Odeszłam, gdy trzy kobiety walczyły o uwagę Lorenza Duki, lecz jego spokojna twarz nagle stężała

Kiedy Lorenzo Duca wszedł na prywatną plażę nad jeziorem Michigan, trzy kobiety niemal jednocześnie odsunęły swoje leżaki, jakby ktoś dał im umówiony znak.

Było późne popołudnie, wiatr pachniał wodą i rozgrzanym drewnem pomostu, a nad jasnymi parasolami wisiała ciężka cisza. Lorenzo nie musiał podnosić głosu ani patrzeć ludziom w oczy. Wystarczyło, że się pojawił. Dwaj ochroniarze szli za nim kilka kroków, a kelner, który przed chwilą żartował z gośćmi, nagle wyprostował plecy.

W Chicago wszyscy wiedzieli, kim był.

Gazety nazywały go przedsiębiorcą. Ludzie, którzy znali miasto od podszewki, używali krótszego słowa.

Mafioso.

Miał trzydzieści osiem lat, doskonale skrojony garnitur i twarz tak spokojną, że aż niebezpieczną. Najbardziej rzucały się w oczy jego dłonie. Lewa spoczywała na lasce z ciemnego drewna, choć nie wyglądał na człowieka, który potrzebował pomocy przy chodzeniu. Na srebrnej rączce wyryto małą jaskółkę.

— Amelio, on patrzy w naszą stronę — szepnęła Nina, muskając palcem brzeg mojego kieliszka.

— Może patrzy na jezioro.

— Nie żartuj. To Lorenzo Duca.

— Właśnie dlatego nie zamierzam podchodzić.

Druga przyjaciółka, Karolina, parsknęła śmiechem.

— Każda rozsądna kobieta chciałaby, żeby na nią patrzył.

— Ja nie każda.

Powiedziałam to ciszej, niż zamierzałam. Miałam na sobie bordową sukienkę, prostą i lekką, a wiatr ciągle podwiewał jej dół. Na nadgarstku nosiłam cienką mosiężną bransoletkę po ojcu. Jedno z ogniw było pęknięte, więc przy każdym ruchu wydawało cichy, metaliczny szczęk.

Pierwsza z kobiet przy Lorenzo zaczęła się śmiać z jego krótkich odpowiedzi. Druga przysiadła na oparciu jego fotela. Trzecia zamówiła dla niego szampana, chociaż nawet nie zapytała, czego chce.

Patrzyłam na tę scenę i czułam, jak narasta we mnie zmęczenie. Widziałam już takie przedstawienia. Kobiety zmieniały głos, sposób chodzenia i wyraz twarzy, gdy pojawiał się ktoś bogaty, przystojny oraz wystarczająco groźny, żeby inni robili mu miejsce.

Wstałam.

— Dokąd idziesz? — Nina chwyciła mnie za łokieć.

— Na spacer.

— Teraz?

— Właśnie teraz.

Zsunęłam sandały i zostawiłam je pod leżakiem. Piasek był chłodny, a drobne kamienie wbijały mi się w stopy. Nie oglądałam się za siebie. Nie chciałam być kolejną osobą, która czeka na spojrzenie człowieka przyzwyczajonego do uwielbienia.

Usłyszałam jednak męski głos.

— Szefie.

Zatrzymałam się na moment, lecz nie odwróciłam głowy.

— Nie — odpowiedział Lorenzo.

Jedno słowo. Spokojne, ale twarde.

— Mam ją zatrzymać?

— Nie.

Ruszyłam dalej wzdłuż brzegu. Woda chlupotała przy kostkach, a bransoletka na moim nadgarstku znów zabrzęczała. Nie wiedziałam, że za moimi plecami szampan pozostał nietknięty, trzy kobiety nagle przestały istnieć dla mężczyzny, którego bało się pół miasta, i że jego spojrzenie śledziło każdy mój krok.

Nie wiedziałam też, że kiedy zatrzymałam się przy końcu pomostu, Lorenzo Duca pomyślał, że wreszcie się odwrócę.

