O drugiej siedemnaście w nocy usłyszałam, jak mój mąż planuje zabrać nasze nienarodzone dziecko, a lekarz mówi, że ja tego nie przeżyję.
Obudziłam się z dłonią na brzuchu. Przez chwilę nie wiedziałam, co mnie wyrwało ze snu. Potem poczułam zimne miejsce obok siebie. Declan zniknął, a jego poduszka zachowała tylko głęboki zapach cedrowego mydła.
Byłam w ósmym miesiącu ciąży i każdy krok wymagał ode mnie wysiłku. Mimo to wstałam, narzuciłam jedwabny szlafrok i wyszłam na korytarz. Marmurowa posadzka była lodowata pod bosymi stopami. W ogromnej rezydencji panowała cisza, która nie przypominała nocnego spokoju. Bardziej przypominała oczekiwanie.
Wtedy usłyszałam głosy dobiegające z sali konferencyjnej.
— Płód rozwija się dokładnie według przewidywań — powiedziała doktor Beatrice Voss.
Zamarłam przy rzeźbionej kolumnie. Dlaczego mój lekarz był w domu w środku nocy?
— Ona nadal niczego nie podejrzewa? — zapytał Marcus, beta Declana.
— Nie — odpowiedział mój mąż.
Jego głos był spokojny. Zbyt spokojny.
Podeszłam do uchylonych drzwi i przycisnęłam dłoń do brzucha. Dziecko poruszyło się pod palcami, jakby wyczuło mój strach.
— Wierzy, że nasze małżeństwo było prawdziwe — powiedział Declan.
Serce uderzyło mi raz, boleśnie, a potem jakby przestało pracować.
Beatrice cicho się roześmiała.
— Doskonale odegrałeś oddanego męża. Nawet płakałeś, kiedy dowiedziałeś się o ciąży.
— Zrobiłem to, co było konieczne.
Przed oczami stanęły mi wszystkie chwile, które uważałam za nasze. Jego usta na moim czole przed spotkaniami. Dłoń zaciskająca się na mojej, kiedy budziłam się z koszmaru. Wieczór, gdy klęknął przede mną i obiecał, że nic nie skrzywdzi ani mnie, ani dziecka.
Wierzyłam mu.
— Jej pochodzenie uczyniło ją jedyną odpowiednią kandydatką — oznajmiła Beatrice. — Bez Adelajdy dziecko nie rozwinęłoby się w ten sposób.
Kandydatką?
Wcisnęłam paznokcie w drewnianą framugę.
— Pobranie zaplanowano na najbliższy czas — powiedział Marcus. — Gdy się zacznie, nie będzie można go przerwać.
— Wiem — odparł Declan.
— A Adelajda? — zapytał Marcus po chwili.
Zapadła cisza.
Tak długa, że przez kilka sekund łudziłam się, iż Declan odrzuci cały plan. Że podniesie głowę i przypomni sobie przysięgę.
Beatrice odezwała się pierwsza.
— Nie przeżyje pobrania.
Zasłoniłam usta. Łzy napłynęły mi do oczu, lecz nie pozwoliłam im spaść.
— W takim razie dopilnuj, żeby nic nie czuła — powiedział Declan.
Wtedy pękło we mnie coś, czego nie dało się już naprawić.
Cofnęłam się, ale pasek szlafroka zahaczył o poluzowaną deskę. Rozległo się suche skrzypnięcie.
W środku rozmowa urwała się natychmiast.
— Ktoś jest na korytarzu — powiedział Marcus.
Usłyszałam odsuwane krzesło. Kroki zbliżały się do drzwi.
— Adelajda? — zawołał Declan niskim głosem.
Klamka zaczęła się obracać, a ja zrozumiałam, że zostały mi najwyżej trzy sekundy, by zdecydować, czy stanąć twarzą w twarz z mężem, który mnie wykorzystał, czy uciec przed najgroźniejszym królem wilkołaków, niosąc jego dziecko…
CZĘŚĆ 2
Klamka opadła, lecz zanim drzwi się otworzyły, odsunęłam się za kolumnę. Brzuch ciążył mi jak kamień, a pod stopą czułam ostrą drzazgę. Zacisnęłam zęby, żeby nie krzyknąć.
Drzwi uchyliły się szerzej.
— Nikogo tu nie ma — powiedział Marcus.
