CZĘŚĆ 4
Słowa Eliasa ledwie wybrzmiały, a Kane już był przy bocznym wyjściu.
— Gideon, samochód.
— Droga od północy jest zablokowana.
— To wybierz południową.
— Tam czekają ludzie Richarda.
Kane spojrzał na mnie.
— Umiesz prowadzić po lesie?
— Lepiej niż mój ojciec umie prowadzić własną rodzinę.
Przez moment na jego twarzy pojawiło się coś przypominającego uśmiech. Nie było w nim ciepła. Była decyzja.
Vivian ruszyła ku drzwiom, ale Gideon zastąpił jej drogę.
— Proszę się odsunąć — powiedziała.
— Nie tym razem.
— Nie wiesz, co robisz.
— Wiem, że przez pięć lat pilnowałem człowieka, którego truto pod moim nosem.
Kane zatrzymał się przy mnie. Jego skóra była gorąca, ale drżenie znów ustało.
— Nie musisz jechać — powiedział.
— Moja siostra jest tam przez moje nazwisko. Jadę.
— Jeśli coś pójdzie źle, nie będę w stanie cię ochronić.
— Nie proszę, żebyś mnie chronił. Proszę, żebyś dotarł do Chloe.
To wystarczyło.
Elias schował dokumenty pod płaszcz. Gideon zabrał klucz. Vivian została w holu z dwoma medykami, którzy nie patrzyli już na nią jak na przełożoną.
Deszcz uderzył mnie w twarz, gdy wybiegliśmy na tyły posiadłości. Samochód stał przy betonowym murze. Reflektory przecięły mgłę, a mokre igły sosen kleiły się do maski.
— Wsiadaj — rzucił Kane.
— Prowadzę.
— Nie.
— W lesie nie znasz dróg tak jak ja.
Wyrwałam mu kluczyki. Przez sekundę patrzyliśmy na siebie w ulewie.
— Harper.
— Możesz później złościć się na mój sposób jazdy.
Wsiadł.
Droga była wąska, pełna błota i kamieni. Za nami pojawiły się dwa samochody. W lusterku widziałam białe reflektory, które trzymały się nas jak drapieżniki.
— To ludzie Vivian? — zapytałam.
— Część.
— A reszta?
— Ludzie mojego zarządu. Myślą, że jadę na spotkanie, z którego nie wrócę.
Zacisnęłam dłonie na kierownicy.
— Ilu o tym wiedziało?
— Wystarczająco wielu, bym przestał ufać własnemu domowi.
Przy zakręcie pierwszy samochód uderzył w nasz bok. Opony poślizgnęły się na mokrych kamieniach. Kane wyciągnął rękę i chwycił moje ramię, zanim uderzyłam głową o szybę.
— Żyjesz?
— Tak.
— Dobrze.
W jego głosie było coś, czego się po nim nie spodziewałam. Nie rozkaz. Strach.
Dostrzegłam boczną drogę prowadzącą do starej przystani. Skręciłam gwałtownie. Samochód za nami wpadł w rów, drugi musiał zahamować.
Dom Hayesów stał na skraju doliny. Światła paliły się na wszystkich piętrach, choć o tej porze zwykle spała tam tylko Chloe i ojciec.
Przy bramie czekali trzej mężczyźni.
Kane wysiadł pierwszy.
— Zostań w samochodzie.
— Nie.
— Harper, tym razem posłuchaj.
— Moja siostra jest w środku.
Jego szczęka napięła się, ale nie zatrzymał mnie.
Mężczyźni rozstąpili się, gdy zobaczyli Kane’a. Jeden miał broń, drugi metalową pałkę. Trzeci trzymał plik dokumentów.
— Richard kazał wam powiedzieć, że dziewczyna podpisała — powiedział ten z papierami.
— Richard kazał wam dużo rzeczy — odpowiedziałam. — Żadna nie czyni go właścicielem ziemi.
Mężczyzna uśmiechnął się krzywo.
— O północy będzie.
— Nie, jeśli akt jest nieważny.
Zza moich pleców wyszedł Elias.
— A jest nieważny — powiedział. — Na wszystkich kopiach brakuje jednej strony.
Mężczyzna z papierami pobladł.
Elias podniósł klucz pamięci.
— Strony, na której Richard przyznał, że podpisał przelew jako powiernik funduszu, a nie jako właściciel ziemi. Bez niej jego umowa nie daje mu niczego.
