CZĘŚĆ 4
Patryk rozłączył się, zanim zdążyłem odpowiedzieć.
Przez kilka sekund słyszałem tylko wiatr uderzający w blaszany dach schronu.
— Ximena nie jest w hotelu — powiedziała Waleria.
— Skąd pani wie?
— Przed kolacją widziałam listę gości. Rodzina jej przyjaciółki zatrzymała się w domu po drugiej stronie doliny.
Mateo podniósł głowę.
— Dom jest przy starej stacji kolejowej.
Znałem to miejsce. Jedyna droga prowadziła przez most techniczny nad potokiem. Po lawinie most mógł być nieprzejezdny.
Esteban próbował wstać.
— Nie możecie tam iść.
— Musimy — powiedziałem.
— Nie możecie — powtórzył. — Patryk blefuje. Gdyby miał Ximenę, powiedziałby coś więcej.
Waleria spojrzała na kartkę z moim podrobionym podpisem.
— On chce, żebyśmy tak myśleli. Chce, żeby Julian wrócił po córkę, a my oddali mu dokumenty.
— A jeśli nie blefuje? — spytałem.
Nikt nie odpowiedział.
Mateo wyjął z kieszeni mały nadajnik ratunkowy.
— W schronie jest stara radiostacja. Możemy wysłać wiadomość do zespołu, ale sygnał przejdzie tylko przez szczyt. Musimy wejść na górę.
— Jak długo?
— Dziesięć minut.
Na zewnątrz śnieg sięgał mi do kolan. Waleria nie mogła chodzić bez podparcia, ale odrzuciła moją rękę.
— Nie będę ciężarem.
— To nie kwestia honoru.
— Dla mnie wszystko przez lata było kwestią honoru — odpowiedziała. — I właśnie dlatego pozwoliłam Patrykowi mówić za mnie.
Wyszliśmy ze schronu. Każdy krok zapadał się po łydki. W połowie zbocza Waleria osunęła się na kolana. Podniosłem ją, a ona zacisnęła zęby.
— Zostaw mnie i idź do Ximeny.
— Nie.
— Jestem powodem, dla którego tu jesteś.
— Nie. Powodem jest człowiek, który uznał, że cudze życie można wpisać w tabelę.
Na szczycie Mateo uruchomił nadajnik. Z trzasków wyłonił się głos koordynatora.
— Słyszę was.
— Wyślijcie zespół do starej stacji kolejowej — powiedziałem. — Możliwe zagrożenie dla mojej córki.
— Mamy potwierdzenie, że w domu jest rodzina Serranów. Ale nie widzimy Ximeny na liście.
Poczułem, jak ulatuje ze mnie powietrze.
— Sprawdźcie jeszcze raz.
Waleria dotknęła mojego ramienia.
— Patryk znał tylko informację z twojego telefonu. Mógł ją zgadywać.
— Albo ktoś mu ją podał.
Mateo spojrzał na teczkę.
— W hotelu jest ktoś po jego stronie.
Zeszliśmy drugą stroną grani, korzystając z oznaczeń starego szlaku. Po czterdziestu minutach dotarliśmy do stacji. Dom był pusty. W kominku wygasł ogień, na stole stały nietknięte kubki z kakao, a na podłodze leżał plecak Ximeny.
W środku znalazłem jej telefon.
Miał rozbitą szybkę, ale działał. Na ekranie była jedna wiadomość wysłana z nieznanego numeru: „Tato, jestem przy magazynie z częściami. Nie przychodź sam”.
Waleria pobladła.
— Magazyn jest przy lądowisku.
— Patryk chciał, żebyśmy tam wrócili.
— Nie — powiedział Mateo. — Chciał, żebyś wrócił sam. Dlatego zostawił wiadomość.
Zadzwoniłem pod numer. Odebrała Ximena.
— Tato, jestem zamknięta w biurze. Mężczyzna, który mnie tu przywiózł, mówi, że pracuje dla firmy.
— Czy jesteś ranna?
— Nie. Ale słyszę generator. I ktoś chodzi za drzwiami.
— Ximena, słuchaj mnie. Nie otwieraj.
— Tato, on mówi, że masz dokumenty.
— Nie słuchaj go.
— Wiem. Ty zawsze mówisz, żebym patrzyła na to, czego ludzie nie pokazują.
Rozłączyła się.
Waleria wyjęła teczkę.
— Jeśli mu to oddamy, wypuści ją.
Mateo pokręcił głową.
— A potem zniszczy dowody i zrobi z was wspólników.
— Nie oddamy mu oryginałów — powiedziałem. — Ale damy mu coś, co każe mu otworzyć drzwi.
W pobliskiej szopie znalazłem starą drukarkę używaną przez ekipę techniczną. Papier był wilgotny, lecz wystarczył. Mateo miał zdjęcie pierwszej strony umowy, a Waleria znała numer uchwały. Wydrukowaliśmy kopię i dopisaliśmy na niej jedno zdanie: „Podpis świadka znajduje się na odwrocie”.
Świadkiem miał być Mateo.
