CZĘŚĆ 4
…W tej samej chwili światła zgasły.
Ciemność trwała może dwie sekundy, ale wystarczyła, żeby sala rozpadła się na krzyki, tupot i trzask odsuwanych krzeseł.
Potem zapaliły się czerwone lampy awaryjne.
Mój ojciec ruszył pierwszy.
— Zachodnie skrzydło! — krzyknął. — Zespoły techniczne do podziemi!
— Nie ma zespołów — powiedział Reid. — Voss odwołał je pół godziny temu.
Pułkownik Voss stał przy ścianie z ręką wsuniętą pod marynarkę. Na jego twarzy nie było już śladu wcześniejszej pewności.
— Nikt nie schodzi na dół — powiedział. — To rozkaz.
Wyciągnął broń.
Reid uniósł laskę, lecz ja byłam szybsza. Rzuciłam się na Vossa, zanim zdążył wycelować. Uderzyliśmy o marmurową kolumnę. Broń wysunęła mu się z dłoni i prześlizgnęła po podłodze.
— Ty głupia… — warknął.
— To za Samiego.
Uderzyłam go łokciem w żebra. Upadł na jedno kolano, a major z opatrunkiem podbiegł i odsunął pistolet pod stół.
Mój ojciec patrzył na Vossa przez krótką chwilę.
— Gdzie jest ładunek?
Voss zacisnął zęby.
— Nie wiecie nawet, czego szukacie.
Mara podniosła metalowy pojemnik.
— Wiem. Kontener z materiałem, który miał zostać sprzedany poza granicę. Voss użył pięciu zabitych ludzi, żeby ukryć kradzież.
— Nie sprzedawałem broni — powiedział Voss.
— Nie — odpowiedziałam. — Sprzedawałeś dostęp.
Podniosłam kartę znalezioną w pojemniku. Na jej odwrocie widniał numer podziemnego korytarza.
Ojciec spojrzał na mnie.
— Znasz procedurę Oriona?
— Znam.
— To prowadź.
Zeszliśmy wąską klatką schodową. Czerwone światła pulsowały na ścianach, a każdy krok odbijał się głuchym echem od betonowych stopni. Reid szedł za nami, Mara trzymała się poręczy, a mój ojciec zamykał pochód.
Na poziomie minus trzy znaleźliśmy stalowe drzwi. Zamek nie miał klawiatury. Był tam jedynie okrągły otwór wielkości monety.
Mara podała mi srebrny element wyjęty z metalowego pojemnika.
— To nie klucz — powiedziała. — To znacznik rozpoznawczy.
Przyłożyłam go do zamka. Drzwi otworzyły się z cichym sykiem.
W środku stał czarny kontener, podłączony do przewodów. Nad nim świecił czerwony licznik: sześć minut i czterdzieści sekund.
— Ładunek jest zabezpieczony podwójnie — powiedział Reid.
— Nie — odparłam. — To nie ładunek. To przynęta.
Na ścianie za kontenerem znajdował się drugi panel. Wsunęłam palce pod metalową listwę i oderwałam ją. Za nią ukryto mały moduł przesyłowy.
Voss chciał, żebyśmy skupili się na bombie. Prawdziwy plan polegał na wysłaniu zawartości kontenera do odbiorcy, zanim ktokolwiek odkryje kradzież.
— Odłącz przewód z białą osłoną — powiedział mój ojciec.
— Jeśli się pomylę, zniszczymy dowody.
— Jeśli się nie pomylisz, uratujemy ludzi.
— Nie wydawaj mi rozkazów.
— Lena…
— Nie używaj mojego imienia, kiedy przypominasz sobie, że jestem twoją córką.
Jego twarz drgnęła.
— Masz rację.
To było wszystko. Żadnej obrony. Żadnego rozkazu.
Przecięłam przewód.
Licznik zatrzymał się na pięciu minutach i pięćdziesięciu dwóch sekundach.
Mara wypuściła powietrze.
— To jeszcze nie koniec — powiedział Reid.
Wskazał na kontener.
Na jego boku znajdowała się druga pieczęć. Nie należała do Vossa. Należała do mojego ojca.
— Wydałeś zgodę na ten transport — powiedziałam.
Ojciec skinął głową.
— Siedem lat temu. Myślałem, że chodzi o sprzęt ratunkowy. Dokumenty były fałszywe, ale podpis prawdziwy.
— I dlatego Voss mógł cię szantażować.
— Tak.
— Dlaczego nie powiedziałeś mi wcześniej?
Spojrzał na czarne skrzydła widoczne pod rozdarty kołnierzem mojego munduru.
— Bo Orion nauczył mnie, że dowódca ma osłaniać swoich ludzi. Pomyliłem osłanianie z ukrywaniem winy.
Za naszymi plecami rozległy się kroki.
Voss zdołał uwolnić się majorowi i wbiegł do pomieszczenia. Trzymał w ręku detonator.
— Odsuńcie się od kontenera.
— To już nie zadziała — powiedziała Mara.
— Nie chodzi o kontener.