Drzwi domu otworzyły się. Chloe wybiegła boso na mokry ganek. Miała rozciętą wargę, lecz poruszała się o własnych siłach.
— Harper!
Pobiegłam do niej. Pachniała dymem i mydłem, a jej palce były lodowate.
— Co ci zrobili?
— Nic, czego nie przeżyłam. Tato jest w gabinecie.
Kane odwrócił się ku domowi.
— Zostaniesz z siostrą.
— Nie. Idę z tobą.
— To rozmowa między mną a twoim ojcem.
— To również moje nazwisko, mój lud i moje pięć lat pracy.
Chloe złapała mnie za rękaw.
— Idź. Tym razem nie pozwól mu opowiadać za ciebie.
Weszliśmy do gabinetu.
Richard Hayes stał przy biurku w białej koszuli. Na blacie leżała butelka whisky, lecz kieliszek był pusty. Obok znajdowała się umowa z pieczęcią, pióro i mała metalowa kaseta.
— Harper — powiedział. — Wiedziałem, że przyprowadzisz go tutaj.
— Gdzie Vivian?
— Bezpieczna.
— Nie pytałam o nią. Pytałam, ile zapłaciłeś za Chloe.
Jego twarz stwardniała.
— Nie rozumiesz polityki.
— Rozumiem liczby. Rozumiem przelewy. Rozumiem, że zniknęły trzy miliony dolarów.
— Ratowałem Cascade.
— Z pieniędzy Kane’a?
Richard wskazał na Kane’a.
— On chciał kupić naszą ziemię. Zrobiłem to, co musiałem.
— Sprzedałeś ją Vivian.
— Vivian obiecała, że zachowa miejsca pracy.
— A jeśli Kane umrze?
Ojciec milczał.
To było gorsze niż zaprzeczenie.
Kane położył dłoń na biurku. Drewno zatrzeszczało, ale jego głos pozostał spokojny.
— Podpisałeś dokument, który odbiera twojej córce prawo do głosu w radzie. Podpisałeś również zgodę na wykorzystanie jej jako kandydatki. Wysłałeś ją do mnie, licząc, że moja choroba zrobi resztę.
— Nie wiedziałem, że ona przeżyje — powiedział Richard.
Chloe jęknęła za drzwiami.
Poczułam, jak coś we mnie pęka. Nie zaskoczenie. Ostatnia resztka nadziei, że ojciec zrobił to wszystko z głupoty, a nie z wyrachowania.
— Tato — powiedziałam. — Nawet nie próbuj udawać, że to był wypadek.
— Zrobiłem to dla ludzi.
— Nie. Zrobiłeś to, żeby nadal nazywali cię Alfą.
Przycisnął dłonie do blatu.
— Gdybyś nie była tak uparta, wszystko byłoby prostsze.
Kane odwrócił głowę.
— To właśnie mówił sobie człowiek, który truje innych, żeby nie musieć ponieść odpowiedzialności.
Richard sięgnął po metalową kasetę.
— Mam tu dowód, że Kane przez pięć lat był niezdolny do podejmowania decyzji. Wystarczy otworzyć ją przed radą.
— Otwórz — powiedział Elias.
Mężczyzna spojrzał na niego i cofnął rękę.
— Ty?
— Ten, którego kazałeś zabić na górskiej drodze.
Richardowi wypadł klucz.
Kane podniósł go, lecz podał mnie.
— To ty otworzysz.
Metalowa kaseta była zimna. W środku znalazłam nie nagranie, lecz oryginał umowy i listę nazwisk. Przy każdym nazwisku widniała kwota wypłacona za udział w planie. Przy nazwisku mojego ojca była suma największa.
Przy nazwisku Vivian znajdowała się adnotacja: po przejęciu posiadłości — pełne udziały.
Na samym dole zapisano jeszcze jedno nazwisko.
Chloe Hayes.
Przy niej nie było kwoty. Była tylko notatka: zabezpieczenie nacisku.
Chloe weszła do środka.
— To dlatego mnie zatrzymali.
Przytuliłam ją. Jej policzek oparł się o moje ramię.
Richard patrzył na nas, jakby nagle zrozumiał, że dokumenty nie były najgorszą częścią jego planu. Najgorsze było to, że córki przestały czekać na jego zgodę.
— Możesz wydać mnie radzie — powiedział do mnie.
— Nie zrobię tego, żeby cię ukarać.
— Więc czego chcesz?