Nie odwróciłam się.

— Kim ona jest? — zapytał.

Ochroniarz przez chwilę przeglądał coś w telefonie.

— Jeszcze nie wiem.

— Dowiedz się.

Pięć minut później wróciłam po sandały. Nina patrzyła na mnie z niedowierzaniem, Karolina z oburzeniem, a Lorenzo stał już przy moim leżaku. Z bliska zobaczyłam cienką bliznę biegnącą od jego ucha do kołnierzyka.

— Zostawiła pani to — powiedział, wskazując bransoletkę.

Spojrzałam na jego dłoń.

— Nie zostawiłam. Mam ją na sobie.

Kącik jego ust drgnął.

— Racja.

— W takim razie nie mam czego odbierać.

Minęłam go, lecz za plecami usłyszałam głos ochroniarza:

— Panie Duca, znaleźliśmy nazwisko. Amelia Rudzka. Tylko jest jeszcze jedna rzecz…

Odwróciłam się, bo w tym samym momencie Lorenzo wyjął z kieszeni małą, czarną teczkę i położył ją na moim leżaku. Jego palce zatrzymały się na metalowym zapięciu, a moje serce nagle uderzyło tak mocno, że przestałam słyszeć jezioro…

CZĘŚĆ 2

Jego palce zacisnęły się na metalowym zapięciu, lecz nie otworzył teczki. Spojrzał na mnie tak, jakby czekał, aż sama zapytam, co jest w środku.

— Jeśli to próba zwrócenia mojej uwagi, jest wyjątkowo teatralna — powiedziałam.

— Nie potrzebuję prób.

— W takim razie proszę zabrać swoje rzeczy.

Stał przy leżaku w cieniu parasola. Na jego białej koszuli nie było ani jednej zmarszczki, choć wiatr szarpał brzegiem obrusu. Z bliska wyczułam zapach cedru i dymu. Nie pasował do plaży.

— Pani ojciec nazywał się Wiktor Rudzki? — zapytał.

Bransoletka zabrzęczała na moim nadgarstku.

— Nie rozmawiam o ojcu z nieznajomymi.

— A ze mną?

— Z panem tym bardziej.

Ochroniarz stojący za nim, wysoki mężczyzna o imieniu Marek, poruszył szczęką.

— Panie Duca, powinniśmy wracać.

— Jeszcze nie.

— Nie zamierzam nigdzie z panem jechać — wtrąciłam.

Lorenzo przeniósł wzrok na moją twarz.

— Nie proponowałem jazdy.

— To dobrze. Nie lubię, kiedy obcy mężczyźni pojawiają się przy moich rzeczach i wypytują o rodzinę.

— Pani ojciec pracował dla mojego ojca.

Powietrze nagle zrobiło się cięższe. Wiktor Rudzki nie żył od ośmiu lat. Zginął w pożarze magazynu na południu miasta, a ja do dziś nie mogłam znieść zapachu przypalonego papieru.

— Mój ojciec prowadził rachunkowość dla wielu firm.

— Dla jednej szczególnej.

— Nie wiem, o czym pan mówi.

— Wiem.

To „wiem” zabrzmiało gorzej niż oskarżenie. Zapięcie teczki błysnęło w słońcu. Poczułam nagły skurcz w żołądku, bo przypomniałam sobie noc, gdy po pożarze znalazłam w kieszeni płaszcza ojca mosiężną bransoletkę. Nigdy nie wyjaśniłam, dlaczego miał ją przy sobie, skoro należała do mnie.

— Proszę ją otworzyć — powiedziałam.

Lorenzo nie ruszył się.

— Nie tutaj.

— Bał się pan, że pańskie wielbicielki zobaczą coś nieprzyjemnego?

Jedna z kobiet przy pobliskim stoliku odwróciła głowę. Lorenzo nawet na nią nie spojrzał.

— Pani nie wie, czego powinna się bać.

