CZĘŚĆ 4
…Pobiegłem po schodach, zanim ktokolwiek zdążył mnie zatrzymać.
Korytarz oddziału był zalany czerwonym światłem alarmowym. Pielęgniarka Mara stała przy drzwiach sali, z dłońmi przyciśniętymi do ust.
— Co pani zrobiła? — krzyknąłem.
— Niczego nie dotknęłam. Przysięgam.
Za szybą Jonah i Blythe leżeli nieruchomo, ale monitory nadal pokazywały rytm ich serc. Pompy były odłączone od stojaków, nie od dzieci. Ktoś przesunął je pod ścianę.
Na podłodze leżała otwarta metalowa walizka doktora Yatesa.
— To nie jest mój sprzęt — powiedział, dobiegając do nas.
— Przed chwilą byłeś w piwnicy.
— Właśnie dlatego mówię, że ktoś go zabrał.
Elena uklękła przy pompach. Na jednym przewodzie zauważyła cienką warstwę białego proszku.
— Nie podłączajcie tego z powrotem — powiedziała. — To nie jest lek.
Mara pobiegła po nowy zestaw. Ja patrzyłem przez szybę na dzieci i czułem, jak każdy oddech rozcina mi żebra od środka.
Za plecami usłyszałem metaliczny szczęk kajdanek. Prescott wprowadził Malcolma na korytarz, trzymając go za kark.
— To on? — zapytała Mara.
— Nie — odpowiedziałem. — On zlecił początek. Ktoś inny właśnie próbuje dokończyć robotę.
Malcolm parsknął.
— Nie masz pojęcia, co robisz.
— Wiem, że podpisałeś zgodę nazwiskiem mojej żony.
— Genevieve sama przygotowała te dokumenty.
— Genevieve nie żyła.
— Podpisywała je wcześniej.
Elena spojrzała na telefon doktora Yatesa.
— Zgoda ma dzisiejszą godzinę.
Malcolm zamilkł.
To wystarczyło.
Wszedłem do bocznego gabinetu pielęgniarek i zadzwoniłem do osoby, której przez lata nie dopuszczałem do swoich interesów. Do mojej siostry, Miriam. Była jedyną członkinią zarządu, która nigdy nie przyjęła pieniędzy od Malcolma.
— Lawson? — odezwała się po pierwszym sygnale. — Co się stało?
— Otwórz natychmiast fundusz rodzinny. Zwołaj zarząd i zablokuj wszystkie pełnomocnictwa Malcolma.
— Bez dokumentów nie mogę…
— Dokumenty są w archiwum. Notes Genevieve, rejestry kliniki i podpisy. Prescott je przyniesie.
— Czy ty wiesz, co podpisujesz?
Spojrzałem przez szybę na Jonah i Blythe.
— Tak. Oddaję ci kontrolę nad firmą, jeśli to konieczne.
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
— Przecież całe życie ją budowałeś.
— Dzieci są starsze niż firma.
Gdy wróciłem na korytarz, Elena stała przy łóżkach. Lekarze podawali bliźniętom prawidłowe leki, a jej krew była już pobierana do badań zgodności.
Doktor Yates patrzył na nią jak człowiek, który zobaczył własne nazwisko na akcie oskarżenia.
— Jeśli dawstwo się powiedzie — powiedział — potrzebujemy dwóch etapów. Najpierw oczyszczenia ich szpiku. Potem przeszczepu.
— Ile czasu? — zapytałem.
— Mniej niż dziesięć dni.
— A ryzyko?
— Ogromne.
Elena podeszła do mnie. Naszyjnik z bursztynowym sercem kołysał się na jej szyi.
— Genevieve wiedziała, że może do tego dojść — powiedziała. — Dlatego szukała mnie. Nie chciała, żebym uratowała tylko dzieci. Chciała, żebym powiedziała ci, dlaczego ci nie ufała.
— Dlaczego?
Elena wyjęła z notesu cienką kartkę.
— Bo przez rok przed śmiercią prosiła cię, żebyś zbadał finanse kliniki. Ty odsyłałeś ją do Malcolma.
To zabolało bardziej niż oskarżenia.
Pamiętałem te wieczory. Genevieve przychodziła do gabinetu z pytaniami, a ja odpowiadałem, że nie mam czasu. Uważałem, że chronię rodzinę przed problemami firmy.
W rzeczywistości oddawałem wszystkie decyzje człowiekowi, który te problemy tworzył.
— Czy ona mnie nienawidziła? — zapytałem.
— Nie. Była wściekła, że tak bardzo cię kochała, iż wciąż próbowała cię ostrzec.
Wtedy Blythe poruszyła ręką.
— Tato…
Wszedłem do sali po założeniu ochronnego fartucha. Jej głos był słaby, ale oczy miała otwarte.
— Jestem.
— Czy mama przyszła?
Przyłożyłem dłoń do szyby między nami, a ona uniosła swoją.
— Przysłała Elenę.
— To ta pani od serca?
Elena stanęła przy łóżku.
— Twoja mama chciała, żebym cię znalazła.
Blythe przyjrzała się jej uważnie.
— Masz jej oczy.
Elena odwróciła twarz, lecz łza spadła na zielony materiał fartucha.
— A ty masz jej odwagę — powiedziała.
Jonah otworzył oczy z drugiej strony sali.
— Tato, czy będziemy musieli umrzeć?
