CZĘŚĆ 4 — Przyjęłam do oddziału najbardziej przerażającego człowieka w mieście, lecz gdy odsłonił nadgarstek, pielęgniarka obok pobladła

CZĘŚĆ 4

— Kto jest obok pani? — zapytał Sebastian.

Jego głos nie podniósł się ani o ton. To było gorsze niż krzyk.

W słuchawce słychać było ciężki oddech i szuranie krzesła po betonie. Potem kobieta powiedziała:

— Roman Król.

Doktor Bielski chwycił się stołu. Jego twarz stała się kredowobiała.

— To niemożliwe — wyszeptał. — Król od lat przebywa w domu opieki.

— Nie przebywa — odpowiedziała kobieta. — Udawał chorobę. Ma Nadię w magazynie przy starej przystani. I Matteo też tam jest.

Sebastian spojrzał na mnie.

— Proszę powiedzieć, gdzie dokładnie.

— Nie mogę. On stoi za mną.

Wtedy w słuchawce rozległ się męski głos.

— Zawsze byłeś zbyt ciekawy, Sebastianie.

Sebastian zacisnął telefon tak mocno, że pobielały mu knykcie.

— Oddaj mi rodzinę.

— Rodzinę? — Król roześmiał się cicho. — Ty nawet nie potrafiłeś ochronić własnego syna.

— To ty go zabrałeś.

— A ty przez siedemnaście lat budowałeś imperium, żeby znaleźć człowieka, który już dawno przestał być twoim synem.

Wyrwało mi się:

— Gdzie Nadia jest ranna?

Król zamilkł. Widocznie dopiero wtedy zauważył, że rozmowę prowadzi nie tylko z Sebastianem.

— Pielęgniarka — powiedział. — Czy dziecko oddycha?

— Dzięki aparaturze i opiece — odpowiedziałam. — Ale jeśli chce pan skrzywdzić jego matkę, nie zmieni to żadnych dokumentów.

— Dokumenty? Pani nic nie rozumie.

— Rozumiem, że pańskie nazwisko widnieje na rachunku z tamtej nocy.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

Doktor Bielski podniósł głowę.

— Lena, nie mów mu o rachunku.

Było za późno.

— Bielski — syknął Król. — Ty stary tchórzu. Nadal chowasz klucz w kieszeni?

Doktor wyciągnął czerwony sznurek. Klucz drżał między jego palcami.

— Mam również kopię księgi — powiedział. — I nazwiska wszystkich dzieci.

Sebastian odwrócił się gwałtownie.

— Jakiej księgi?

Doktor spojrzał na niego z bólem.

— Nie znalazłem jej dzisiaj. Znalazłem ją siedemnaście lat temu. Przez cały ten czas przechowywałem ją w skrytce starej kaplicy. Bałem się, lecz nie dlatego, że Król mógł skrzywdzić moją córkę. Bałem się, że gdy powiem prawdę, Sebastian zabije jego i wszystkich, którzy mu pomagali.

Sebastian nie odpowiedział.

Zamiast tego wyjął z kieszeni marynarki kartę pamięci i położył ją na stoliku.

— Król nie wie, że od roku kupowałem udziały w jego fundacji przez podstawione osoby. Nie po to, żeby go zniszczyć. Chciałem mieć dostęp do archiwów.

Marta spojrzała na niego ostro.

— Pan planował to od dawna.

— Planowałem znaleźć prawdę. Nie wiedziałem, że będzie miała twarz mojego wnuka.

Z telefonu znów dobiegł głos Króla.

— Przyjedź sam, a dostaniesz Matteo. Przyprowadź kogokolwiek, a Nadia umrze.

— Nie przyjadę sam — odparł Sebastian.

— W takim razie nie przyjedziesz wcale.

— Przyjadę z jedną osobą. Z twoją córką.

Tym razem cisza trwała długo.

Doktor zamknął oczy.

— Moja córka nie żyje od piętnastu lat.

— Nie — powiedział Sebastian. — Żyje. Od dwóch lat pracuje w archiwum mojego przedsiębiorstwa pod nazwiskiem Anna Rudzka. To ona odnalazła pierwszą kopię rachunku. I od miesięcy czeka, aż jej ojciec przestanie ją szantażować.

Drzwi sali otworzyły się. Do środka weszła szczupła kobieta w granatowym płaszczu. Miała siwe pasmo we włosach i twarz podobną do twarzy doktora.

— Nie chcę już czekać — powiedziała.

Doktor patrzył na nią, jakby zobaczył ducha.

— Aniu…

— Nie mów tak do mnie. Nie po tym, jak pozwoliłeś mu zabrać Matteo.

Sebastian podał jej telefon.

— Umiesz prowadzić rozmowę z ojcem?

— Przez piętnaście lat robiłam to codziennie.