— Czuję jej zapach — odpowiedział Declan.
Jego głos był tuż za moimi plecami.
Wstrzymałam oddech. Przez szczelinę między kolumną a ścianą zobaczyłam Beatrice. Miała na sobie kremowy płaszcz i trzymała metalową walizkę. Na jej powierzchni odbijało się światło lampy, a na zamku widniał znak czarnego półksiężyca, symbol rodu Thornów.
Declan wyszedł na korytarz.
— Adelajdo, wiem, że tu jesteś.
Poczułam ruch dziecka. Odruchowo pogładziłam brzuch, ale ten gest zdradziłby mnie, gdyby cień drgnął.
Marcus wskazał schody.
— Może poszła do pokoju dziecinnego.
— Nie — odparł Declan. — Jest przerażona.
Prawie się roześmiałam. Przerażona? To on nauczył moje ciało, jak reagować na jego głos.
Kiedy mężczyźni ruszyli w przeciwną stronę, wymknęłam się do bocznego korytarza. Każdy krok przeszywał mnie bólem. W pokoju dziecka paliła się mała lampka w kształcie księżyca. Na komodzie leżała moja brosza z czarnego bursztynu, jedyna pamiątka po babce. W środku kamienia zatopione były trzy cienkie złote włókna, układające się w znak mojego rodu.
Chwyciłam ją i przypięłam do szlafroka.
Wtedy drzwi za mną otworzyły się gwałtownie.
— Adelajdo — powiedział Declan.
Odwróciłam się. Stał w progu bez marynarki, z rozpiętym kołnierzem. Jego twarz nie przypominała twarzy mężczyzny, który całował mnie przed snem.
— Od jak dawna to planujesz? — zapytałam.
— Nie wiesz, co usłyszałaś.
— Usłyszałam, że umrę, gdy zabierzecie mi dziecko.
Jego szczęka drgnęła.
— Musisz mi zaufać.
— Ufałam ci, kiedy mówiłeś, że mnie kochasz.
Za jego plecami pojawił się Marcus.
— Królu, musimy ją zabrać na dół.
Declan spojrzał na niego tak ostro, że Marcus cofnął się o krok.
— Nikt jej nie dotknie — powiedział Declan.
Po raz pierwszy od chwili, gdy usłyszałam rozmowę, poczułam przebłysk nadziei. Zgasł natychmiast.
Beatrice stanęła obok Marcusa.
— Jeśli rytuał nie rozpocznie się przed świtem, dziecko umrze razem z nią.
— Jaki rytuał? — wyszeptałam.
Declan zrobił krok w moją stronę.
— Adelajdo, pozwól mi wyjaśnić.
— Nie zbliżaj się!
Krzyknęłam tak głośno, że dziecko gwałtownie się poruszyło. Ból przeszył mój brzuch. Oparłam się o komodę, a brosza wbiła mi się w skórę.
Nagle na dole rozległ się alarm. Jeden długi, metaliczny dźwięk.
Marcus pobladł.
— Ktoś przekroczył północną bramę.
Declan spojrzał w stronę korytarza.
— Kto?
— Nie wiem. Strażnicy nie odpowiadają.
Beatrice chwyciła walizkę.
— To niemożliwe. Nikt nie zna tego miejsca.
Otworzyłam dłoń i zobaczyłam krew na palcach. Bursztynowa brosza pękła, odsłaniając maleńką zwiniętą kartkę, ukrytą wewnątrz kamienia. Na pergaminie widniał odcisk pieczęci mojej babki i jedno zdanie, którego znaczenia nie rozumiałam.
„Jeśli Thornowie przyjdą po dziecko, pokaż znak temu, kto nosi bliznę pod lewym okiem”.
W tej samej chwili z parteru dobiegł głos kobiety.
— Adelajdo Veyl! Jestem tu, żeby odebrać cię przed nimi!
Declan odwrócił się do Marcusa.
— Znajdź ją.
Ale ja już wiedziałam, że głos dochodził z ukrytego przejścia za regałem, a na korytarzu stał ktoś, kto znał mój sekret od dawna…
CZĘŚĆ 3
Za regałem znalazłam wąskie schody prowadzące do dawnej pralni. Zeszłam po nich, trzymając się zimnej poręczy, podczas gdy za ścianą rozlegały się rozkazy Declana. W powietrzu pachniało wilgocią, popiołem i lawendowym proszkiem, którego babka używała do ochrony domu.
