CZĘŚĆ 4
…i po raz pierwszy tego dnia nie spojrzał na Gabriela jak na syna, lecz jak na człowieka, którego trzeba powstrzymać.
Henryk Albright trzymał w dłoni cienką teczkę bankową. Miał na sobie płaszcz mokry od śniegu z chodnika, a na mankiecie widniała plama atramentu. Zatrzymał się obok woźnego i przez chwilę patrzył na Daisy.
Dziewczynka schowała twarz przy moim ramieniu.
— Dziadku?
Henryk odłożył teczkę na stół.
— Przepraszam, skarbie. Powinienem przyjść wcześniej.
Gabriel roześmiał się krótko, nerwowo.
— Nie masz tu czego szukać.
— Mam. Wszystko, co podpisałem, gdy oddawałem ci udziały w firmie.
Sędzia Barrett wskazała mu krzesło.
— Proszę usiąść i poczekać na swoją kolej.
— Oczywiście, pani sędzio.
Henryk usiadł, ale nie odrywał wzroku od syna.
Tomasz przeglądał dokumenty, które przyniósł bankier towarzyszący Henrykowi. Papier szeleścił pod jego palcami.
— Penelope, to są potwierdzenia przelewów z fundacji. Pieniądze nie zostały wypłacone dziś rano przez Gabriela. Zrobił to ktoś, kto miał dostęp do upoważnienia podpisanego przez ciebie.
— Ja niczego takiego nie podpisywałam.
— Właśnie dlatego Henryk tu jest — powiedział.
Gabriel zacisnął dłonie.
— Ojciec od lat próbuje odebrać mi firmę.
— Nie firmę — odparł Henryk. — Próbuję odebrać ci możliwość dalszego niszczenia ludzi.
Bianca stała kilka kroków dalej. Jej twarz straciła całą pewność siebie.
— Gabriel, co to znaczy, że fundacja należała do twojego ojca?
— Nie słuchaj go.
— Pytałam ciebie.
Nie odpowiedział.
Sędzia przejrzała dokumenty złożone przez Henryka.
— Wynika z nich, że kapitał fundacji został przekazany przez pańską żonę, ale rachunek kontrolował pan na podstawie pełnomocnictwa. Czy to prawda?
Gabriel spojrzał na mnie.
— Chciałem opłacić leczenie Daisy.
— Daisy ma ubezpieczenie — powiedziała doktor Shaw.
— Nie chodziło o leczenie — dodała Marta. — Pieniądze poszły do firmy Bianki.
Bianca pobiegła wzrokiem po dokumentach.
— Do mojego salonu?
— Do spółki, którą założyliście miesiąc temu — odpowiedział Tomasz. — Fundacja miała kupić lokal, a ty miałaś zostać jego właścicielką.
Bianca odsunęła się od Gabriela.
— Powiedziałeś, że pieniądze pochodziły z oszczędności.
— Bo tak było.
— Nie. Ukradłeś je.
Henryk wyjął z teczki jeszcze jeden dokument.
— To nie wszystko. Gabriel sfałszował mój podpis na umowie, która przenosiła na niego akcje firmy. Myślał, że umrę, zanim ktoś sprawdzi datę.
Gabriel pobladł.
— Nie wiedziałem, że masz kopię.
— Bo zawsze uważałeś, że ludzie, których oszukujesz, są głupsi od ciebie.
Zapadła cisza, ale nie była już ciszą strachu. Była oczekiwaniem.
Sędzia zwróciła się do mnie.
— Pani Albright, czy nadal chce pani zrzec się wszystkich praw do majątku?
Przez chwilę patrzyłam na dokument rozwodowy. Jeszcze rano wydawało mi się, że jeśli oddam Gabrielowi wszystko, zniknie z mojego życia szybciej. Dom był pełen jego głosu, jego kłamstw i śladów Bianki. Każdy mebel przypominał mi o tym, jak długo pozwalałam sobie wmówić, że przesadzam.
Ale obok mnie stała Daisy. A pod moim sercem poruszył się syn.
— Nie — powiedziałam.
Gabriel drgnął.
— Penelope…
— Nie oddam niczego, co ma utrzymać moje dzieci. Nie dlatego, że chcę twojego domu. Dlatego, że nie pozwolę, żebyś sprzedał ich bezpieczeństwo za swoje kłamstwa.
Tomasz położył przede mną nowy formularz.
— Możemy wycofać zrzeczenie i złożyć wniosek o zabezpieczenie majątku.
— Zróbmy to.
Gabriel zrobił krok w moją stronę.
— Chcesz mnie zniszczyć?
— Nie. Chcę, żebyś przestał mieć możliwość niszczenia innych.
Bianca spojrzała na mnie. Jej oczy były czerwone, ale nie od płaczu. Od gniewu.
— Myślałaś, że on odejdzie dla mnie — powiedziała. — Mówił, że jesteś ciężarem, że dziecko jest problemem, że po rozwodzie będziemy prowadzić własny biznes.
— A ty mu wierzyłaś.
— Tak. I właśnie dlatego nie zamierzam już brać na siebie jego kłamstw.
Wyjęła z torebki klucz z przyczepioną srebrną tabliczką.
— To klucz do niebieskiego pokoju — powiedziała. — Dał mi go, żebym mogła tam trzymać swoje rzeczy, kiedy Penelope była u lekarza.
Gabriel ruszył ku niej.
— Oddaj mi to.
Bianca rzuciła klucz na stół sędzi.
