CZĘŚĆ 4 — Mąż zażądał ode mnie porzucenia nowo narodzonej córki, a kiedy poprosiłam o świadków, jego twarz nagle stężała

CZĘŚĆ 4

Galina opuściła telefon, lecz nikt nie zapytał, kto dzwonił. Wszyscy patrzyli na Maksyma.

W korytarzu pachniało środkiem do dezynfekcji i mokrym wełnianym płaszczem. Moja córka spała spokojnie, jakby świat dorosłych nie próbował właśnie wyrwać jej przyszłości z rąk.

— Gdzie są pieniądze? — zapytałam.

Maksym przetarł twarz dłonią.

— Elena, posłuchaj mnie.

— Gdzie są pieniądze z zaliczki?

— Nie mogłem ich zostawić na koncie firmy.

— To nie jest odpowiedź.

Galina spojrzała na ekran telefonu.

— Fundusz dał mu czterdzieści osiem godzin na zwrot. Zostało mniej niż dwie.

Poczułam, że rana po porodzie pulsuje w rytm serca. Jeszcze rano martwiłam się, czy córka prawidłowo oddycha. Teraz dowiadywałam się, że mój mąż mógł zadłużyć wszystko, co odziedziczyłam po ojcu.

Maksym podszedł bliżej.

— Pieniądze są bezpieczne.

— Gdzie?

— Na koncie mojej matki.

Galina zamknęła oczy.

— Pańska matka ma zakaz dysponowania tym rachunkiem od chwili, gdy bank otrzymał zawiadomienie o sporze.

— Ty to zrobiłaś? — Maksym spojrzał na mnie.

— Nie wiedziałam nawet, że istnieje taki rachunek.

— Zrobiłaś to, zanim tu przyjechałaś. Przez tę kobietę.

— Nie. Zrobił to mój ojciec, kiedy zabezpieczał firmę.

Na jego twarzy pojawił się gniew, ale pod nim zobaczyłam coś jeszcze. Strach.

Po raz pierwszy nie bałam się jego strachu.

Doktor Sokołowa przysunęła do mnie krzesło.

— Pani Eleno, proszę usiąść. Musimy zadbać o pani stan.

— Jeszcze nie. Najpierw chcę wiedzieć wszystko.

Galina wyjęła z teczki ostatnią kartkę.

— Jest jeszcze jeden dokument. Pani ojciec przewidział, że Maksym spróbuje przejąć kontrolę nad przedsiębiorstwem. Dlatego ustanowił radę powierniczą. Jej przewodniczącą została pani.

— Ja?

— Tak. A drugi członek rady to doktor Piotr Morozow.

Zamarłam.

— Mój ojciec miał brata?

— Nie. Pani ojciec miał syna, o którym rodzina nie mówiła. Piotr jest pana przyrodnim bratem.

Maksym cofnął się, jakby ktoś go uderzył.

— On nie żyje — powiedział.

— Żyje — odparła Galina. — I jest dyrektorem kliniki, która miała kupić udziały pańskiej firmy. To on wstrzymał przelew, gdy odkrył niezgodność podpisów.

Drzwi oddziału otworzyły się. Wszedł wysoki mężczyzna w jasnym fartuchu. W ręku trzymał teczkę, a na piersi miał identyfikator: Piotr Morozow, dyrektor medyczny.

Maksym pobladł.

— Ty…

— Wiem, że nie chciałeś, żebym kiedykolwiek dowiedział się o Elenie — powiedział Piotr. — Ale dowiedziałem się. I wiem też, że przez ostatnie dwa lata wypłacałeś sobie pieniądze z konta fundacji mojego ojca.

— To były pożyczki.

— Bez zgody właścicielki.

Piotr podał dokument Galinie.

— Zabezpieczyłem rachunki firmy. Nikt nie zabierze tych pieniędzy, dopóki Elena sama nie zdecyduje, co z nimi zrobić.

Maksym odwrócił się do mnie.

— Jeśli mnie zniszczysz, nie odzyskasz ani rubla. Fundusz wystąpi przeciwko nam wszystkim.

— Nie mów „nam”.

— Jesteśmy małżeństwem.

— Przed chwilą chciałeś oddać nasze dziecko obcym ludziom.

