CZĘŚĆ 4 — Pozwoliłam teściowej zaprosić trzydzieści osiem kobiet na najdroższą ucztę, lecz gdy położyłam teczkę na stole, przestała się uśmiechać

CZĘŚĆ 4

…Przeczytałam wiadomość dwa razy, zanim pokazałam ją Helenie.

Jej twarz natychmiast straciła kolor.

— Ona wie o księdze — powiedziała.

— O jakiej księdze?

Helena spojrzała na Beatę. Teściowa stała przy stole, z dłonią opartą na przewróconym kieliszku. Wyglądała, jakby przez ostatnie pół godziny postarzała się o dziesięć lat.

— Właśnie dlatego Łukasz chciał sprzedać lokal — wyjaśniła Helena. — Nie chodziło tylko o pieniądze z karty.

— Mów wszystko — zażądałam.

— Jutro rano miał przyjechać rzeczoznawca. Łukasz zamierzał przedstawić restaurację jako zabezpieczenie pożyczki. Twierdził, że to wspólny majątek małżeński.

Poczułam pod palcami metalową plakietkę z nazwą Luminia. Zawsze nosiłam ją przy fartuchu, lecz tego wieczoru była zimna jak kawałek blachy.

— Nie może tego zrobić bez mojego podpisu.

— Miał kopię twojego podpisu — odpowiedziała Helena. — I dokument, w którym udawał, że przekazałaś mu pełnomocnictwo.

Beata uniosła głowę.

— To miał być tylko przejściowy układ.

— Przejściowy? — spytałam. — Chciałaś zabrać mi restaurację, oskarżyć mnie o długi i jeszcze zaprosić tutaj trzydzieści osiem kobiet, żeby rachunek opłacił ktoś inny?

— Łukasz miał problemy — powiedziała.

— A ty rozwiązywałaś je moimi pieniędzmi.

— On jest moim synem.

— A ja byłam dla ciebie tylko kasą z nogami.

Beata wzdrygnęła się, jakbym ją uderzyła. Przez chwilę po raz pierwszy nie wyglądała jak pewna siebie gospodyni cudzej restauracji. Wyglądała jak kobieta, która zobaczyła rachunek za wszystkie swoje decyzje.

Telefon zadzwonił ponownie.

Tym razem dzwoniła Natalia.

Odebrałam na głośniku.

— Kamilo? — Jej głos drżał. — Jesteś sama?

— Nie. Mów.

— Łukasz jest u mnie. Przyjechał po dokumenty.

— Dlaczego miałby być u ciebie?

— Bo odkrył, że zabrałam kopię księgi. Chciał ją spalić.

Beata zacisnęła palce na serwetce.

— Natalia, nie mieszaj się w rodzinne sprawy — powiedziała.

— Rodzinne? — Natalia prychnęła. — Łukasz obiecywał mi, że po sprzedaży restauracji odejdzie od Kamili. Potem dowiedziałam się, że chce zostawić mnie z długami za mieszkanie, które opłacał z pieniędzy firmy.

Łukasz wyrwał jej telefon. Usłyszałam szarpaninę i głuchy huk.

— Kamila, przyjedź pod adres, który ci wyślę — powiedziała Natalia szybko. — Mam oryginał księgi. I coś jeszcze.

Połączenie się urwało.

Gawin chwycił kluczyki od samochodu.

— Jadę z tobą.

— Nie. Zostań z personelem.

— Kamilo, nie pojedziesz sama do człowieka, który próbuje spalić dowody.

Helena wsunęła dokumenty do teczki.

— Pojadę z tobą. To ja potrafię rozpoznać, które zapisy są prawdziwe.

Odwróciłam się do Beaty.

— Ty zostajesz tutaj, dopóki nie rozliczysz rachunku.

— Nie masz prawa mnie zatrzymywać.

— Nie zatrzymuję cię. Po prostu kelnerzy czekają na zapłatę.

Jej telefon zawibrował. Wiadomość od Łukasza. Przeczytała ją i natychmiast schowała ekran.

— Co napisał? — spytałam.

— Nic.

Helena wyciągnęła rękę.

— Proszę pokazać.

Beata odmówiła. Wtedy jedna z jej koleżanek, która wróciła po torebkę, powiedziała cicho:

— Widziałam wiadomość. Napisał: „Jeśli Kamila dowie się o księdze, matka poniesie winę sama”.

Beata wypuściła powietrze.

To był drugi, niespodziewany cios. Łukasz nie planował ratować matki. Przygotowywał dla niej rolę jedynej winnej.

Pojechałyśmy z Heleną do mieszkania Natalii. Znajdowało się nad warsztatem samochodowym, na trzecim piętrze starego budynku. Była dziewiąta wieczorem, kiedy Natalia otworzyła nam drzwi. Miała rozciętą wargę, a w dłoni ściskała gruby zeszyt w granatowej okładce.

— Łukasz uciekł tylnym wyjściem — powiedziała.

— Co jest w tej księdze?

Natalia podała ją Helenie.

W środku znajdowały się daty, kwoty, nazwiska i krótkie notatki. Beata zatwierdzała przelewy. Łukasz fałszował opisy. Natalia zapisywała wszystko, bo od początku przeczuwała, że zostanie wykorzystana.

Na ostatniej stronie widniała kwota pożyczki oraz nazwisko człowieka, któremu Łukasz chciał sprzedać Luminia. Nie był to kupiec z miasta. Był to właściciel lokalu sąsiadującego z moją restauracją, od lat próbujący przejąć mój adres.

