CZĘŚĆ 4
Głos kobiety urwał się, zanim podała adres. W słuchawce zapadła cisza, a potem usłyszeliśmy krótki trzask.
Połączenie zostało przerwane.
Maeve wyrwała mi telefon.
— To była Marta, matka Olka — powiedziała. — Nie powinna dzwonić z tego numeru.
— Co znaczy „drugi magazyn”?
— Że nie znaleźliśmy wszystkich.
Słowa zawisły nad łóżkami polowymi jak ciężka zasłona.
Doktor Wysocki cofnął się ku przejściu.
— Nikt stąd nie wyjdzie, dopóki nie przekażecie dokumentów — powiedział.
— Przed chwilą twierdził pan, że dzieci nie istnieją — odparłem. — Teraz chce pan dokumenty dotyczące czegoś, czego nie ma?
Nie odpowiedział.
Stefan ruszył pierwszy. Uderzył go barkiem w pierś, lecz Wysocki był silniejszy. Sanitariusz upadł na beton, a teczka wypadła mu z ręki. Kartki rozsypały się pod lampami.
Lilia wrzasnęła.
Maeve podbiegła do Stefana, ale doktor złapał ją za ramię.
— Nie zmuszaj mnie, żebym zrobił coś, czego będziesz żałować.
— Już zrobiłeś — syknęła.
Chwyciłem metalowy stojak na kroplówkę i wcisnąłem go między nich. Wysocki puścił Maeve, ale nie cofnął się ani o krok.
— Pan nie rozumie, w co się miesza — powiedział. — Pańska żona ukradła leki, włamała się do dokumentacji i przetrzymuje nieletnich bez zgody opiekunów. Jeśli ten budynek zostanie przeszukany, to ona będzie odpowiadać.
— A pan?
— Ja będę tym, który zawiadomił właściwe osoby.
— Tylko że wcześniej podpisał pan dokument o zniszczeniu dowodów.
Wysocki spojrzał na kartkę leżącą przy jego bucie.
— To kopia bez znaczenia.
— Na odwrocie jest pańska notatka — powiedział Stefan, podnosząc się z trudem. — I numer konta, na które „Argon” przelał pieniądze.
Doktor zrobił gwałtowny ruch, jakby chciał wyrwać mu papier. Stefan cofnął rękę.
— Nie dotykaj tego.
— Nie masz pojęcia, co robisz.
— Wiem dokładnie. Przez trzy noce woziłem dzieci do magazynu. Potem zobaczyłem, jak twoi ludzie zamykają drzwi od zewnątrz. Dlatego pomogłem Maeve je stamtąd zabrać.
To był moment, w którym zrozumiałem, dlaczego moja żona milczała. Nie prowadziła tajemnego romansu. Nie ukrywała przede mną pieniędzy ani drugiego życia. Ukrywała ludzi, których potężniejsi od niej postanowili wymazać.
Ale to nie unieważniało jej kłamstw.
— Maeve — powiedziałem. — Dlaczego nie zadzwoniłaś do mnie pierwszej nocy?
Odwróciła wzrok.
— Bo znałam twoją twarz, kiedy boisz się o kogoś. Wiedziałam, że przyjedziesz. I bałam się, że przywieziesz tu więcej niż troskę.
— Co miałem przywieźć?
— Swoje nazwisko. Swój samochód. Wszystko, co mogliby wykorzystać przeciwko tobie.
Za ścianą rozległ się silnik. Tym razem samochodów było więcej.
Wysocki uśmiechnął się z ulgą.
— Koniec przedstawienia.
Drzwi hali otworzyły się gwałtownie, ale nie weszli przez nie ludzie z zakładu. Pojawiła się Marta, drobna kobieta w czerwonym płaszczu, z zakrwawionym rękawem i chłopcem trzymanym za rękę.
— To mój syn — powiedziała. — I mam zeznania wszystkich rodziców.
Za nią stało jeszcze pięć osób. Każda trzymała teczkę, koperty lub fotografie.
Wysocki przestał się uśmiechać.
Marta podała mi plik kartek.
— W szpitalnej pralni znaleźliśmy worki z ubraniami dzieci. Na każdym była data i numer łóżka. Myśleli, że nikt nie będzie szukał.
Maeve zakryła usta dłonią.
Lilia podeszła do matki i wtuliła się w jej bok. Olek poruszył się na łóżku, a jego monitor zaczął alarmować. Maeve natychmiast pobiegła do niego.
Wysocki wykorzystał zamieszanie. Ruszył do bocznego wyjścia, lecz przy drzwiach zatrzymał go Stefan.
— Nigdzie nie pójdziesz.
— Odsuń się.
— Nie po tym, co zrobiłem.
— Co zrobiłeś? — zapytałem.