Jego usta drgnęły.

— Powiedziałem to, bo byłem zdesperowany.

— Byłeś zdesperowany, bo kradłeś.

— Nie ukradłem!

— Sam właśnie powiedziałeś, że pieniądze są na koncie twojej matki.

Zapadła cisza, lecz nie była to ta miękka cisza szpitalnych sal. Była ciężka, pełna dokumentów, nazwisk i rzeczy, których nie dało się już cofnąć.

Maksym spojrzał na łóżeczko.

— To moja córka.

— W takim razie powinieneś był zobaczyć w niej dziecko, nie przeszkodę w umowie.

Doktor Sokołowa poprawiła kocyk na ramieniu małej.

— Pani Eleno, dziecko może zostać przy pani. Ograniczymy wizyty pana Maksyma do czasu wyjaśnienia sytuacji rodzinnej.

— Nie chcę, żeby zabierał ją sam.

— Nie zabiorę — powiedział Maksym.

Nie uwierzyłam mu. Nie dlatego, że był moim mężem, lecz dlatego, że znałam już cenę jego obietnic.

Galina położyła akt notarialny na moich kolanach.

— Musi pani podpisać tylko jedną rzecz — powiedziała. — Potwierdzenie, że obejmuje pani funkcję przewodniczącej rady. Resztą zajmiemy się bez niego.

Wzięłam długopis. Był ciężki, metalowy, z porysowaną skuwką. Moja ręka drżała, więc doktor Sokołowa podtrzymała mi łokieć.

Maksym patrzył na podpis, który odbierał mu wszystko, co uważał za swoje.

— Elena — powiedział cicho. — Nie rób tego.

Spojrzałam na córkę. Na jej maleńkie palce, które znów zacisnęły się na kocyku wyszywanym przez moją matkę.

— To nie ja to zrobiłam, Maksym. Ty zrobiłeś to wtedy, gdy kazałeś mi wybierać między tobą a nią.

Podpisałam.

Telefon Galiny zadzwonił ponownie. Tym razem odebrała przy wszystkich.

— Tak, fundusz otrzyma zwrot — powiedziała. — Nie od Maksyma. Od prawowitej właścicielki, po przejęciu kontroli nad rachunkami.

Słuchała chwilę, po czym spojrzała na mnie.

— Chcą wiedzieć, czy sprzedaż nadal jest aktualna.

Popatrzyłam na mężczyznę, z którym spędziłam dziesięć lat, i na dziecko, którego nie zamierzałam nikomu oddać.

— Nie — odpowiedziałam. — Firma mojego ojca nie będzie nagrodą za cudzą chciwość.

Maksym usiadł na plastikowym krześle. Nie płakał. Nie prosił. Po prostu patrzył na swoje dłonie, jakby nagle nie rozpoznawał ich kształtu.

Piotr stanął obok Galiny.

— Co z nim będzie? — zapytałam.

— Będzie musiał oddać to, co zabrał — odpowiedział Piotr. — A potem odpowie za podpisy, których nie miał prawa składać.

Nie chciałam zemsty. Chciałam, żeby każda decyzja wróciła do człowieka, który ją podjął.

Pielęgniarka wsunęła do łóżeczka mały termometr. Córka otworzyła oczy. Były ciemne, jeszcze niepewne, ale skierowane prosto na mnie.

Pochyliłam się nad nią.

— Cześć, mała — szepnęłam. — Zostałaś właśnie właścicielką najważniejszej rzeczy na świecie.

— Czego? — zapytała doktor Sokołowa, która usłyszała moje słowa.

Uśmiechnęłam się przez łzy.

— Swojego imienia.

Na akcie ojca widniało miejsce na zapisanie spadkobierczyni. Wzięłam długopis jeszcze raz i dopisałam imię, które wybrałam wiele miesięcy wcześniej, zanim Maksym zaczął mówić o synu.

Nad łóżeczkiem zawisła mała tabliczka: Nadieżda Morozowa.

Maksym przeczytał ją z drugiego końca korytarza.

Jego córka miała już imię, majątek i matkę, która nie zamierzała się cofnąć.

A czerwone maki na kocyku drżały przy każdym jej oddechu.

Оцените статью