Nie odpowiedziałem od razu. Nie mogłem obiecać czegoś, czego nie kontrolowałem.
— Będziemy walczyć o każdy dzień — powiedziałem. — Razem.
— A pani też?
Elena podała mu dłoń przez otwór w rękawiczce.
— Też.
Za drzwiami Malcolm zaczął krzyczeć.
— Lawson! Jeśli mnie zniszczysz, zniszczysz wszystko! Bez moich umów firma upadnie!
Wyszedłem na korytarz.
— Nie chcę twojego upadku — powiedziałem. — Chcę, żebyś przestał decydować, kto ma prawo żyć.
— Myślisz, że Genevieve była święta? To ona podpisała zgodę na badania zarodków!
Yates gwałtownie podniósł głowę.
— To kłamstwo.
Malcolm roześmiał się nerwowo.
— Podpisała pierwszą zgodę, ale nie wiedziała, że wyniki zostały zmienione. Ja tylko wykorzystałem lukę.
— Nie — powiedziała Elena. — Ty wykorzystałeś jej podpis, kiedy już nie mogła go odwołać.
Prescott wyciągnął z kieszeni notes i położył go na stoliku.
— Mam też księgę płatności. Wszystkie przelewy do Yatesa. Wszystkie opłaty za ludzi, którzy śledzili Genevieve. I rachunek za naprawę samochodu po wypadku.
Malcolm spojrzał na niego z niedowierzaniem.
— Przecież byłeś po mojej stronie.
— Byłem po stronie pieniędzy — odpowiedział Prescott. — Dopóki nie zobaczyłem dzieci podłączonych do pomp, które sam pomagałem przemycać.
Nie było potrzeby krzyczeć. Prawda leżała między nami w postaci notesu, księgi płatności i dwóch dzieci za szybą.
Miriam przyjechała jeszcze tej nocy. Przywiozła uchwałę zarządu i pełnomocnictwa podpisane przez członków funduszu. Malcolm stracił dostęp do kont, biur i wszystkich decyzji dotyczących kliniki.
Doktor Yates zgodził się zeznawać i przekazać pełną dokumentację, ale nie prosił o wybaczenie. Wiedział, że żadne słowo nie cofnie sześciu lat podawania dzieciom niewłaściwego leku.
Prescott sam oddał broń i klucze do rezydencji. Nie zatrzymałem go. Kazałem mu tylko zostać do końca leczenia, żeby wskazał każde miejsce, w którym Malcolm ukrył dokumenty.
Najważniejsze wydarzyło się jednak w sali zabiegowej.
Elena była zgodnym dawcą.
Nie idealnym. Wystarczającym.
Najpierw zabrano jej komórki. Potem rozpoczęto przygotowanie Jonaha i Blythe. Przez cztery dni nie pozwolono mi wejść do środka. Przez cztery dni patrzyłem na cyfry monitorów i uczyłem się, że bogactwo nie daje nawet prawa do dotknięcia własnego dziecka.
Piątego dnia Blythe przestała gorączkować.
Szóstego Jonah poprosił o wodę.
Siódmego doktor Yates wszedł do poczekalni z wynikami.
— Ich organizmy zaczęły przyjmować przeszczep — powiedział.
Usiadłem, bo kolana nagle odmówiły mi posłuszeństwa.
— Oboje?
— Oboje.
Elena siedziała obok, blada po pobraniu komórek. W dłoni trzymała bursztynowe serce.
— Genevieve wiedziała, że ich uratujesz — powiedziałem.
— Nie wiedziała. Miała tylko nadzieję.
— To więcej, niż ja potrafiłem zrobić.
Podała mi naszyjnik.
— Nie. To należy do ciebie.
— Pochowałem go z nią.
— Nie. Został przy mnie, bo kazała mi go zatrzymać, dopóki nie zrozumiesz, że nie wszystko da się zamknąć w skarbcu.
Wziąłem łańcuszek, ale nie założyłem go na szyję. Zamiast tego położyłem go na parapecie przy sali dzieci, gdzie poranne światło przechodziło przez bursztynowe serce i rzucało na podłogę małą, złotą plamę.
Blythe, jeszcze słaba, uniosła głowę.
— Tato, to jest serce mamy?
— Tak.
— To niech świeci, kiedy śpimy.
Jonah wyciągnął rękę do siostry.
— A jeśli któreś się obudzi, drugie będzie obok.
Elena stanęła za mną.
— Genevieve chciała właśnie tego — powiedziała.
Patrzyłem, jak bliźnięta splatają palce pod białą kołdrą. Nie słyszałem już alarmów. Nie myślałem o firmie, murach ani broni w podziemnym magazynie.
Na stole w sali leżał dokument rozwiązujący fundusz, który Malcolm próbował przejąć. Obok niego karta dawcza Eleny i stary klucz Genevieve.
Trzy rzeczy, które przez dwa lata przechowywałem osobno.
Dopiero wtedy zrozumiałem, że wszystkie prowadziły do tej samej chwili.
Blythe zamknęła oczy, a Jonah ścisnął jej dłoń.
— Tato? — wyszeptał.
— Słucham.
— Powiedz mamie, że jeszcze nie idziemy.
Spojrzałem na bursztynowe serce, które rzucało światło na ich splecione dłonie.
— Powiem jej, kiedy oboje sami jej to powiecie.
Przegapiłeś początek?