— Podpiszesz rezygnację. Przeniesiesz wszystkie udziały funduszu do wspólnoty Cascade. Oddasz księgi i przyznasz publicznie, że to ty ukradłeś pieniądze.
— A jeśli odmówię?
Kane odpowiedział za mnie:
— Wtedy dokumenty trafią do każdego członka twojej rady, zanim minie noc.
Richard spojrzał na niego z nienawiścią.
— Myślisz, że wygrasz, bo jedna kobieta cię nie przestraszyła?
Kane popatrzył na mnie.
— Nie wygrałem dlatego, że Harper się mnie nie bała. Wygrałem, bo jako jedyna zapytała, co mi zrobiono.
Podeszłam do ojca i położyłam przed nim pióro.
— Podpisz.
— Nie masz prawa.
— Mam prawo, bo przez pięć lat wykonywałam twoją pracę. Mam prawo, bo Chloe została zakładniczką twojej umowy. Mam prawo, bo ludzie z Cascade nie są twoją tarczą.
Richard patrzył na pióro tak długo, aż kropla whisky spadła z jego rękawa na papier.
W końcu podpisał.
Nie poczułam triumfu.
Poczułam ciężar, który nagle przestał należeć do mnie.
Kiedy wyszliśmy przed dom, niebo nad doliną zaczynało jaśnieć. Nie było w tym nic łagodnego. Nadchodził dzień, a wraz z nim zebranie rady, pytania ludzi i konsekwencje podpisów, których nie dało się już ukryć.
Kane zatrzymał się przy samochodzie.
— Nadal możesz odejść od tego wszystkiego — powiedział.
— A ty nadal możesz odwołać tę umowę i żądać pieniędzy.
— Mogę.
— Ale tego nie zrobisz.
— Nie. Spłata długu zniszczyłaby tych, których twój ojciec wystawił na ryzyko.
— Dlaczego?
Kane spojrzał na swoją dłoń. Srebrzysta smuga bledła.
— Bo kiedy zapytałaś, czy jestem zmęczony, po raz pierwszy od pięciu lat ktoś nie patrzył na mnie jak na broń.
Chloe podeszła z drugą częścią umowy.
— Harper, tu jest coś jeszcze.
Wzięłam papier. Na odwrocie widniał dopisek sporządzony ręką Vivian: jeśli Harper przetrwa noc, przenieść plan na Chloe.
Kane przeczytał go i zacisnął szczękę.
— Nie odejdziecie do Cascade same.
— Nie potrzebujemy strażnika — powiedziałam.
— Wiem. Dlatego proponuję coś innego.
— Co?
— Wspólny zarząd funduszu. Ty zajmiesz się ludźmi. Ja zajmę się tymi, którzy próbowali ich sprzedać.
Popatrzyłam na posiadłość za jego plecami, na miejsce, do którego przyjechałam jako ósma kobieta wysłana na ofiarę.
— A jeśli znowu ktoś spróbuje cię zatruć?
— Wtedy zapytasz mnie, czy jestem zmęczony.
Chloe parsknęła śmiechem, pierwszy raz tej nocy.
Gideon wyszedł na ganek z dokumentami pod pachą.
— Vivian zniknęła z posiadłości.
— Nie ucieknie daleko — powiedział Kane.
— Nie musimy jej szukać — odparłam.
Wszyscy spojrzeli na mnie.
— W umowie jest jej numer konta, adres skrytki i nazwiska wszystkich, którym płaciła. Sama zostawiła drogę prowadzącą do siebie.
Kane skinął głową.
Nie obejrzałam się na ojca. Nie dlatego, że przestał być moim ojcem. Dlatego, że po raz pierwszy nie musiałam sprawdzać, czy za mną idzie.
Przed odjazdem Kane oddał mi mój pęknięty telefon. Na ekranie wciąż widniała ostatnia wiadomość Chloe: Nie musisz już nas wszystkich ratować.
— Zostawisz go? — zapytał.
— Nie. Przypomina mi, kiedy prawie pozwoliłam innym zdecydować, kim jestem.
Samochód ruszył w stronę doliny, gdzie ludzie Cascade czekali na prawdę, której nie dało się już przykryć nazwiskiem Alfy.
A kiedy Kane wyjął z kieszeni klucz do archiwum i położył go na mojej dłoni, powiedział tylko:
— Harper, tym razem otworzymy je razem.
Przegapiłeś początek?




