CZĘŚĆ 4
—Kto złożył wniosek o natychmiastową spłatę? — zapytałam.
Mariana przez chwilę patrzyła na ekran telefonu.
—Sam Andrés.
W pokoju nikt się nie poruszył.
Andrés cofnął się pod kominek.
—To niemożliwe.
—Mam potwierdzenie z banku — powiedziała. — Wniosek wysłano z jego konta użytkownika wczoraj o dwudziestej trzeciej czterdzieści osiem.
—Nie składałem niczego.
Verónica uniosła kartkę, którą znalazła w lokalu.
—A jednak ktoś próbował zamknąć sprawę przed twoją żoną. Dlaczego?
Mariana przesunęła telefon w stronę Raúla. Mężczyzna przeczytał wiadomość i usiadł ciężko na kanapie.
—Andrés, ile wynosi dług restauracji?
—Nie rozumiesz, tato.
—Pytam o kwotę.
—To nie ma znaczenia.
—Ma znaczenie, skoro obciążyłeś dom Lucíi.
Andrés zaczął chodzić po salonie. Pod jego butem trzasnęła mała drewniana zawieszka, ta sama, którą sprzedawczyni przywiązała do prezentu dla Teresy. Nie pamiętałam, kiedy wypadła mi z kieszeni. Schyliłam się i podniosłam ją z podłogi.
—Chciałeś sprzedać dom? — spytałam.
—Chciałem go ochronić.
—Przed kim?
Nie odpowiedział.
Mariana otworzyła drugą teczkę.
—Lucía, zanim podejmiemy decyzję, musi pani wiedzieć o czymś jeszcze. Pieniądze z dodatkowego kredytu nie poszły tylko na restaurację. Część trafiła do firmy budowlanej należącej do wspólnika Andrésa. Ten człowiek wystawił faktury za remont, którego nie wykonano.
Teresa zakryła usta dłonią.
—Czyli ukradłeś pieniądze banku?
—Pożyczyłem je! Miałem je oddać.
—A kiedy restauracja nie zaczęła przynosić zysku? — zapytała Mariana.
Andrés spojrzał na mnie.
—Miałem plan.
—Twój plan polegał na tym, że po rozwodzie zostanę z długiem? — zapytałam.
—Nie chciałem rozwodu.
—Nie chciałeś też żony, kiedy twoja siostra uznała, że przeszkadzam jej w cierpieniu.
Verónica zerwała się z kanapy.
—Nie używaj mnie jako wymówki! To ty mówiłeś, że Lucía i tak wszystko wybaczy. To ty powiedziałeś, że jeśli wyrzucisz ją z Wigilii, będzie tak wstrząśnięta, że podpisze każde rozliczenie.
Andrés pobladł.
Teresa wstała powoli.
—Powiedziałeś jej to?
—Byłaś załamana, Verónica. Musiałem coś zrobić.
—Nie musiałeś robić ze mnie powodu do oszustwa.
To był niespodziewany zwrot. Przez wiele miesięcy myślałam, że Verónica świadomie pozwala, by cała rodzina krążyła wokół jej bólu. Teraz zobaczyłam, że Andrés wykorzystywał ją tak samo jak mnie, tylko innym sposobem.
O dziewiątej rano pojechaliśmy do banku. Nie wszyscy. Andrés chciał jechać sam, ale Mariana nalegała, żeby przy nim była cała dokumentacja. W holu pachniało mokrymi płaszczami i środkiem do polerowania podłogi. Przy stanowisku obsługi czekała kobieta o nazwisku pani Ibarra, która pamiętała podpisywanie pierwotnej umowy.
—To nie jest podpis Lucíi — powiedziała po porównaniu dokumentów. — Przy pierwszej umowie podpisywała szybko. Ten został odtworzony z zeskanowanego wzoru.
Andrés oparł dłonie o blat.
—Pani nie może tego stwierdzić.
—Mogę stwierdzić, że dokument został złożony z urządzenia, którego numer odpowiada komputerowi w pana biurze.
