CZĘŚĆ 4
Mara nie zdążyła dokończyć zdania, bo z końca korytarza dobiegł szybki stuk obcasów.
Kobieta w granatowym płaszczu zatrzymała się przy bramce. Miała krótkie, srebrne włosy i cienką teczkę przyciśniętą do piersi. Zobaczyła mnie, a potem medalion w kształcie połowy kompasu.
— Cory Bell? — zapytała.
— Tak.
Kobieta podeszła bliżej.
— Nazywam się Nola Bell. Byłam siostrą twojej mamy.
Zena wypuściła powietrze, które chyba wstrzymywała od kilku minut.
— Ciocia Nola?
Nola skinęła głową, lecz nie próbowała nas przytulić. Najpierw uklękła przed nami, żeby jej twarz znalazła się na wysokości naszych oczu.
— Wasz tata kazał mi czekać na końcu korytarza — powiedziała. — Nie mogłam podejść, dopóki procedura nie została uruchomiona.
— Dlaczego? — spytałam.
Mara podała jej kartkę mamy.
Nola przeczytała ją bez mrugnięcia.
— Wiedziałam, że to zrobi — powiedziała cicho.
Grant wyrwał się spod ręki ochroniarza, który blokował aktówkę.
— To absurd! Ta kobieta nie ma żadnego prawa prowadzić tu przesłuchania.
— Nie prowadzi — odpowiedział Tomas. — Jest wskazanym opiekunem awaryjnym i członkiem zespołu, który opracował ten system.
Grant wskazał na mnie.
— Te dzieci są wykorzystywane do wewnętrznego konfliktu firmy.
Nola odwróciła się do niego.
— Niech pan powie to jeszcze raz, ale tym razem przy wszystkich pasażerach, których miejsca pan zmienił.
Kobieta w czerwonym szaliku zrobiła krok naprzód.
— To pan podpisał zmianę mojego miejsca?
Grant zacisnął usta.
— Nie wiem, o czym pani mówi.
— Pański numer jest na ekranie — powiedziała Mara.
Tomas wyświetlił listę na dużym monitorze przy bramce. Przy każdym nazwisku widniała godzina, numer miejsca i identyfikator G-417. Jedna z pasażerek zaczęła robić zdjęcia. Mężczyzna z kubkiem kawy zażądał wyjaśnień, bo jego siedemdziesięcioletnia matka została przeniesiona do innego rzędu, choć miała opiekę przy przejściu.
Grant cofnął się aż do fotela 1A. Jego aktówka leżała na 1B jak dowód źle zaplanowanej pewności siebie.
— To była kampania testowa — powiedział. — Chciałem wykazać, że program jest łatwy do obejścia.
— Nie testuje się bezpieczeństwa na dzieciach bez zgody ich opiekuna — odparła Nola.
— Pańska siostra sama zaprojektowała ten system — dodał Tomas. — A pan próbował go przejąć, żeby zarząd uznał go za nieskuteczny.
Wtedy zrozumiałam, czego Grant naprawdę chciał. Nie chodziło o jeden lot ani o fotele w pierwszym rzędzie. Chciał doprowadzić do upadku programu mamy, bo jego firma miała przejąć odpłatną obsługę nieletnich pasażerów. Gdyby system zawiódł, zarząd podpisałby z nim umowę.
— Czy mama wiedziała, że pan to robi? — spytałam.
Grant spojrzał na mnie.
— Twoja matka była zbyt uparta, żeby zrozumieć, że bezpieczeństwo kosztuje.
Zena drgnęła.
— Dla pana bezpieczeństwo kosztuje tyle, ile można zarobić?
Mężczyzna zacisnął palce na oparciu fotela. Złoty dokument zsunął się z jego kolan i spadł na podłogę.
Nola podniosła go, ale nie oddała mu.
— Jest jeszcze coś, Cory — powiedziała. — Twoja mama nie zostawiła tylko instrukcji. Zostawiła też decyzję dla zarządu. Jeśli procedura zostanie uruchomiona i potwierdzi nadużycie, program zostanie przekazany fundacji noszącej jej imię. Bez udziału osób, które próbowały go sabotować.
Grant obrócił się gwałtownie do Tomasa.
— Nie możecie tego zrobić. Umowa miała być podpisana dziś po południu.
— Nie będzie — odpowiedział Tomas.
To było uderzenie, którego nie przewidział. Nie stracił fotela. Stracił firmę, na której przejęcie pracował przez rok.
Dela ponownie zeskanowała nasze karty. Tym razem zielone znaki pojawiły się obok siebie, spokojne i niepodważalne.
— Miejsca 1A i 1B są wasze — powiedziała. — I nikt już ich nie zmieni.
Nola usiadła naprzeciwko nas, gdy personel przywracał miejsca pozostałym pasażerom. Tata zadzwonił chwilę później. Jego głos drżał bardziej niż mój.
— Jesteście całe?
— Tak.
— Zrobiłyście dokładnie to, o co prosiłem?
Spojrzałam na Zenę. Jej ręka nadal spoczywała na srebrnym medalionie.
— Powiedziałyśmy pięć słów.
— Wiedziałem, że dacie radę.
— Tato — przerwałam — dlaczego nie powiedziałeś nam o cioci Noli?
Po drugiej stronie znów zapadła cisza, ale tym razem nie była ciężka.
— Bo wasza mama chciała, żebyście najpierw nauczyły się ufać sobie. Nola miała pojawić się dopiero wtedy, gdy ktoś spróbuje wykorzystać jej pracę przeciwko wam.
Spojrzałam na Granta. Siedział pod ścianą, bez marynarki, z zegarkiem zatrzymanym na 8:49. Mijały kolejne minuty, a on nie patrzył już na fotele. Patrzył na listę pasażerów, którym odebrał wybór.
Nie cieszyłam się z jego upadku.
Ale nie zamierzałam udawać, że nic się nie stało.
Kiedy otwarto wejście do samolotu, Dela podała mi kartę pokładową, a Nola zatrzymała Zenę lekkim dotknięciem ramienia.
— Wasza mama chciała, żebyście poleciały tym lotem — powiedziała. — Nie po to, żebyście udowodniły, że jesteście silne. Po prostu chciała, żebyście zobaczyły miejsce, które razem wybrała.
Weszłyśmy do kabiny.
Fotele 1A i 1B czekały obok siebie. Na stoliku między nimi leżała mała papierowa serwetka z narysowanym przez kogoś kompasem. Stewardesa powiedziała, że znalazła ją w kieszeni fotela, choć wcześniej jej tam nie było.
Zena usiadła i położyła połowę medalionu obok mojej.
Dwie srebrne połówki połączyły się dokładnie nad szczeliną między fotelami.
Przez głośniki odezwał się kapitan:
— Dziękujemy za cierpliwość. Ten lot odbędzie się zgodnie z pierwotną listą miejsc.
Spojrzałam na kartkę mamy, którą Nola wsunęła mi do dłoni przed wejściem. Na samym dole, pod podpisem, widniało jedno zdanie napisane jej charakterem pisma:
„Jeśli odważysz się powiedzieć prawdę, nie stój sama — usiądź obok siostry”.
Zena uśmiechnęła się przez łzy.
— Cory, dokąd teraz lecimy?
Ścisnęłam oba medaliony, gdy samolot ruszył po pasie.
— Tam, gdzie mama chciała, żebyśmy były razem.
Przegapiłeś początek?