— Oni chcieli zburzyć kuchnię i powiększyć swój hotel — powiedziałam.

Helena skinęła głową.

— A Łukasz miał dostać pieniądze po podpisaniu.

Następnego ranka o ósmej trzydzieści rzeczoznawca rzeczywiście pojawił się w Luminia. Przyszedł z teczką i uśmiechem człowieka, który uważał sprawę za przesądzoną.

Za nim wszedł Łukasz.

— Kamila, porozmawiajmy spokojnie — powiedział.

Położyłam na ladzie księgę Natalii.

Jego wzrok padł na granatową okładkę.

— Skąd to masz?

— Od kobiety, której obiecywałeś przyszłość za moje pieniądze.

— To nie jest dowód.

Helena otworzyła księgę na ostatniej stronie.

— Są podpisy, daty i potwierdzenia z banku. Do tego dokumenty z twojego biura.

Łukasz podszedł do mnie.

— Możemy to jeszcze naprawić.

— Nie ma czego naprawiać. Jest tylko rachunek do zapłacenia.

— Jestem twoim mężem.

— Byłeś człowiekiem, któremu ufałam. To nie daje ci prawa do mojego nazwiska, mojej pracy ani pieniędzy.

Beata przyjechała chwilę później. Miała na sobie ten sam płaszcz co poprzedniego dnia, lecz brakowało jej dawnej pewności. W ręku trzymała dowód zapłaty za rachunek. Zapłaciła całość sama, sprzedając bransoletkę, którą chwaliła się przy stole.

— Przyszłam oddać pieniądze — powiedziała.

— Rachunek już rozliczony.

— Wiem. To za wszystkie poprzednie wizyty.

Położyła na ladzie kopertę z gotówką.

Nie dotknęłam jej.

— Przekaż to pracownikom. Na fundusz wypłat.

Beata przełknęła ślinę.

— Łukasz powiedział, że jeśli go zostawisz, wszystko przepadnie.

— Już przepadło. Tylko nie to, co myślał.

— On jest moim synem.

— Możesz być jego matką. Nie musisz być jego wspólniczką.

Po raz pierwszy Beata zrobiła coś, czego się po niej nie spodziewałam. Wyjęła z torebki kartę dostępu do firmowego konta i podała ją Helenie.

— To hasło do rachunku, na który przelewał pieniądze — powiedziała. — Mam tam kopie wszystkich zatwierdzeń.

— Dlaczego teraz? — spytałam.

Beata spojrzała na Łukasza.

— Bo kiedy napisał, że mam ponieść winę sama, zrozumiałam, że dla niego nie jestem matką. Jestem kolejnym kontem.

Łukasz ruszył w jej stronę.

— Mamo, nie rób tego.

— To ty zrobiłeś to pierwszy.

Rzeczoznawca zamknął teczkę i wyszedł. Umowa sprzedaży nie mogła zostać podpisana bez mojego udziału. Dokument z podrobionym pełnomocnictwem trafił do banku wraz z księgą i potwierdzeniami przelewów. Nie potrzebowałam widowiska. Wystarczyło, że wszystkie podpisy znalazły się obok prawdziwych dokumentów.

Łukasz został sam z długami, kochanką, którą oszukał, i matką, która odmówiła dalszego kłamania.

Ja zostałam w restauracji.

Nie dlatego, że nic się nie zmieniło.

Zmieniło się wszystko.

Tego samego dnia usunęłam jego nazwisko z listy osób upoważnionych do rachunku. Gawin przeliczył pensje. Helena przygotowała nowe zasady księgowości. Natalia oddała klucze do mieszkania opłacanego z firmowych pieniędzy i rozpoczęła pracę w kuchni, bo znała się na cukiernictwie lepiej niż ktokolwiek, kogo zatrudniałam.

A Beata?

Wróciła tydzień później, bez grupy przyjaciół i bez drogich perfum. Przyniosła podpisane oświadczenie, w którym przyznała, że restauracja nigdy nie należała do jej syna.

Nie przyjęłam jej przeprosin od razu.

Przyjęłam dokument.

To było jedyne, czego wtedy potrzebowałam.

Wieczorem wyjęłam z szuflady metalową plakietkę z napisem „Luminia” i przypięłam ją do nowego fartucha Natalii. Dziewczyna spojrzała na mnie z niepewnością.

— Naprawdę mogę ją nosić?

— Jeśli będziesz pamiętać, do czego służy.

— Do czego?

— Żeby każdy wiedział, kto stoi za tym, co podaje.

Z kuchni dobiegł dźwięk timera. Natalia pobiegła do pieca, a ja otworzyłam granatową księgę na stronie z ostatnim przelewem. Obok kwoty Helena dopisała jedno zdanie: „Pieniądze wróciły do ludzi, którzy na nie pracowali”.

Na ladzie wciąż leżała koperta Beaty.

Przekazałam ją Gawinowi.

— Wypłać wszystkim zaległe dodatki — powiedziałam.

— A reszta?

Spojrzałam na pierwszy rachunek, który Beata podpisała tego dnia. Kwota 23 289 złotych była już opłacona, lecz papier zachowałam.

— Za resztę kupimy nowy piec do cukierni Natalii.

Z kuchni wysunęła się blacha z pierwszym ciastem. Na jej powierzchni, w cienkiej warstwie karmelu, Natalia wypisała nożem nazwę restauracji.

Nie „rodzinnej”.

Prawdziwej.

Luminia.

A pod nią trzy słowa, których Beata nigdy nie rozumiała: „Za to płacę ja”.

Оцените статью