Mariana zamknęła teczkę.
—Bank wstrzymuje procedurę przejęcia domu. Kredyt zostanie zbadany jako zobowiązanie zawarte bez zgody współwłaścicielki. Ale faktury za fikcyjny remont pozostają osobną sprawą.
Andrés spojrzał na mnie błagalnie.
—Lucía, jeśli to zgłosisz, stracę wszystko.
—Już straciłeś to, co próbowałeś ocalić. Tylko jeszcze tego nie rozumiesz.
Nie zawiadomiłam od razu organów ścigania. Nie dlatego, że mu wybaczyłam. Chciałam, żeby najpierw podpisał pełne rozliczenie: uznanie mojego udziału w domu, wycofanie roszczeń do moich oszczędności i przeniesienie na siebie całej odpowiedzialności za nieprawdziwy kredyt. Podpisał przy Marienie, Raúlu i pani Ibarrze. Ręka drżała mu tak mocno, że dwukrotnie musiał zaczynać parafę od nowa.
Restauracja została zamknięta tego samego wieczoru. Nie przez zemstę. Raúl sam zdecydował, że nie będzie prowadził interesu zbudowanego na cudzym podpisie. Lokal wynajęto nowemu właścicielowi, a część pieniędzy ze sprzedaży wyposażenia przeznaczono na spłatę legalnych zobowiązań firmy.
Verónica oddała mi klucze do pracowni.
—Nie mogę jej prowadzić — powiedziała.
—Możesz. Tylko nie za moje pieniądze.
—Wiem.
Znalazła pracę u Silvii w domu dziecka, pomagając przy zajęciach plastycznych. Nie oczekiwała, że będę ją pocieszać. Po raz pierwszy odpowiedzialność za własne decyzje naprawdę należała do niej.
Teresa przyszła do mnie po tygodniu. Przyniosła zegarek, którego nie kupiłam, bo sprzedawczyni zdążyła odłożyć go na bok po anulowaniu zamówienia. Na pasku nadal wisiała drewniana zawieszka w kształcie domu.
—Nie chcę, żebyś odchodziła z naszego życia — powiedziała Teresa.
—Nie odchodzę z waszego życia. Odchodzę z małżeństwa z Andrésa.
Raúl skinął głową.
—To uczciwe.
Andrés próbował jeszcze raz porozmawiać ze mną sam na sam. Spotkaliśmy się w kancelarii Mariany, przy tym samym biurku, na którym po raz pierwszy zobaczyłam podrobiony podpis.
—Mogę naprawić dom — powiedział.
—Dom tak. Małżeństwa nie.
—Kochałem cię.
—Może. Ale kochałeś też spokój, jaki dawało ci moje milczenie.
Skrzywił się, jakby te słowa zabolały bardziej niż kwota kredytu.
—Czy jest coś, co mogę zrobić?
—Tak. Powiedz prawdę wszystkim, których wciągnąłeś w ten plan.
Zrobił to następnego dnia przy stole w domu rodziców. Przyznał, że oszukał bank, że wykorzystał nazwisko Veróniki i że przez miesiące udawał, iż problemem jestem ja. Nie prosił o oklaski ani o przebaczenie. Po prostu przeczytał przygotowane oświadczenie, złożył podpis i przekazał dokumenty Marienie.
Potem wyszedł sam.
Ja wróciłam do domu z zegarkiem dla Teresy w dłoni. Nie założyła go na rękę. Położyła go na stole, obok aktu własności i umowy o comiesięcznych wpłatach dla domu dziecka.
Później Silvia zadzwoniła z wiadomością, że trzy dziewczyny dostały nowe mundury, a jedna z nich chce nauczyć się robić takie drewniane zawieszki jak ta przy zegarku.
Zapytała, jaki kształt powinien mieć następny.
Spojrzałam na mały domek z pękniętym dachem i odpowiedziałam:
—Niech będzie większy. Tym razem musi się w nim zmieścić każdy, kto nie powinien być wyrzucany za drzwi.
Przegapiłeś początek?
