CZĘŚĆ 4
Po przeczytaniu wiadomości wybiegłam z pokoju odpraw, zanim ktokolwiek zdążył mnie zatrzymać.
— Major, dokąd jedziesz? — zawołała Alvarez.
— Do szpitala.
— Sama nie pojedziesz. Droga nadal jest zamknięta na kilku odcinkach.
— W takim razie znajdź kierowcę, który nie boi się śniegu.
Alvarez chwyciła kurtkę z oparcia krzesła.
— Już znalazłaś.
Pojechałyśmy wojskowym samochodem przez drogę, którą kilka godzin wcześniej przecierały pługi. Na poboczach leżały zasypane samochody, a odblaskowe tyczki wystawały ze śniegu jak krzywe kredki. Przez całą trasę myślałam o małej dłoni trzymającej mosiężną gwiazdę.
Nie rozumiałam, jak mogła ją mieć.
W szpitalu pachniało środkami odkażającymi i mokrą wełną. Przy izbie przyjęć siedziała kobieta w granatowej czapce. Obok niej stała dziewczynka, najwyżej trzyletnia, ściskająca moją pamiątkę.
Kiedy mnie zobaczyła, wyciągnęła rękę.
— Lila — powiedziała kobieta. — Jestem córką Walta.
Dziewczynka zrobiła chwiejny krok w moją stronę.
— Gwiazdka — oznajmiła.
Przykucnęłam przed nią.
— Tak. To moja gwiazdka.
— Dziadek powiedział, że należy do pani.
Kobieta uśmiechnęła się przez łzy.
— Kiedy ratownicy wynosili go z kabiny, miał ją w dłoni. Musiała spaść z pani torby. Trzymał ją tak mocno, że lekarz musiał rozprostować mu palce.
Spojrzałam na porysowany mosiądz. Przez cały czas sądziłam, że zgubiłam go podczas szarpaniny przy cysternie. Walt znalazł go w śniegu i zabrał ze sobą.
— Mogę zobaczyć dziadka? — zapytała Lila.
— Za chwilę — odparła jej matka. — Najpierw pani major musi odpocząć.
— Nie jestem zmęczona.
Alvarez popatrzyła na mnie wymownie.
— Jesteś.
Pielęgniarka zaprowadziła nas do sali. Walt leżał z nogą unieruchomioną, ale kiedy mnie zobaczył, uniósł brwi.
— Mówiłem, że przyjdziesz.
— Nie obiecywałam.
— Ludzie, którzy każą innym opowiadać o wnukach, dotrzymują słowa.
Usiadłam przy jego łóżku.
— Jak się czujesz?
— Jak ciężarówka, którą ktoś zrzucił z góry.
— To znaczy, że żyjesz.
— Dzięki tobie. A teraz muszę ci coś wyjaśnić. Ta gwiazdka nie była jedyną rzeczą, którą znalazłem.
Z kieszeni szlafroka wyjął złożoną, wilgotną kartkę w foliowej osłonie.
— Co to jest?
— Lista pasażerów autobusu. Kierowca miał ją przy sobie. Z tyłu zapisał numery telefonów do rodzin. Kiedy usłyszał, że ktoś z ratowników odwołał świąteczny lot, powiedział, że takie osoby powinny przestać udawać, iż nie mają własnych rodzin.
Parsknęłam cicho, choć oczy zaczęły mnie piec.
— To dość bezczelne jak na człowieka z nogą uwięzioną pod deską.
— Byłem zdesperowany.
Córka Walta podeszła do łóżka z Lilią na rękach.
— Tata powiedział nam, że pytałaś o rodzinę, żeby nie pozwolić mu zasnąć.
— Pytałam, bo potrzebowałam, żeby został ze mną.
Walt spojrzał na mnie poważnie.
— A ty z kim miałaś zostać tej nocy?
Nie odpowiedziałam.
Alvarez ścisnęła mi ramię.
— Jej ojciec uznał, że lepiej, żeby nie przyjeżdżała na święta.
— Dlaczego? — zapytała córka Walta.
— Bo mój przyrodni brat dostał awans i nie chciał, żeby ktoś rozmawiał o mojej służbie.
Walt zmarszczył czoło.
— Więc wysłał cię na drogę, a potem obraził się, że wróciłaś w wiadomościach?
— Mniej więcej.
— To niech przyjedzie tutaj.
— Nie musi.
— Musi — powiedział Walt. — Chcę mu podziękować za to, że wychował kobietę, która wyciąga ludzi z płonącej cysterny.
— Cysterna nie płonęła.
— Tym gorzej. Zostawiła ci mniej wymówek.
Wszyscy się roześmiali, nawet pielęgniarka stojąca przy drzwiach.
Mój telefon zadzwonił. Ojciec.
Tym razem odebrałam w obecności Walta.
— Gdzie jesteś? — zapytał.
— W szpitalu.
— Przyjechałaś do domu?
— Nie. Jestem przy człowieku, którego uratowałam.
Po drugiej stronie rozległ się ciężki oddech.
— Jason chce z tobą porozmawiać.
— Nie teraz.
— On czuje się okropnie.
— Ja też czułam się okropnie, kiedy powiedziałeś, że moja obecność zepsuje jego wieczór.
— Masz rację.
To były proste słowa, ale wypowiedziane tak, jakby kosztowały go więcej niż cały świąteczny obiad.
