CZĘŚĆ 4
— …do mieszkania Anety — dokończył mężczyzna w słuchawce. — Ale proszę się nie martwić. Klucze nie były do jej lokalu. Były do waszego domu.
Przez chwilę nie rozumiałam, co mówi.
Spojrzałam na Marka.
Jego dłoń zacisnęła się na oparciu krzesła tak mocno, że pobielały mu knykcie.
— Jak to klucze? — zapytałam.
— Pani mąż przekazał je Anetcie trzy dni temu. Powiedział, że mieszkanie jest już właściwie jej. Mamy świadka, który odebrał od niego komplet.
Teresa wydała z siebie zduszony jęk.
— Marek, powiedziałeś, że to tylko kopia.
— Mamo, przestań.
— Powiedziałeś, że Natalia niczego się nie dowie!
Helena odebrała mi telefon i rozłączyła rozmowę, bo poczuła, że zaczynam drżeć.
Nie ze strachu.
Z wysiłku, żeby nie zwymiotować.
Marek wyciągnął rękę w moją stronę.
— Natalia, ja chciałem to naprawić.
— Przed chwilą chciałeś sprzedać dom.
— To nie wyglądało tak, jak myślisz.
— Widziałam dokument z podrobionym podpisem.
— Teresa go przygotowała.
W pokoju zapadła ciężka cisza.
Teresa obróciła głowę.
— Co powiedziałeś?
Marek zdał sobie sprawę, że właśnie przerzucił winę na matkę, ale było już za późno.
— To ona naciskała — powiedział szybko. — To ona mówiła, że dziecko zniszczy mi życie. To ona znalazła człowieka od pełnomocnictwa.
Teresa uderzyła go otwartą dłonią w policzek.
Dźwięk odbił się od kafelków jak trzask łamanej deski.
— Sprzedałam biżuterię, żeby spłacić twoje karty — syknęła. — Oddałam ci pieniądze, bo obiecałeś, że przestaniesz spotykać się z Anetą.
— Nie prosiłem cię o to.
— Prosiłeś o wszystko, odkąd skończyłeś osiemnaście lat!
Paweł stanął przy mnie.
— Dość. Natalia nie jest waszym skarbcem ani tarczą.
Marek popatrzył na niego z nienawiścią.
— Ty też jesteś przeciwko mnie?
— Nie. Jestem przeciwko temu, co zrobiliście.
Wtedy z korytarza dobiegły kroki. Do izby wszedł starszy mężczyzna w brązowej kamizelce. Rozpoznałam go po zdjęciu, które kiedyś trzymał ojciec w szufladzie.
— To Antoni — powiedziała Helena. — Twój ojciec poprosił go, żeby przechował oryginały.
Antoni położył na stole granatową kopertę. Nie była szara ani elegancka. Miała ślad po kawie i rozerwany róg, jakby ktoś długo nosił ją w kieszeni.
— Stefan powiedział, że jeśli przyjdzie dzień, w którym Marek będzie próbował odebrać ci dom, mam dać to tobie — powiedział.
Otworzyłam kopertę.
W środku znalazłam odręczny list ojca, potwierdzenie przelewu oraz akt darowizny. Mój ojciec przekazał mi swoją połowę domu jeszcze przed ślubem. Marek nie miał prawa do tej części, nawet gdyby sprzedaż doszła do skutku.
Na końcu listu widniało jedno zdanie: „Nie pozwól, żeby ktoś wmówił ci, że opieka nad tobą jest przysługą”.
Litery rozmazały mi się przed oczami.
— Dlaczego mi tego nie powiedział? — spytałam.
— Chciał powiedzieć — odparł Antoni. — Ale po jego śmierci Teresa przyjechała do mnie i zagroziła, że jeśli ujawnię dokumenty, doprowadzi do zamknięcia mojego zakładu. Przez dwa lata bałem się bardziej o pracowników niż o siebie.
Helena położyła dłoń na jego ramieniu.
— Dziś już nie masz czego chronić. Twój zakład został sprzedany, ale umowa była nieważna. Papiery wróciły do właściciela.
Antoni spojrzał na mnie.
— Pański ojciec zostawił też pieniądze dla dziecka. Nie były wielkie, ale wystarczyłyby na leczenie i pierwsze miesiące. Marek próbował je wypłacić w zeszłym tygodniu.
Poczułam, jak coś we mnie pęka.
Nie miłość.
Ostatnia nadzieja, że on po prostu się pogubił.