Voss nacisnął przycisk.
Nad nami rozległ się huk. Z sufitu posypał się beton, a drzwi zatrzasnęły się automatycznie. W korytarzu zgasły czerwone lampy.
Voss uśmiechnął się.
— Wszystkie zapisy znikną za trzydzieści sekund.
Reid wskazał na moduł przesyłowy.
— Nie, jeśli transmisja już ruszyła.
Mara przycisnęła zakrwawiony palec do panelu. Na małym ekranie pojawiła się lista odbiorców i godzina przesłania danych.
— Została jedna minuta — powiedziała.
Voss rzucił się na nią.
Mój ojciec stanął mu na drodze.
— Ani kroku.
— Przez ciebie zginęli ludzie — syknął Voss.
— Przez mój strach — odpowiedział ojciec. — Ale nie pozwolę ci zabrać kolejnych.
Voss uderzył go w twarz. Ojciec zachwiał się, lecz nie upadł. Złapał pułkownika za nadgarstek i przycisnął go do ściany.
— Lena! — krzyknął Reid. — Panel!
Wsunęłam kartę do gniazda i wybrałam ręczne przerwanie transmisji. System zażądał potwierdzenia dowódcy.
Na ekranie pojawiły się dwa nazwiska: Grant Mercer i Lena Mercer.
Ojciec spojrzał na mnie.
— Potwierdź.
— To odbierze ci uprawnienia.
— Powinno było stać się siedem lat temu.
Przyłożyłam dłoń do czytnika. Panel rozbłysnął białym światłem, a wszystkie przewody w kontenerze zamilkły.
Przez kilka sekund słyszeliśmy tylko ciężki oddech Vossa.
Potem drzwi się otworzyły. Do pomieszczenia wbiegli żołnierze, ale nie było już czego ratować ani niszczyć. Kopie dokumentów zostały przesłane do niezależnych archiwów Oriona, a nazwiska odbiorców znajdowały się już w rękach Reida.
Voss patrzył na ekran, na którym znikały jego zabezpieczenia.
— Nie macie pojęcia, ilu ludzi stracicie — powiedział.
— Wiem dokładnie, ilu straciliśmy — odpowiedziałam. — Pięciu.
Nie krzyczałam.
To wystarczyło.
Później, w gabinecie bez okien, Reid odczytał decyzję komisji. Voss został odsunięty od wszystkich funkcji, a sprawa transportu miała zostać ujawniona. Mój ojciec sam przekazał mu dokumenty, które przez lata ukrywał. Stracił dowództwo, odznaczenia i prawo do wydawania rozkazów.
Nie stracił wolności. Reid powiedział, że jego zeznania były potrzebne, by rozbić całą siatkę odbiorców. Kara miała przyjść później, ale tym razem nie miała być ukryta za cudzym nazwiskiem.
Mara otrzymała ochronę i zgodę na sprowadzenie rodziny. Kiedy wychodziła, zatrzymała się przy mnie.
— Sami chciał, żebyś przeżyła — powiedziała. — Teraz już wie, że mu się udało.
Podała mi mały mosiężny guzik, który znalazła w ruinach magazynu. Należał do jego munduru.
Zacisnęłam go w dłoni.
Mój ojciec czekał na końcu korytarza bez czapki i bez generalskich odznak. Wyglądał mniejszy niż rano.
— Nie proszę, żebyś mi wybaczyła — powiedział.
— Dobrze.
— Chcę tylko, żebyś wiedziała, że będę zeznawał pod własnym nazwiskiem.
— To pierwszy rozkaz, który wydajesz sobie sam.
Opuścił wzrok.
— Mogę kiedyś zapytać, co oznacza srebrna gwiazda?
Dotknęłam rozdartego munduru.
— Oznacza ludzi, którzy wrócili, choć nikt nie miał prawa wiedzieć, że istnieli.
— A czarne skrzydła?
Spojrzałam na guzik Samiego leżący na mojej dłoni.
— Że nie wszyscy wracają sami.
Nie przytuliłam go. Nie powiedziałam, że wszystko będzie dobrze. Między nami zostało zbyt wiele lat, których nie dało się naprawić jednym zdaniem.
Ale kiedy Reid wezwał mnie do sali odpraw, ojciec odsunął się i pozwolił mi przejść pierwszej.
Na stole czekała nowa karta dostępu. Bez mojego fałszywego nazwiska. Bez stopnia, który miał mnie osłaniać.
Tylko srebrna gwiazda i jeden napis: „Orion nadal działa”.
Wsunęłam mosiężny guzik Samiego pod skórzany pasek przy rękawie, a potem weszłam do sali, gdzie po raz pierwszy nikt nie musiał udawać, że mnie nie zna.
— Kapitan Mercer — powiedział Reid. — Mamy jeszcze jedną osobę do odnalezienia.
Spojrzałam na czarne skrzydła odbite w szybie metalowej szafy.
— W takim razie zaczynajmy od nazwiska, którego wszyscy bali się wypowiedzieć.
Przegapiłeś początek?




