdrajcą i zakładnikiem jednocześnie.

Dante podszedł do biurka i wyjął z szuflady mały metalowy dzwonek. Zadzwonił raz. Z korytarza wbiegło dwóch ochroniarzy.

— Nikt nie wyjeżdża z posiadłości. Zamknąć bramę, ale nie dotykać Silasa. Jego rodzina może być obserwowana.

— A my? — spytałam.

— Jedziemy na cmentarz.

— Z Sophią?

— Tak. Jeśli Matteo chce księgi, będzie oczekiwał mnie. Nie ciebie.

— Właśnie dlatego pójdę z tobą.

Dante pokręcił głową.

— To nie jest miejsce dla pani.

— To jest moja matka, moja córka i moje nazwisko. Od chwili, gdy znalazł pan kartkę z moim imieniem, jestem w środku.

Patrzył na mnie, a potem podał mi kluczyki do samochodu.

— Pani prowadzi.

Cmentarz Świętej Anny leżał na wzgórzu za miastem. Była piąta trzydzieści, kiedy zatrzymaliśmy się przy kamiennym murze. Powietrze pachniało mokrą ziemią i rdzą. Sophia siedziała między mną a Mariną, owinięta kocem.

Przy grobowcu matki czekał Matteo Falcone.

Nie przypominał Dantego. Miał jasny płaszcz, cienką twarz i uśmiech człowieka, który uważał cudzy strach za formę uprzejmości. Obok niego stał mężczyzna z pistoletem.

— Przyniosłaś klucz — powiedział do mnie.

Dante wysiadł z samochodu.

— Ona niczego ci nie przyniosła. To ja decyduję, co dostaniesz.

Matteo roześmiał się.

— Ty już niczego nie decydujesz. Osiemnaście miesięcy chodziłeś pod drzwiami własnej żony jak więzień. Wystarczyło trochę poczekać.

Dante nie odpowiedział.

Wyjęłam kluczyk z torby.

— Jeśli chcesz kopię, najpierw pokaż dowód, że żona Silasa i jego syn żyją.

Matteo zmrużył oczy.

— Nie jesteś tak miękka, jak wyglądasz.

— Jestem matką. To nie to samo.

Marina wyciągnęła telefon. Na ekranie miała wiadomość od ochrony. Dzięki numerowi z telefonu Silasa zlokalizowali miejsce, w którym przetrzymywano jego rodzinę — pusty magazyn przy rzece.

Dante podszedł o krok.

— Gra skończona, Matteo.

— Nie. Dopiero się zaczyna.

Mężczyzna z pistoletem uniósł broń. Sophia przylgnęła do mojego boku. Chwyciłam ją i pociągnęłam za kamienny nagrobek. Dante rzucił się na Matteo, Marina przewróciła metalowy znicz, a huk wystrzału odbił się od grobowców.

Nikt nie został trafiony.

Po kilku sekundach ochroniarze Dantego obezwładnili uzbrojonego mężczyznę. Matteo próbował uciec między grobami, lecz poślizgnął się na mokrych liściach i upadł twarzą w błoto.

Dante stanął nad nim.

— Carmela umarła, myśląc, że zawiodłem ją jako mąż.

Matteo splunął.

— Zawiodłeś. Gdybyś jej słuchał, żyłaby.

Dante zacisnął szczękę.

Przez moment sądziłam, że go uderzy. Zamiast tego odwrócił się do mnie.

— Rosa, otwórz grobowiec.

Miedziany klucz pasował do małego zamka pod tablicą z nazwiskiem mojej matki. W środku, za kamienną płytą, znalazłam metalową puszkę owiniętą w materiał. W puszce leżały kopie rachunków, list Eleny i zdjęcie Carmeli z moją matką.

Na odwrocie zdjęcia zapisano: „Rosa ma prawo wiedzieć, że jej matka uratowała moje życie przed śmiercią”.

Usiadłam na zimnym stopniu.

— Ona wiedziała, że umrze?