Stefan spojrzał na mnie.
— To ja wyłączyłem telefon Maeve. Powiedziałem jej, że musimy zniknąć przed zmianą nocną. Nie wiedziałem, że pan ją namierzy.
Maeve zerknęła na mnie znad łóżka Olka.
— Przepraszam.
— Będziesz musiała mi to powiedzieć jeszcze wiele razy — odparłem. — Ale nie teraz.
Na zewnątrz zahamował kolejny samochód. Tym razem wysiadła z niego kobieta z teczką i identyfikatorem rzeczniczki praw pacjenta. Marta wezwała ją wcześniej, zanim zadzwoniła do mnie. Przyjechała z zespołem ratowników i dokumentami, które zabezpieczały dzieci przed zabraniem do szpitala Wysockiego.
Doktor próbował jeszcze blefować.
— To nielegalna prowokacja. Nie macie prawa wejść na prywatny teren.
Rzeczniczka spojrzała na niego spokojnie.
— A pan nie miał prawa podpisać przewozu nieletnich bez zgody rodziców.
— To były decyzje medyczne.
— Nie. To były decyzje finansowe.
Podała mu kopię przelewu. Na dole widniał jego numer rachunku i kwota większa niż jego roczne wynagrodzenie.
Wysocki zacisnął szczękę.
— Nie rozumiecie, co stanie się z tym miastem, jeśli „Argon” upadnie.
Marta stanęła obok syna.
— Rozumiemy. Dlatego przestaniemy udawać, że dzieci są kosztem działalności.
Tego wieczoru nie było gwałtownego triumfu. Był za to chaos: nosze, pytania, formularze, kroplówki i płacz rodziców, którzy obejmowali swoje dzieci tak mocno, jakby ktoś mógł je ponownie wyrwać z ramion.
Olek został przewieziony do szpitala uniwersyteckiego, gdzie lekarze potwierdzili zatrucie. Pozostałe dzieci także otrzymały pomoc. Kopie dokumentów trafiły do kilku niezależnych instytucji, więc żaden pojedynczy człowiek nie mógł już schować sprawy w szufladzie.
Wysocki stracił stanowisko jeszcze tej samej nocy. Nie dlatego, że ktoś wygłosił wielką przemowę, lecz dlatego, że jego własny podpis znalazł się na każdej stronie, którą próbował ukryć.
Maeve nie wróciła od razu do pracy. Złożyła zeznania, oddała wszystkie klucze i przyznała, że wyniosła z oddziału leki bez zgody przełożonych. Nie zaprzeczała. Powiedziała tylko, że zrobiłaby to ponownie, gdyby przed nią znów leżało dziecko duszące się na podłodze magazynu.
Kiedy skończyła rozmowę z rzeczniczką, podeszła do mnie. W dłoni ściskała drewnianego słonia od małego pacjenta.
— Wiem, że mogłeś odejść — powiedziała.
— Mogłem.
— I nadal możesz.
— Wiem.
Przez chwilę patrzyliśmy na Olka. Oddychał spokojniej. Przy jego łóżku siedziała Marta, trzymając syna za rękę.
— Nie chcę obietnic — powiedziałem. — Chcę, żebyś następnym razem powiedziała mi prawdę, zanim znikniesz w nocy.
— A jeśli prawda będzie niebezpieczna?
— Wtedy zdecydujemy razem, ile tego niebezpieczeństwa jesteśmy w stanie unieść.
Maeve skinęła głową. Nie płakała. Dopiero kiedy odwróciła się do Olka, zobaczyłem, że jej kciuk drży na drewnianym żetonie.
Nad ranem Marta podeszła do mnie z ostatnią kopertą.
— To znaleźliśmy w drugim magazynie — powiedziała. — Nie zdążyłam jej otworzyć.
W środku była lista dzieci, które miały zostać przewiezione następnej nocy. Na samym dole widniało nazwisko Lilii.
Maeve przeczytała dokument i pobladła.
Lilia stała obok niej, ściskając pluszowego królika bez ucha.
— Nie zabiorą jej — powiedziałem.
— Nie — odpowiedziała Maeve. — Tym razem wszyscy będą wiedzieć, gdzie jest.
Podała Lilii drewnianego słonia. Dziewczynka przyjęła go ostrożnie, jakby był czymś kruchym.
— Czy on naprawdę przynosi szczęście? — zapytała.
Maeve spojrzała na mnie.
— Nie zawsze — powiedziała. — Ale czasem przypomina nam, kogo nie wolno zostawić.
Lilia zacisnęła palce na małym drewnianym zwierzątku, a za oknem pierwsze światło odbiło się od metalowej sali, w której tej nocy dzieci odzyskały swoje imiona.
Przegapiłeś początek?