— W środku jest metalowa kaseta. Nie wiem, co w niej ma, ale on kazał mi jej nie otwierać.
Tomasz spojrzał na mnie.
— Czy chce pani, żebyśmy pojechali tam z zabezpieczeniem dokumentów?
Sędzia przerwała mu spokojnym gestem.
— Najpierw zakończymy tę rozprawę. Pani Kulesza i doktor Shaw złożą zeznania na piśmie. Pani Albright otrzyma wyłączne prawo do zamieszkania w domu do czasu podziału majątku, a pan Albright nie będzie mógł kontaktować się z nią bez pośrednictwa pełnomocników.
Gabriel zaczął protestować, lecz sędzia podniosła głos.
— To nie jest negocjacja.
Daisy ścisnęła moją rękę.
— Czy mogę powiedzieć coś tacie?
Sędzia spojrzała na mnie. Skinęłam głową, jeśli Daisy sama tego chciała.
Dziewczynka podeszła do Gabriela. Zatrzymała się tak blisko, że mógł dotknąć jej włosów, ale tego nie zrobił.
— Nie jestem kłamczuchą — powiedziała.
Gabriel przełknął ślinę.
— Nigdy tak nie myślałem.
— Powiedziałeś, że mama jest szalona.
— Byłem zły.
— Powiedziałeś, że zabierzesz mi królika, jeśli jej pomogę.
Gabriel spojrzał na pluszowe zwierzę.
— Daisy…
— To nie ty dałeś mi odwagę. Dała mi ją mama.
Dziewczynka wróciła do mnie. Jej małe palce odnalazły w mojej kieszeni mosiężną jaskółkę.
— Mogę ją zatrzymać?
— Oczywiście.
Henryk wstał i podszedł do syna.
— Podpisz przekazanie kontroli nad fundacją i zwrot pieniędzy.
— Nie podpiszę.
— W takim razie jutro dokumenty trafią do wszystkich wspólników i darczyńców.
Gabriel spojrzał na niego z nienawiścią.
— Zniszczysz własnego syna.
Henryk odpowiedział dopiero po chwili.
— Nie. Ty zrobiłeś to sam. Ja tylko przestanę zasłaniać cię własnym nazwiskiem.
Bianca została wyprowadzona jako pierwsza, ale nie przez woźnego. Sama ruszyła ku wyjściu, mijając Gabriela bez jednego spojrzenia. Przy progu zatrzymała się i odwróciła.
— Lokal, który kupiłeś za pieniądze fundacji, przepiszę na schronisko dla kobiet. Skoro tak dobrze znasz cenę cudzej bezradności, możesz przynajmniej zobaczyć, komu ją odebrałeś.
Gabriel patrzył za nią, jakby dopiero teraz zrozumiał, że stracił nie kochankę, lecz wspólniczkę w planie, który miał dać mu wszystko.
Na korytarzu Marta objęła Daisy. Doktor Shaw przekazała mi kartkę z adresem tymczasowego mieszkania i numerem telefonu do położnej, której mogłam zaufać.
— Nie musi pani wracać do tego domu sama — powiedziała.
— Wrócę — odparłam.
Tomasz spojrzał na mnie z niepokojem.
— Jest pani pewna?
— Tak. Nie po to, żeby tam zostać. Po to, żeby zabrać rzeczy dzieci i otworzyć niebieski pokój przy świadkach.
Godzinę później staliśmy w domu przy ulicy Wierzbowej. Mosiężna jaskółka leżała na dłoni Daisy, a klucz Bianki tkwił w zamku.
Metalowa kaseta była ukryta za luźną listwą pod szafą. W środku znaleźliśmy kopie podpisów, listę przelewów, wiadomości od Gabriela oraz umowę, z której wynikało, że planował ogłosić mnie niezdolną do samodzielnego podejmowania decyzji po porodzie.
Na samym dnie leżała kartka napisana jego ręką: „Penelope nie może dowiedzieć się przed rozprawą”.
Daisy nie umiała czytać wszystkiego, ale rozpoznała swoje imię na jednej z kopert.
— Tata też mnie wpisał na tę listę?
Przykucnęłam przed nią.
— Nie. To dorośli wpisali tam rzeczy, których nie mieli prawa zabierać dzieciom.
— A mój brat?
Położyłam jej dłoń na brzuchu.
W tej samej chwili dziecko kopnęło pod naszymi palcami.
Daisy szeroko otworzyła oczy.
— On słyszał wszystko?
— Może nie słyszał słów. Ale na pewno wie, że jesteśmy razem.
Następnego dnia podpisałam wniosek o zabezpieczenie majątku, odzyskanie pieniędzy fundacji i ochronę Daisy przed samotnymi spotkaniami z Gabrielem. Nie czułam triumfu. Czułam zmęczenie, które miało ciężar kamienia.
Ale kiedy opuszczaliśmy niebieski pokój, Daisy postawiła na parapecie swojego królika. Jedno ucho nadal było przyszyte krzywo, a mosiężna jaskółka błyszczała przy jego szyi.
— Teraz może wracać do domu — powiedziała.
Spojrzałam na puste miejsce, gdzie jeszcze przed chwilą stała metalowa kaseta.
— Tak, Daisy. Teraz już może.
A pluszowy królik, cięższy o małą mosiężną jaskółkę, czekał na narodziny dziecka jak cichy strażnik wszystkiego, czego Gabriel nie zdołał nam odebrać.
Przegapiłeś początek?




