CZĘŚĆ 4 — Odmówiłem podpisania zgody na lot i zostałem wyrzucony z firmowej kolacji, lecz godzinę później jej uśmiech zniknął

CZĘŚĆ 4

Patryk rozłączył się, zanim zdążyłem odpowiedzieć.

Przez kilka sekund słyszałem tylko wiatr uderzający w blaszany dach schronu.

— Ximena nie jest w hotelu — powiedziała Waleria.

— Skąd pani wie?

— Przed kolacją widziałam listę gości. Rodzina jej przyjaciółki zatrzymała się w domu po drugiej stronie doliny.

Mateo podniósł głowę.

— Dom jest przy starej stacji kolejowej.

Znałem to miejsce. Jedyna droga prowadziła przez most techniczny nad potokiem. Po lawinie most mógł być nieprzejezdny.

Esteban próbował wstać.

— Nie możecie tam iść.

— Musimy — powiedziałem.

— Nie możecie — powtórzył. — Patryk blefuje. Gdyby miał Ximenę, powiedziałby coś więcej.

Waleria spojrzała na kartkę z moim podrobionym podpisem.

— On chce, żebyśmy tak myśleli. Chce, żeby Julian wrócił po córkę, a my oddali mu dokumenty.

— A jeśli nie blefuje? — spytałem.

Nikt nie odpowiedział.

Mateo wyjął z kieszeni mały nadajnik ratunkowy.

— W schronie jest stara radiostacja. Możemy wysłać wiadomość do zespołu, ale sygnał przejdzie tylko przez szczyt. Musimy wejść na górę.

— Jak długo?

— Dziesięć minut.

Na zewnątrz śnieg sięgał mi do kolan. Waleria nie mogła chodzić bez podparcia, ale odrzuciła moją rękę.

— Nie będę ciężarem.

— To nie kwestia honoru.

— Dla mnie wszystko przez lata było kwestią honoru — odpowiedziała. — I właśnie dlatego pozwoliłam Patrykowi mówić za mnie.

Wyszliśmy ze schronu. Każdy krok zapadał się po łydki. W połowie zbocza Waleria osunęła się na kolana. Podniosłem ją, a ona zacisnęła zęby.

— Zostaw mnie i idź do Ximeny.

— Nie.

— Jestem powodem, dla którego tu jesteś.

— Nie. Powodem jest człowiek, który uznał, że cudze życie można wpisać w tabelę.

Na szczycie Mateo uruchomił nadajnik. Z trzasków wyłonił się głos koordynatora.

— Słyszę was.

— Wyślijcie zespół do starej stacji kolejowej — powiedziałem. — Możliwe zagrożenie dla mojej córki.

— Mamy potwierdzenie, że w domu jest rodzina Serranów. Ale nie widzimy Ximeny na liście.

Poczułem, jak ulatuje ze mnie powietrze.

— Sprawdźcie jeszcze raz.

Waleria dotknęła mojego ramienia.

— Patryk znał tylko informację z twojego telefonu. Mógł ją zgadywać.

— Albo ktoś mu ją podał.

Mateo spojrzał na teczkę.

— W hotelu jest ktoś po jego stronie.

Zeszliśmy drugą stroną grani, korzystając z oznaczeń starego szlaku. Po czterdziestu minutach dotarliśmy do stacji. Dom był pusty. W kominku wygasł ogień, na stole stały nietknięte kubki z kakao, a na podłodze leżał plecak Ximeny.

W środku znalazłem jej telefon.

Miał rozbitą szybkę, ale działał. Na ekranie była jedna wiadomość wysłana z nieznanego numeru: „Tato, jestem przy magazynie z częściami. Nie przychodź sam”.

Waleria pobladła.

— Magazyn jest przy lądowisku.

— Patryk chciał, żebyśmy tam wrócili.

— Nie — powiedział Mateo. — Chciał, żebyś wrócił sam. Dlatego zostawił wiadomość.

Zadzwoniłem pod numer. Odebrała Ximena.

— Tato, jestem zamknięta w biurze. Mężczyzna, który mnie tu przywiózł, mówi, że pracuje dla firmy.

— Czy jesteś ranna?

— Nie. Ale słyszę generator. I ktoś chodzi za drzwiami.

— Ximena, słuchaj mnie. Nie otwieraj.

— Tato, on mówi, że masz dokumenty.

— Nie słuchaj go.

— Wiem. Ty zawsze mówisz, żebym patrzyła na to, czego ludzie nie pokazują.

Rozłączyła się.

Waleria wyjęła teczkę.

— Jeśli mu to oddamy, wypuści ją.

Mateo pokręcił głową.

— A potem zniszczy dowody i zrobi z was wspólników.

— Nie oddamy mu oryginałów — powiedziałem. — Ale damy mu coś, co każe mu otworzyć drzwi.

W pobliskiej szopie znalazłem starą drukarkę używaną przez ekipę techniczną. Papier był wilgotny, lecz wystarczył. Mateo miał zdjęcie pierwszej strony umowy, a Waleria znała numer uchwały. Wydrukowaliśmy kopię i dopisaliśmy na niej jedno zdanie: „Podpis świadka znajduje się na odwrocie”.