— A pan chętnie mnie oświeci?

— Właśnie próbuję.

Wtedy telefon w kieszeni Marka zawibrował. Ochroniarz odebrał, słuchał przez kilka sekund, po czym podał aparat Lorenzowi.

— Ktoś był w domu Rudzkiego — powiedział.

Zamarłam.

— Jakim domu?

Lorenzo odsunął telefon od ucha.

— Pani domu przy ulicy Jarzębinowej.

— Nie mieszkam tam od dzieciństwa.

— Ktoś wszedł dziś rano.

— Skąd pan to wie?

— Bo od dwóch tygodni ktoś obserwuje ten budynek.

— Pan go obserwuje.

— Ja przynajmniej wiem, dlaczego.

Powinnam odejść. Powinnam wezwać ochronę ośrodka albo Ninę i wrócić do miasta. Zamiast tego chwyciłam teczkę. Skóra była chłodna i lepka pod palcami.

— Jeżeli w środku jest coś dotyczącego mojego ojca, chcę to zobaczyć.

— Tutaj nie.

— W takim razie proszę mnie nie zatrzymywać.

Marek zrobił krok, ale Lorenzo uniósł laskę i zatrzymał go samym gestem.

— Pojedzie pani do ośrodka przy ulicy Dębowej — powiedział. — Tam będzie bezpiecznie.

— Nie będę wykonywała poleceń człowieka, którego poznałam dziesięć minut temu.

— Poznała mnie pani wiele lat temu.

Zabrakło mi oddechu.

— Co pan powiedział?

Jego twarz stwardniała, jakby żałował, że pozwolił słowom wymknąć się za wcześnie.

— Pani ojciec przyprowadził panią kiedyś do naszego domu. Miała pani bordową wstążkę we włosach i trzymała w ręce papierową łódkę.

Pamięć uderzyła we mnie nagle: marmurowe schody, zapach tytoniu, chłopiec z laską stojący przy bibliotece. Wtedy nie wiedziałam, że to Lorenzo.

— To niemożliwe — wyszeptałam.

— Jest bardzo możliwe.

Mój telefon zadzwonił. Na ekranie pojawiło się nazwisko matki. Odebrałam od razu.

— Amelio — powiedziała zduszonym głosem. — Nie wracaj do domu. Wiktor zostawił coś w starej szklarni. Ktoś już tam czekał.

Połączenie się urwało.

Lorenzo zobaczył moją twarz.

— Co powiedziała pani matka?

Nie odpowiedziałam. Otworzyłam teczkę, a pod pierwszą kartką zobaczyłam znajomy charakter pisma ojca i jedno zdanie, które kończyło się nazwiskiem Lorenza. Wtedy Marek spojrzał na telefon i pobladł.

— Szefie, samochód pani Rudzkiej zniknął spod domu — powiedział. — A na siedzeniu znaleziono coś, co powinno należeć do zmarłego Wiktora…

CZĘŚĆ 3

— Co znaleziono? — zapytałam.

Marek nie odpowiedział od razu. Wyjął z kieszeni mały przedmiot zawinięty w chusteczkę. Położył go na drewnianym stole w zamkniętej sali ośrodka przy ulicy Dębowej. Była dziewiętnasta trzydzieści, za oknami zapadał wieczór, a stara lampa nad nami brzęczała przy każdym podmuchu.

Mosiężny klucz.

Na jego główce wygrawerowano jaskółkę.

Taką samą jak na lasce Lorenza.

— Ojciec miał go przy sobie tej nocy, kiedy zginął — powiedziałam.

— Nie — odparł Lorenzo. — Miał go mój ojciec.

Spojrzałam na niego.

— Twój ojciec zginął wcześniej.

— Oficjalnie tak.

Drzwi otworzyły się z trzaskiem. Do sali weszła niska, siwowłosa kobieta w granatowym płaszczu. Trzymała pod pachą pudełko po herbacie, a palce drżały jej tak mocno, że wieko podskakiwało.

