CZĘŚĆ 4
Piotr nie dzwonił do mnie od dnia, w którym zabrał doniczkę z bazylią i powiedział, że chce prawdziwej rodziny.
Telefon zawibrował na biurku doktora.
Wysocki patrzył na ekran, a jego twarz zmieniła się szybciej niż światło za oknem. Nie wyglądał już jak człowiek, który przyszedł po dokumenty. Wyglądał jak człowiek, który zobaczył własny rachunek.
Odebrałam.
— Piotr?
Przez chwilę słyszałam tylko nierówny oddech.
— Anno, gdzie jesteś?
— Z dziećmi. Z doktorem Rudzkim. I ze Stefanem Wysockim.
Po drugiej stronie coś ciężko upadło.
— Nie możesz otworzyć skrytki — powiedział.
— Dlaczego?
— Bo nie rozumiesz, co tam jest.
— To wyjaśnij mi.
— Twoja matka prowadziła księgi. Ja je przepisywałem.
W gabinecie zrobiło się tak cicho, że usłyszałam trzask świetlówki.
Spojrzałam na dzieci. Lucy zrozumiała po mojej minie, że głos po drugiej stronie dotyczy właśnie tego, czego wszyscy się bali.
— Pracowałeś dla Wysockiego? — zapytałam.
— Nie wiedziałem, do czego to służy.
Wysocki prychnął.
— Jak zwykle niewinny.
— Milcz — warknął Piotr. — To ty kazałeś mi zmieniać numery mieszkań.
Pani Malinowska zamknęła oczy.
— Piotr, powiedz prawdę do końca.
— Marta odkryła rachunki. Helena chciała wszystko przekazać fundacji. Stefan powiedział, że jeśli pomogę, dostanę stanowisko i pieniądze na leczenie ojca. Zgodziłem się.
Poczułam, jak ściana za moimi plecami usuwa się o kilka centymetrów.
— A potem odszedłeś ode mnie, bo chciałeś prawdziwej rodziny?
— Anno…
— Odpowiedz.
— Wiedziałem, że jesteś wskazana w dokumentach. Bałem się, że jeśli zostanę, zaczniesz pytać. Chciałem odejść, zanim sprawa wyjdzie na jaw.
Nie bolało mnie to tak, jak powinno. Ból zdążył już zająć wszystkie wolne miejsca.
Najgorsze było to, że przez dwa lata myślałam, iż odszedł, bo nie mogłam mieć dziecka. Tymczasem odszedł, bo wiedział, że pewnego dnia troje dzieci może trafić do mojego domu.
— Czy to ty wysyłałeś rodzinom fałszywe opinie? — zapytałam.
— Tylko pierwszym dwóm.
Eli podniósł głowę.
— Była jeszcze rodzina z zielonym samochodem. Kobieta powiedziała, że jesteśmy niebezpieczni.
Piotr długo milczał.
— To był Stefan.
Wysocki rzucił się do drzwi.
Doktor Rudzki podstawił mu laskę pod nogi. Mężczyzna stracił równowagę i uderzył kolanem o metalową szafkę. Srebrna teczka wysunęła się spod jego ramienia, a formularze z nazwiskami rodzin rozsypały się po podłodze.
Pani Malinowska przycisnęła je stopą.
— Tym razem nigdzie ich nie zabierzesz.
— Nie macie prawa mnie zatrzymywać — syknął Wysocki.
— Nie zatrzymuję pana — odpowiedziała. — Zabezpieczam dowody, które sam pan przyniósł.
Przyjechała komisja fundacji i dyżurny urzędnik. Nie było widowiska. Były pytania, podpisy i kolejne kopie dokumentów. Wysocki próbował wskazać na mnie.
— Ona jest emocjonalnie niestabilna. Nie może zajmować się dziećmi.
Lucy zrobiła krok naprzód.
— To pan jest niestabilny. Wciąż myśli pan, że nikt nie pamięta.
Wysocki spojrzał na nią z nienawiścią.
— Twoja matka też tak mówiła.
Doktor Rudzki podniósł głowę.
— Właśnie przyznał pan, że był pan przy Marcie przed pożarem.
Wysocki zrozumiał za późno.
Nie zabrała go policja z syrenami. Urzędnik poprosił go, żeby odłożył dokumenty i został na miejscu do czasu przyjazdu prokuratora. Po raz pierwszy jego pewność opierała się wyłącznie na tym, że inni milczeli.