Wzięła aparat i powiedziała do Króla:

— Tato, masz jeszcze dziesięć minut. Potem wszystkie dokumenty trafią do ludzi, których nie możesz przekupić.

— Ty niewdzięczna dziewczyno.

— Nie jestem twoją dziewczyną. Jestem świadkiem.

Jej słowo zawisło między nami jak ciężar.

Wysłaliśmy kopie księgi do niezależnej komisji zdrowia, do rodzin dzieci zapisanych w dokumentach oraz do dziennikarki, która od lat badała działalność fundacji. Nie było czasu na plan idealny. Był tylko czas na prawdę, zanim Król wykona następny ruch.

Sebastian pojechał do przystani z Anną i doktorem Bielskim. Ja zostałam przy Chłopcu Millerze. Widziałam przez szybę, jak Sebastian przyklęka przy inkubatorze i dotyka czołem jego dłoni.

— Wrócę — powiedział do dziecka. — Tym razem naprawdę.

O dwudziestej trzeciej pięćdziesiąt siedem zadzwonił telefon oddziału.

To była Nadia.

— Jestem bezpieczna — wyszeptała. — Matteo też. Król uciekł, kiedy usłyszał syreny.

— Gdzie jesteście? — zapytałam.

— W starej kaplicy. Anna otworzyła skrytkę. Są tam akta wszystkich dzieci.

Za jej głosem usłyszałam męskie kroki.

— Czy Matteo wie, kim jest? — spytałam.

— Wie. Ale nie chce rozmawiać z Sebastianem.

Serce ścisnęło mi się boleśnie.

— To ma prawo być jego decyzja.

— Sebastian też tak powiedział. Dlatego nie wszedł do środka. Siedzi na schodach i czeka.

Po godzinie przyjechał do szpitala sam. Bez ochroniarzy, bez marynarki, bez zegarka. Opaska Matteo nadal była na jego nadgarstku, ale srebrna spinka zniknęła z kieszeni.

— Dałem ją chłopcu — powiedział, gdy zapytałam.

— Pański wnuk nie może jej zatrzymać. Jest za ciężka.

— Wiem. Odłożyłem ją przy jego łóżeczku. Kiedy dorosną, chcę mu wyjaśnić, dlaczego ją nosiłem.

— A Matteo?

Sebastian usiadł na krześle obok inkubatora.

— Powiedział, że nie chce, żebym nazywał go synem.

— To musiało boleć.

— Ból jest uczciwy. Kłamstwo trwało siedemnaście lat.

O świcie Matteo przyszedł do sali. Był wyższy od ojca, chudy, z rękami ubrudzonymi smarem. Przez chwilę patrzył na Sebastiana, jakby oglądał człowieka z cudzej opowieści.

— Nie wiem, jak mam się do pana zwracać — powiedział.

Sebastian podniósł się, ale nie wyciągnął ręki.

— Możesz mówić Sebastian.

— Wiedział pan o mnie?

— Szukałem cię każdego dnia.

— A kiedy nie znalazł pan mnie przez pierwszy rok, co pan zrobił?

Sebastian spuścił wzrok.

— Zacząłem szukać po swojemu. Wszedłem w interesy z ludźmi, których powinienem był zgłosić. Zbudowałem władzę, bo myślałem, że dzięki niej nikt już nie odbierze mi rodziny.

— I odebrał pan rodziny innym ludziom?

Sebastian przyjął to pytanie bez obrony.

— Tak. Nie każdą, ale wystarczająco wiele.

Matteo spojrzał na inkubator.

— Dlaczego opiekuje się pan moim synem?

— Bo jego matka zostawiła go ze strachu, a ja wiem, jak wygląda samotność dziecka. Chciałem, żeby ktoś przy nim siedział.

— Nie jestem jeszcze gotów być pańskim synem.

— Nie proszę o to.

— Ale chcę zobaczyć, kiedy urodzi się mój syn. Jeśli lekarze pozwolą.

Sebastian zamknął oczy i przytaknął.

— Będę czekał za tobą.

Matteo położył dłoń na szybie inkubatora. Maleńki chłopiec poruszył palcami pod kocykiem, a srebrna spinka leżała obok niego na metalowej tacce.

Podeszłam, by poprawić przewody. Wtedy Matteo spojrzał na nią, potem na Sebastiana.

— Możemy zostawić ją tutaj? — zapytał.

— Tak — odpowiedziałam. — Ale kiedyś będzie musiała wrócić do waszej rodziny.

Sebastian dotknął opaski na nadgarstku.

— Nie — powiedział cicho. — Niech zostanie przy nim, dopóki sam nie zdecyduje, komu ją oddać.

Nad inkubatorem zamigotała zielona kontrolka. Chłopiec otworzył oczy, a jego palce zacisnęły się na srebrnej kotwicy.

Matteo wyszeptał: „Dziadku, nie odchodź”.

Оцените статью