— To Marta — powiedział Lorenzo. — Pracowała u mojej rodziny przez trzydzieści lat.

Kobieta spojrzała na mnie.

— Wiktor kazał mi przyjść dopiero wtedy, gdy Lorenzo pokaże pani klucz.

— Dlaczego nigdy pani nie przyszła wcześniej?

— Bo ktoś zabił człowieka, który próbował mówić. Bałam się, że następna będę ja.

Lorenzo oparł dłonie na lasce.

— Powiedz jej wszystko.

Marta otworzyła pudełko. W środku leżał zeszyt owinięty płócienną serwetką. Kartki były pożółkłe, a rogi miały ślady ognia.

— Wiktor prowadził podwójne księgi — powiedziała. — Nie po to, żeby kraść. Zapisywał, dokąd płynęły pieniądze, kiedy pański wuj, Vittorio, przejmował firmy należące do rodziny Duca.

Lorenzo zesztywniał.

— Mój wuj twierdził, że ojciec sam sprzedał przedsiębiorstwo.

— To kłamstwo. Pański ojciec chciał odejść i ujawnić wszystko. Vittorio dowiedział się o tym. W noc pożaru Wiktor spotkał się z nim w magazynie.

— Była pani tam? — zapytałam.

Marta zacisnęła usta.

— Stałam za drzwiami biura. Słyszałam, jak Vittorio mówił, że Lorenzo jest za młody, a rodzina potrzebuje kogoś silniejszego. Potem usłyszałam wystrzał.

Lorenzo pobladł. Jego laska stuknęła o podłogę.

— Dlaczego mój ojciec miał klucz?

— Bo Wiktor ukrył księgi w szklarni przy domu Rudzkich. Wiedział, że Vittorio będzie szukał w jego biurze, nie u córki.

— U mnie? — zapytałam.

Marta wyjęła z zeszytu złożony dokument.

— Pański ojciec podpisał oświadczenie. Wiktor miał przekazać dowody Amelii, gdy skończy osiemnaście lat. Nie zdążył.

Wzięłam papier. Podpis ojca był nierówny, ale wyraźny. Pod nim widniał drugi podpis — Vittorio Duca — oraz dopisek: „Jeżeli Wiktor nie zamilknie, dziewczyna zniknie razem z dowodami”.

Nina, która stała przy ścianie, zasłoniła usta dłonią. Marek odwrócił wzrok. Lorenzo patrzył na kartkę tak, jakby próbował odczytać z niej całe swoje życie.

— Wiedziałeś? — zapytałam.

— Wiedziałem, że twój ojciec nie był zdrajcą. Nie wiedziałem, że próbował cię ochronić.

— Więc dlatego mnie śledziłeś?

— Dlatego chciałem cię znaleźć, zanim zrobi to Vittorio.

— A trzy kobiety na plaży?

— Nie miały z tym nic wspólnego.

Mimo strachu prawie się uśmiechnęłam.

— To akurat zauważyłam.

W tej chwili telefon Lorenza zadzwonił. Odebrał. Słuchał, a potem jego twarz zmieniła się tak gwałtownie, że poczułam zimno pod skórą.

— Co się stało? — spytałam.

Odłożył telefon na stół.

— Vittorio nie szuka już ksiąg.

— Czego chce?

— Twojej matki. I podpisu pod sprzedażą ośrodka przy ulicy Dębowej.

Za ścianą rozległ się trzask tłuczonego szkła. Marek natychmiast sięgnął po broń, a Marta upuściła pudełko.

Lorenzo pochylił się ku mnie.

— Jeśli podpiszesz, ocali ją. Jeśli nie podpiszesz, Vittorio podpali miejsce pełne ludzi.

Wtedy z korytarza dobiegł kobiecy głos mojej matki.

— Amelio, nie podpisuj niczego! On kłamie!

Drzwi zaczęły się otwierać, a Lorenzo spojrzał na mnie, jakby właśnie zrozumiał, że w teczce nie było najgorszej wiadomości…