Dante uklęknął obok.

— Carmela wiedziała, że ktoś ją śledzi. Twoja matka próbowała ją ukryć. Przez kilka dni zamieniły się miejscami, żeby zmylić ludzi Matteo. To dlatego zaatakowali samochód Carmeli. Myśleli, że jedzie nim moja żona.

— A moja matka?

— Zmarła później, w wypadku. Ale przed śmiercią oddała tę puszkę Victorowi.

Victor podszedł z trudem po kamiennych schodach.

— Obiecałem Carmeli, że odnajdę ciebie. Nie wiedziałem, że będziesz pracowała właśnie w tym domu.

Spojrzałam na Dantego.

— A ty? Dlaczego pozwoliłeś mi zostać, skoro wiedziałeś, że ktoś może mnie obserwować?

— Nie wiedziałem. A potem Sophia zaczęła za mną chodzić.

Dziecko wychyliło się zza mojej nogi.

— Bo wyglądałeś samotnie.

Dante popatrzył na nią, a potem na drzwi grobowca, w których spoczywała prawda o dwóch kobietach. Po raz pierwszy jego ramiona nie były napięte.

Silas został zabrany do szpitala razem z żoną i synem, których ochroniarze odnaleźli przy rzece. Nie uciekł. Złożył wszystkie wyjaśnienia i oddał Dantego każdy dokument, który przechowywał przez lata. Dante nie wybaczył mu od razu, ale pozwolił mu zobaczyć rodzinę. To było więcej, niż Silas spodziewał się otrzymać.

Matteo stracił nie tylko wpływy. Własni wspólnicy odsunęli się od niego, gdy księga rachunkowa trafiła do osób, które nie bały się jej przeczytać. Nie potrzebowałam wiedzieć, jak dokładnie zakończyła się jego historia. Wystarczyło, że przestał decydować o cudzym strachu.

Dante zamknął pokój Carmeli dopiero po tym, jak wyniósł z niego jej szal i filiżankę. Nie wyrzucił ich. Zabrał je do małego domu nad jeziorem, który należał do niej, zanim poznała Dantego.

Mnie zaproponował pracę przy fundacji imienia Carmeli. Nie jako sprzątaczce. Jako osobie, która miała prowadzić pomoc dla kobiet zatrudnianych przez bogate rodziny i pozostawianych bez ochrony.

— Nie musisz przyjmować — powiedział, wręczając mi umowę.

— Wiem.

— Możesz też odejść z posiadłości.

— Wiem.

Sophia siedziała na dywanie i rysowała fioletową kredką dwie postacie. Jedna była wysoka i miała zbyt poważne brwi. Druga miała krzywe warkoczyki.

Dante usiadł obok niej.

— To ja? — zapytał.

— Tak.

— Dlaczego mam takie wielkie ręce?

— Bo możesz podnosić smutnych ludzi.

Dante spojrzał na mnie. Tym razem nie próbował ukryć bólu ani rozbawienia.

— A jeśli ktoś nie chce, żeby go podnosić?

Sophia podała mu kredkę.

— To możesz usiąść obok.

Dante wziął ją ostrożnie. Jego dłoń, ta sama, która kiedyś zaciskała się za plecami podczas codziennego marszu, zaczęła kolorować fioletową sukienkę małej dziewczynki.

Następnego popołudnia o czwartej korytarz nie ucichł. Kucharka nuciła pod nosem, ochroniarz przesuwał skrzynkę, a Marina kłóciła się z dostawcą o rachunek.

Dante wyszedł zza schodów.

Zatrzymał się przed drzwiami Carmeli.

Potem nie poszedł dalej.

Sophia podbiegła do niego, złapała go za rękę i zaczęła maszerować z przesadnie poważną miną. Dante przez chwilę patrzył na jej małe palce splecione z jego dłonią.

A później odłożył kredkę, którą wciąż trzymał w drugiej ręce, i powiedział:

— Dzisiaj idziemy razem.

Оцените статью