A oni już nie milczeli.
Następnego ranka pojechaliśmy na dworzec. Skrytka numer czterdzieści dwa znajdowała się za automatem z biletami, pod schodami prowadzącymi na peron trzeci. Pachniało kurzem, smarem i mokrym papierem.
Lucy wsunęła klucz w zamek.
— Chcesz, żebym zrobiła to sama? — zapytała.
Spojrzałam na jej dłoń.
— Nie. Zrobimy to razem.
W skrytce znajdowały się trzy rzeczy: księga rachunkowa, koperta z podpisem mojej matki i pakiet listów związanych sznurkiem z juty.
Pierwszy list był do Marty.
„Jeśli mnie zabraknie, Anna nie musi wiedzieć, że ją wybrałyśmy. Musi jednak wiedzieć, że wybrałyśmy ją, ponieważ umie zostać przy człowieku także wtedy, gdy nie może go naprawić”.
Przeczytałam zdanie dwa razy.
— Mama znała cię od dawna? — zapytałam dzieci.
Lucy skinęła głową.
— Przychodziła do fundacji. Raz przyniosła nam ciasto z morelami.
— A ja jej nie pamiętam.
— Pamiętałaś — powiedział Eli. — Tylko nie wiedziałaś, że to ona.
Drugi list był przeznaczony dla mnie. Matka pisała, że dowiedziała się o mojej bezpłodności i długo zastanawiała się, czy nie obciążać mnie cudzym nieszczęściem. Nie chciała, żebym przyjmowała dzieci z poczucia winy ani dlatego, że ktoś nazwał mnie bezdzietną.
„Jeśli kiedyś ich spotkasz, nie obiecuj, że wszystko będzie łatwe. Obiecaj tylko, że nie odejdziesz przy pierwszym strachu”.
Złożyłam list i przycisnęłam go do piersi.
Piotr czekał przed dworcem. Stał przy ławce, z twarzą zmęczoną i szarą.
— Nie powinieneś tu przychodzić — powiedziałam.
— Wiem.
— Nie masz prawa prosić o wybaczenie.
— Nie przyszedłem po wybaczenie.
Za nim zatrzymał się autobus. Ludzie wysiadali, ocierając ramionami o siebie.
— Chcę złożyć zeznania — powiedział. — Wszystkie. Nawet jeśli stracę pracę i pieniądze.
— To powinieneś był zrobić przed dwoma laty.
— Wiem.
— Nie mów mi, że wiesz.
Opuścił wzrok.
— Masz rację.
To nie było przeproszenie, które mogłoby naprawić życie. Nie istniały takie słowa. Ale po raz pierwszy nie próbował wybielić własnego strachu.
— Dzieci nie będą się z tobą spotykać — powiedziałam.
— Rozumiem.
— Jeśli kiedyś zechcą wiedzieć, co zrobiłeś, odpowiesz im bez kłamstw.
— Tak.
— I nie będziesz przychodził do mojego domu.
— Nie przyjdę.
Odwrócił się, lecz Lucy zawołała go przez ramię.
— Panie Piotrze.
Zatrzymał się.
— Czy moja mama cierpiała?
Mężczyzna zamknął oczy.
— Tak. Ale nie przez ciebie. Do końca próbowała was ochronić.
Lucy przyjęła tę odpowiedź bez płaczu. Potem odwróciła się do mnie i podała mi klucz z żółtą wstążką.
— To już nie jest tylko nasze.
— Co chcesz z nim zrobić?
— Zostawić przy czterech talerzach.
Wieczorem wróciliśmy do domu. Noah naprawił zamek w szufladzie, Eli przyczepił do lodówki nową kartkę, a Lucy wyjęła z szafki cztery talerze.
Tym razem nie patrzyła na swój ze zdziwieniem.
Położyła przede mną list Heleny, a obok niego mosiężny klucz.
— Mamo, jutro możemy zrobić ciasto z morelami?
Wzięłam nóż i zaczęłam kroić owoce.
— Możemy. Ale najpierw pokażesz mi, jak naprawić ten przeklęty zatrzask.
Noah parsknął śmiechem.
Eli przykleił na lodówce kolejną kartkę.
„Rodzina: cztery osoby, jeden klucz, zero tajemnic na dziś”.
A Lucy, mieszając morele z cukrem, powiedziała cicho:
— Mamo, tym razem nakryję też dla babci.
Na stole pojawił się piąty talerz.
Przegapiłeś początek?