— Nie chcę, żebyś przepraszał tylko dlatego, że pokazała mnie telewizja — powiedziałam.
— Wiem.
— Chcę, żebyś zrozumiał, co zrobiłeś, kiedy nikt nie patrzył.
Długo milczał.
— Bałem się, że Jason zawsze będzie przy tobie wyglądał jak ktoś mniej ważny — powiedział w końcu. — I zamiast pomóc mu dorosnąć, próbowałem zmniejszyć ciebie.
Walt odwrócił głowę, dając mi prywatność, choć jego ręka nadal spoczywała na kocu.
— To pierwszy uczciwy powód, jaki od ciebie słyszę.
— Czy mogę przyjechać?
Spojrzałam na Lilę. Dziewczynka przykładała mosiężną gwiazdę do ucha i potrząsała nią, zachwycona cichym dźwiękiem.
— Nie do mnie — odpowiedziałam. — Przyjedź do Walta. Podziękuj mu. Potem porozmawiamy.
Ojciec przyjechał godzinę później. Nie przywiózł kwiatów ani pudełka z ciastem. Miał tylko rozpiętą kurtkę, zaczerwienione dłonie i fotografię, którą trzymał jak dokument.
Jason został w samochodzie.
— Nie chciał wejść — powiedział ojciec.
— Bał się?
— Wstydził się.
— To nie to samo.
Ojciec podszedł do Walta.
— Jestem ojcem Erici. Chciałem panu podziękować.
Walt spojrzał na niego z ukosa.
— Pańska córka uratowała mi życie. Pan może podziękować jej.
Ojciec odwrócił się do mnie.
— Dziękuję ci.
Nie przyjęłam tych słów od razu.
— Za co?
— Za to, że mimo mnie nadal jesteś sobą.
Walt poklepał materac.
— Usiądź, człowieku. Stoisz jak ktoś, kto czeka na pozwolenie.
Ojciec usiadł.
Przez kilka minut rozmawiali o wypadku. O autobusie. O tym, jak wiatr przesuwał cysternę. O Lili, która rzeczywiście nauczyła się chodzić zaledwie tydzień wcześniej. Ojciec słuchał, nie próbując opowiadać o Jasonie ani o własnym zakłopotaniu.
Później wyszliśmy na korytarz.
— Nie chcę wracać do tego domu tylko po to, żebyś mógł powiedzieć gościom, że twoja córka jest bohaterką — powiedziałam.
— Wiem.
— I nie zamierzam przepraszać Jasona za to, że wykonałam swoją pracę.
— Nie powinien tego oczekiwać.
— A jeśli nadal będzie?
Ojciec spojrzał na fotografię w swojej dłoni. Było to zdjęcie mnie z dzieciństwa, stojącej przy choince i trzymającej papierową gwiazdę. Miałam wtedy siedem lat.
— W takim razie po raz pierwszy sam mu powiem, że nie masz się przed nim zmniejszać.
— To nie jest moja sprawa, co mu powiesz.
— Wiem. Ale jest moją sprawą, jakim ojcem jestem.
Wróciłam do sali. Lila podeszła do mnie, trzymając mosiężną gwiazdę za mały pierścień.
— Twoja — powiedziała.
— Jesteś pewna?
Pokręciła głową tak energicznie, że opadł jej kosmyk włosów.
Walt uśmiechnął się.
— Oddaj jej. Ona już ma swoją rodzinę.
Przyjęłam gwiazdę, ale nie przypięłam jej do torby. Zamiast tego podałam ją Lili.
— Zatrzymaj ją do dnia, w którym nauczysz się prowadzić dziadka bez laski.
— To długo?
— Dla niego zdecydowanie za długo.
— Słyszę cię — mruknął Walt.
Lila zacisnęła palce na pamiątce.
Kiedy wychodziłam ze szpitala, ojciec czekał przy automacie z herbatą, a Jason stał kilka kroków dalej. Nie patrzył na mnie jak na rywalkę. Patrzył na własne dłonie.
— Erica — powiedział. — Nie wiem, jak to naprawić.
— Zacznij od tego, żeby nie nazywać mojego życia przedstawieniem.
— Dobrze.
— Potem pojedź do rodzin tych pasażerów. Podziękuj ratownikom. Zrób coś, co nie będzie dotyczyło twojego awansu.
Podniósł wzrok.
— Pojadę.
Nie wiedziałam, czy dotrzyma słowa. Ale tym razem nie musiałam mu tego obiecywać ani za niego pilnować.
Ojciec podszedł do mnie.
— Czy zobaczę cię jeszcze w święta?
Spojrzałam na korytarz, gdzie Lila śmiała się, potrząsając mosiężną gwiazdą, a Walt udawał, że jej nie słyszy.
— Jeśli przyjedziesz z pytaniem, nie z publicznością — odpowiedziałam.
Ojciec skinął głową.
— Przyjadę sam.
— Nie. Przyjedź z Jasonem. Niech nauczy się, że przy jednym stole może być więcej niż jedna ważna osoba.
Za szpitalnymi drzwiami śnieg uderzał w szyby, lecz w środku znów zabrzmiał drobny, metaliczny dźwięk. Lila podniosła gwiazdę wysoko i zawołała do dziadka:
— Słyszysz? Erica wróciła!
Przegapiłeś początek?