Marek usiadł ciężko.
— Aneta mnie szantażowała — powiedział cicho. — Miała zdjęcia naszych wiadomości. Groziła, że pokaże je w pracy. Potrzebowałem pieniędzy, żeby ją uciszyć.
— A kiedy pieniądze się skończyły, potrzebowałeś mojego domu.
— Bałem się, że wszystko stracę.
— Straciłeś to sam, kiedy pozwoliłeś mi pchać samochód z krwawiącym kolanem.
Nie zaprzeczył.
Teresa usiadła obok niego i nagle wyglądała na znacznie starszą. Dotknęła policzka, który sama przed chwilą uderzyła.
— Natalia — powiedziała — ja chciałam, żebyś odeszła, zanim on zrobi ci coś gorszego.
— Wiedziałaś, że mnie zdradza.
— Wiedziałam.
— Wiedziałaś o podrobionym podpisie.
— Nie myślałam, że go użyje.
— Wysłałaś mnie pchać samochód, chociaż wiedziałaś o moim kolanie.
Teresa zamknęła oczy.
— Chciałam, żebyś poczuła, że nie masz już siły walczyć.
Te słowa były obrzydliwe, ale właśnie dlatego uwierzyłam, że mówi prawdę.
Następnego ranka pojechałam z Pawłem do kliniki. Lekarz stwierdził rozcięcie, silne stłuczenie i uszkodzenie więzadła. Dziecko było całe, choć przez kilka godzin musiałam zostać pod obserwacją.
Marek pojawił się przed salą.
Nie pozwoliłam mu wejść.
— Chcę tylko usłyszeć, czy dziecko żyje — powiedział przez szybę.
— Żyje.
— Mogę z tobą porozmawiać?
— Nie o uczuciach.
— O czym więc?
— O pieniądzach, dokumentach i odpowiedzialności. Wszystko zapiszesz. Bez obietnic składanych na korytarzu.
Kiwnął głową, ale nie odszedł.
— Czy będziesz chciała, żebym zobaczył dziecko? — zapytał.
Położyłam dłoń na brzuchu.
— Kiedy lekarz uzna, że potrafisz być ojcem, a nie kolejnym ciężarem.
To nie była zemsta.
To był warunek.
W kolejnych dniach Marek podpisał zgodę na rozdzielność majątkową i zrezygnował z roszczeń do połowy domu należącej do mojego ojca. Aneta odesłała klucze przez pełnomocnika, kiedy dowiedziała się, że mieszkanie nie było Marka. Teresa sprzedała samochód, żeby spłacić część pieniędzy zabranych z mojego konta. Resztę Marek musiał oddawać co miesiąc.
Paweł zeznał, co widział na wzgórzu. Nie opowiadał o tym jak bohater. Po prostu powiedział prawdę, dokładnie tak, jak obiecał.
Antoni przekazał mi papiery ojca w tej samej kopercie z rozerwanym rogiem. Trzymałam ją przy łóżku, obok książeczki ciąży, gdy poczułam pierwszy wyraźny ruch dziecka.
Marek przyszedł wtedy ostatni raz.
Stał za ogrodzeniem domu, którego nie zdołał sprzedać, i trzymał w ręku kulę do samochodu. Tę samą, którą wyrwał mi z bagażnika w dniu wypadku, kiedy powiedział, że „nie potrzebuję żadnego wsparcia”.
— Znalazłem ją w garażu — powiedział.
— Połóż na ławce.
Zrobił to.
— Natalia, nie wiem, czy potrafię ci to wynagrodzić.
— Nie potrafisz.
— Wiem.
— Ale możesz przestać udawać, że krzywdzenie mnie było błędem. Ty to planowałeś.
Pokiwał głową.
— Tak.
To jedno słowo zabrzmiało ciężej niż wszystkie jego wymówki.
Odwrócił się i odszedł w stronę samochodu swojej matki. Teresa siedziała za kierownicą, lecz tym razem nie uruchomiła silnika, dopóki Marek nie zapiął pasa.
Ja zostałam przy stole w ogrodzie, z listem ojca pod dłonią i z kulą do samochodu opartą o nogę ławki.
Kiedy dziecko poruszyło się ponownie, usłyszałam z ulicy głos Pawła:
— Natalia, lekarz kazał ci odpoczywać.
Spojrzałam na kulę i odpowiedziałam:
— Wiem. Ale tę drogę przejdę już o własnych siłach.
Przegapiłeś początek?