Świadkiem miał być Mateo.

Kiedy dotarliśmy do magazynu, światło paliło się w jednym oknie. Z wnętrza dochodził głos Patryka.

— Waleria, wiem, że jesteś z Julianem. Wejdźcie spokojnie, a dziewczyna wyjdzie cała.

— Puść moją córkę — odpowiedziałem.

— Najpierw dokumenty.

— Mam je.

Otworzyły się drzwi. Patryk stał z telefonem przy uchu, a obok niego mężczyzna z ochrony trzymał Ximenę za ramię. Moja córka była blada, lecz patrzyła prosto przed siebie.

— Tato, nie dawaj mu teczki.

Patryk szarpnął ją mocniej.

— Zamknij się.

Waleria zrobiła krok do przodu.

— Przez dwadzieścia lat mój ojciec budował tę firmę, a ty sprzedałeś jej bezpieczeństwo za miejsce przy stole konkurencji.

— Nie rozumiesz, jak działa zarząd.

— Rozumiem, że kłamałeś.

— To ty mnie do tego zmusiłaś. Chciałaś wyrzucić cały dział lotniczy i oddać go zagranicznym doradcom. Ja ratowałem ludzi przed twoją dumą.

— Wstrzymałeś części do naprawy.

Patryk spojrzał na Matea.

— On nie rozumie, jak łatwo można człowieka przekonać do podpisu.

Mateo wyprostował się.

— Rozumiem aż za dobrze. Dlatego mam kopię każdego zlecenia, które kazałeś mi zmienić.

Patryk odwrócił się gwałtownie. W tej samej chwili ochroniarz puścił Ximenę. Dziewczyna rzuciła się w moją stronę, a ja zasłoniłem ją własnym ciałem.

Patryk pobiegł do bocznych drzwi, lecz Waleria podstawiła mu kulę pod nogę. Upadł na mokry beton, a z kieszeni wypadł klucz do serwerowni.

— Nie musiałeś tego robić — powiedziała.

Patryk podniósł na nią wzrok.

— Musiałem wygrać.

— Nie. Musiałeś dostać to stanowisko. To nie to samo.

Przyjechał zespół ratunkowy, a wraz z nim przewodniczący rady, którego koordynator sprowadził z hotelu. Patryk próbował zaprzeczać, ale dokumenty Mateo, podrobiona zgoda i klucz do serwerowni mówiły za niego. Najbardziej pogrążył go jednak nie podpis.

W kieszeni miał kartkę z godziną, o której wysłał mnie w góry. Zapisał ją własnoręcznie, bo planował później wykazać, że opuściłem stanowisko bez pozwolenia.

Przewodniczący rady przeczytał kartkę i spojrzał na Walerię.

— Co pani zrobi?

Waleria popatrzyła na rozbitą maszynę widoczną za oknem magazynu.

— Zamykam dział lotniczy do czasu niezależnej kontroli. A Patryk nie będzie już podejmował żadnej decyzji w imieniu firmy.

Patryk szarpnął się.

— Nie możecie mnie usunąć bez głosowania.

— Głosowanie już się odbyło — odparł przewodniczący. — Sześć osób podpisało uchwałę, kiedy byliśmy jeszcze w hotelu.

Waleria odwróciła się do mnie.

— Julian, chcę, żebyś prowadził audyt bezpieczeństwa. Nie jako mój pracownik. Jako człowiek niezależny od zarządu.

— To oznacza, że będę mógł powiedzieć pani „nie”.

— Właśnie tego potrzebuję.

Ximena podeszła do mnie i objęła mnie tak mocno, że ból w żebrach przeszył całe ciało.

— Napisałam, żebyś wrócił do domu — powiedziała.

— Wrócę.

— Po kolacji?

Spojrzałem na Walerię, na Matea i na śnieg osiadający na metalowych częściach rozbitego helikoptera.

— Po tym, jak dopilnuję, żeby nikt więcej nie musiał wracać po swoich bliskich w taki sposób.

Waleria podała mi mój oryginalny raport. Kartki były wilgotne, pomięte i zabrudzone paliwem, ale na pierwszej stronie wciąż widniało moje zdanie: „Lot należy odwołać”.

— Powinien pan był podpisać tylko to — powiedziała.

— Podpisałem.

— Nie. Tym razem podpisała pani sama — odparłem.

Wzięła długopis i dopisała pod moim nazwiskiem: „Decyzja zatwierdzona”.

A potem oddała mi go, jakby ważył więcej niż cała firma.

Na zewnątrz ratownicy przygotowywali nosze dla Estebana. Ximena trzymała mnie za rękę, a Waleria stała obok wraku, patrząc na puste miejsce, w którym jeszcze niedawno była kabina.

— Julian — powiedziała — kompas działa?

Spojrzałem na mosiężne pudełko po żonie. Igła uspokoiła się w dłoni.

— Dopóki ktoś nie próbuje nim kierować za mnie.

Waleria skinęła głową, a nad wąwozem zabrzmiał śmigłowiec ratunkowy. Tym razem nikt nie odleciał, zanim wszyscy sprawdzili każdą śrubę.

Оцените статью