Kiedy dotarliśmy do magazynu, światło paliło się w jednym oknie. Z wnętrza dochodził głos Patryka.
— Waleria, wiem, że jesteś z Julianem. Wejdźcie spokojnie, a dziewczyna wyjdzie cała.
— Puść moją córkę — odpowiedziałem.
— Najpierw dokumenty.
— Mam je.
Otworzyły się drzwi. Patryk stał z telefonem przy uchu, a obok niego mężczyzna z ochrony trzymał Ximenę za ramię. Moja córka była blada, lecz patrzyła prosto przed siebie.
— Tato, nie dawaj mu teczki.
Patryk szarpnął ją mocniej.
— Zamknij się.
Waleria zrobiła krok do przodu.
— Przez dwadzieścia lat mój ojciec budował tę firmę, a ty sprzedałeś jej bezpieczeństwo za miejsce przy stole konkurencji.
— Nie rozumiesz, jak działa zarząd.
— Rozumiem, że kłamałeś.
— To ty mnie do tego zmusiłaś. Chciałaś wyrzucić cały dział lotniczy i oddać go zagranicznym doradcom. Ja ratowałem ludzi przed twoją dumą.
— Wstrzymałeś części do naprawy.
Patryk spojrzał na Matea.
— On nie rozumie, jak łatwo można człowieka przekonać do podpisu.
Mateo wyprostował się.
— Rozumiem aż za dobrze. Dlatego mam kopię każdego zlecenia, które kazałeś mi zmienić.
Patryk odwrócił się gwałtownie. W tej samej chwili ochroniarz puścił Ximenę. Dziewczyna rzuciła się w moją stronę, a ja zasłoniłem ją własnym ciałem.
Patryk pobiegł do bocznych drzwi, lecz Waleria podstawiła mu kulę pod nogę. Upadł na mokry beton, a z kieszeni wypadł klucz do serwerowni.
— Nie musiałeś tego robić — powiedziała.
Patryk podniósł na nią wzrok.
— Musiałem wygrać.
— Nie. Musiałeś dostać to stanowisko. To nie to samo.
Przyjechał zespół ratunkowy, a wraz z nim przewodniczący rady, którego koordynator sprowadził z hotelu. Patryk próbował zaprzeczać, ale dokumenty Mateo, podrobiona zgoda i klucz do serwerowni mówiły za niego. Najbardziej pogrążył go jednak nie podpis.
W kieszeni miał kartkę z godziną, o której wysłał mnie w góry. Zapisał ją własnoręcznie, bo planował później wykazać, że opuściłem stanowisko bez pozwolenia.
Przewodniczący rady przeczytał kartkę i spojrzał na Walerię.
— Co pani zrobi?
Waleria popatrzyła na rozbitą maszynę widoczną za oknem magazynu.
— Zamykam dział lotniczy do czasu niezależnej kontroli. A Patryk nie będzie już podejmował żadnej decyzji w imieniu firmy.
Patryk szarpnął się.
— Nie możecie mnie usunąć bez głosowania.
— Głosowanie już się odbyło — odparł przewodniczący. — Sześć osób podpisało uchwałę, kiedy byliśmy jeszcze w hotelu.
Waleria odwróciła się do mnie.
— Julian, chcę, żebyś prowadził audyt bezpieczeństwa. Nie jako mój pracownik. Jako człowiek niezależny od zarządu.
— To oznacza, że będę mógł powiedzieć pani „nie”.
— Właśnie tego potrzebuję.
Ximena podeszła do mnie i objęła mnie tak mocno, że ból w żebrach przeszył całe ciało.
— Napisałam, żebyś wrócił do domu — powiedziała.
— Wrócę.
— Po kolacji?
Spojrzałem na Walerię, na Matea i na śnieg osiadający na metalowych częściach rozbitego helikoptera.
— Po tym, jak dopilnuję, żeby nikt więcej nie musiał wracać po swoich bliskich w taki sposób.
Waleria podała mi mój oryginalny raport. Kartki były wilgotne, pomięte i zabrudzone paliwem, ale na pierwszej stronie wciąż widniało moje zdanie: „Lot należy odwołać”.
— Powinien pan był podpisać tylko to — powiedziała.
— Podpisałem.
— Nie. Tym razem podpisała pani sama — odparłem.
Wzięła długopis i dopisała pod moim nazwiskiem: „Decyzja zatwierdzona”.
A potem oddała mi go, jakby ważył więcej niż cała firma.
Na zewnątrz ratownicy przygotowywali nosze dla Estebana. Ximena trzymała mnie za rękę, a Waleria stała obok wraku, patrząc na puste miejsce, w którym jeszcze niedawno była kabina.
— Julian — powiedziała — kompas działa?
Spojrzałem na mosiężne pudełko po żonie. Igła uspokoiła się w dłoni.
— Dopóki ktoś nie próbuje nim kierować za mnie.
Waleria skinęła głową, a nad wąwozem zabrzmiał śmigłowiec ratunkowy. Tym razem nikt nie odleciał, zanim wszyscy sprawdzili każdą śrubę.
Przegapiłeś początek?