W pralni czekała niska kobieta w granatowym płaszczu. Miała srebrne włosy splecione w warkocz i długą bliznę pod lewym okiem.
— Pokaż mi broszę — powiedziała.
— Kim jesteś?
— Elspeth Rane. Byłam opiekunką twojej matki.
Z góry dobiegł huk. Ktoś przewrócił regał.
— Mów szybko — szepnęłam.
Elspeth spojrzała na pęknięty bursztyn.
— Twoja babka wiedziała, że ród Thornów będzie chciał wykorzystać twoją krew. Ich dziedzic nie może przejąć pełnej mocy bez dziecka z linii Veyl. Ale nie chodzi o zwykłe pobranie.
— Co chcą zrobić?
— Wyjąć dziecko, zanim się urodzi, i związać jego duszę z tronem. Do tego potrzebują twojej krwi. Zabieg zabije cię, bo twoje ciało jest kotwicą rytuału.
Zacisnęłam dłonie na brzuchu.
— Declan o tym wiedział.
— Podpisał zgodę.
To zabolało bardziej niż wszystko, co usłyszałam wcześniej.
Elspeth wyjęła z kieszeni zwinięty dokument. Papier był poplamiony woskiem, a pod trzema pieczęciami widniał podpis Declana.
— To umowa z Radą Siedmiu. Zawarł ją sześć lat temu, kiedy jego ojciec umierał. Obiecał im dziecko z twojej krwi w zamian za utrzymanie korony.
— Dlaczego poślubił właśnie mnie?
— Bo twoja babka odmówiła oddania cię. Declan uznał, że małżeństwo będzie prostsze niż wojna.
Za drzwiami rozległ się głos Beatrice.
— Adelajdo, oddaj nam dokument! Nie wiesz, co podpisujesz!
Elspeth przycisnęła kartkę do mojego serca.
— Jest jeszcze druga strona umowy. Tego nie wiedzą.
W tej chwili drzwi pralni wyleciały z zawiasów. Declan wszedł pierwszy. Za nim stał Marcus, a Beatrice trzymała w dłoni lancet.
— Odłóż go — powiedział Declan do lekarki.
Beatrice uśmiechnęła się.
— Już za późno. Twój podpis zobowiązuje nas wszystkich.
— Mój podpis nie pozwala ci jej tknąć.
— Sam kazałeś, żeby nic nie czuła.
Spojrzałam na niego.
— Powiedz mi, że to nieprawda.
Declan zamknął oczy, jakby każde słowo rozcinało mu gardło.
— Chciałem ją ocalić przed bólem.
— Chciałeś ocalić koronę.
Elspeth nagle wyrwała mu dokument i rozwinęła go przed wszystkimi.
— Czytaj ostatnią klauzulę — powiedziała.
Declan spojrzał na pergamin. Jego twarz straciła kolor.
— „Jeżeli matka przeżyje i odmówi oddania dziecka, więź królewska przechodzi na nią” — przeczytałam.
Marcus cofnął się.
— To niemożliwe.
— Możliwe — odparła Elspeth. — Ród Veyl nie był dawcą. Był prawowitym źródłem korony. Thornowie ukradli ją przed pokoleniami.
Beatrice rzuciła się po dokument, lecz Marcus chwycił jej nadgarstek.
— Powiedziałaś, że Adelajda musi umrzeć.
— Bo inaczej ona przejmie wszystko! — wrzasnęła Beatrice.
Na górze rozległ się drugi alarm. Tym razem dołączyły do niego wycie setek wilków.
Declan spojrzał na mój brzuch, potem na podpis pod umową.
— Rytuał już się rozpoczął — powiedział Elspeth. — I jeśli natychmiast nie przerwiesz więzi, dziecko urodzi się martwe, a ty umrzesz przed świtem…
Wtedy pod moją dłonią poczułam gwałtowne, rytmiczne skurcze.
Declan zobaczył pękniętą broszę i zrozumiał, co traci…
To, co wydarzyło się podczas porodu, zmieniło nie tylko moje małżeństwo. W jednej chwili zachwiała się cała władza rodu Thornów.
„Chcę, żeby moje dziecko urodziło się wolne”.
A wtedy pierwszy medalion spadł na kamienną posadzkę.
👇 Finał tej historii jest już otwarty.
