CZĘŚĆ 4
Przez sekundę nikt się nie poruszył.
Potem Jonah zaczął kaszleć za szybą.
Blythe poderwała się na łóżku, a alarm przeszył korytarz. Pielęgniarka wbiegła do sali. Yates wykorzystał zamieszanie i ruszył w stronę wyjścia.
— Zatrzymajcie go! — krzyknąłem.
Dwóch ochroniarzy chwyciło go za ramiona.
Telefon w mojej dłoni nadal był włączony.
— Kim jesteś? — zapytałem.
— Kimś, kto może dać pańskim dzieciom jeszcze kilka godzin.
— Nazwisko.
— Niech pan posłucha uważnie. W klinice Armitage czeka dawka podtrzymująca. Jeśli jej nie przyjmą, ich szpik przestanie pracować.
Elena wyrwała mi telefon.
— Kłamiesz — powiedziała. — Ta dawka właśnie ich niszczy.
— Pani Ward, zna pani tylko część dokumentacji.
Mara nagle wyciągnęła z teczki zmiętą kartkę.
— Nie — powiedziała. — To on nie zna całości.
Podała mi stronę wyrwaną z księgi laboratoryjnej. Na dole znajdowała się pieczęć Armitage i nazwisko kierownika działu badań.
Doktor Samuel Mercer.
Mój młodszy brat.
Zmarł w pożarze laboratorium rok przed Genevieve.
Przez całe dzieciństwo uważałem go za człowieka, który nie potrafił znieść ciężaru naszego ojca. Okazało się, że po jego śmierci próbował przejąć program i usunąć dzieci z badań. To on sporządził pierwszy raport ostrzegający, że preparat może wywołać ciężką niewydolność szpiku.
Raport został ukryty.
A Samuel zginął nie w wypadku, lecz w pożarze wywołanym przez człowieka, który przejął jego podpis.
— Kto jest na linii? — spytałem.
Głos odpowiedział po chwili:
— Nazywam się Victor Ames. Byłem księgowym pańskiego ojca. Genevieve odnalazła mnie przed śmiercią. Mam oryginały wszystkich przelewów i testament, którego nigdy nie pokazano rodzinie Mercerów.
— Czego chcesz?
— Żeby pan zrobił to, czego nie zrobił pański ojciec. Zniszczył program, nawet jeśli oznacza to zniszczenie własnego imperium.
Spojrzałem na Yatesa.
— Co jest w klinice?
— Zespół lekarzy, którzy mogą podać inną terapię — odpowiedział. — Ale potrzebują pełnych wyników genetycznych dzieci.
Elena ścisnęła mój rękaw.
— Mam je. Genevieve zabrała kopię z laboratorium.
Wyjęła z podszewki płaszcza cienką plastikową kopertę. Nie była to ta sama teczka, którą przyniosła wcześniej. W środku znajdowały się wyniki Jonah i Blythe oraz notatka Genevieve: „Ich organizmy nie są uszkodzone przez chorobę. Są zatrute przez leczenie”.
Poczułem, jak ogarnia mnie zimno.
— Dlaczego czekałaś aż do teraz?
— Bo przez dwa lata szukałam człowieka, któremu mogłam zaufać. Wszędzie znajdowałam tylko ludzi kupionych przez pańskie nazwisko.
To zabolało, ponieważ było prawdą.
Przeniesiono dzieci do ukrytej kliniki należącej do Samuela. Budynek znajdował się pod starym obserwatorium, którego mój ojciec nie zdążył przejąć. Dr Lidia Nowak i jej zespół pracowali bez przerwy. Zamiast kolejnej dawki L-17 podali bliźniętom terapię oczyszczającą oraz komórki pobrane z zachowanej próbki pępowinowej.
Pierwsze godziny były najgorsze.
Jonah miał drgawki. Blythe przestała reagować na głos.
Stałem między ich łóżkami, zaciskając dłonie tak mocno, że paznokcie przecięły skórę.
— Niech pan wyjdzie — powiedziała doktor Nowak.
— Nie.
— Jeśli pan zostanie, będzie pan przeszkadzał.
— W takim razie proszę mi powiedzieć, gdzie mam stanąć.
Spojrzała na mnie i wskazała miejsce przy głowie Blythe.
— Trzymajcie ją za rękę. Niech słyszy głos ojca.
Pochyliłem się nad córką.
— Jestem tutaj, skarbie.
Jej powieki drgnęły.
— Jonah też?
— Jonah też.
— Mama przyjdzie?
Nie potrafiłem odpowiedzieć. Elena stanęła obok mnie i wyjęła z szyi srebrny naszyjnik.
— Twoja mama kazała mi go zachować — powiedziała. — Powiedziała, że kiedyś przypomni twojemu tacie, iż nie wszystko można kupić.
Blythe uśmiechnęła się słabo.
— Mama lubiła trudne zadania.
— Bardzo — odpowiedziała Elena.
Nad ranem gorączka spadła.
Nie zwyciężyliśmy jeszcze, ale aparaty przestały alarmować co kilka minut. Jonah otworzył oczy i poprosił o wodę. Blythe zażądała, żeby nikt nie dotykał jej galaretki.
Dr Nowak wyszła do mnie na korytarz.
— Ich organizmy odpowiadają — powiedziała.
Oparłem plecy o chłodną ścianę.
— Przeżyją?
— Jeśli nie pojawią się komplikacje, mają szansę. Prawdziwą.
W tym samym czasie Mara przekazała wszystkie dokumenty Victorowi Amesowi. Nie oddaliśmy ich policji, zanim nie zabezpieczyliśmy kopii w siedmiu niezależnych miejscach. Nie zamierzałem pozwolić, żeby nazwisko Mercerów po raz kolejny zamknęło prawdę w sejfie.
Rano zwołałem zarząd mojej firmy.
Na dużym ekranie wyświetliłem księgi programu L-17, przelewy ojca i podpis Yatesa. Nie oszczędziłem nawet własnego nazwiska.
— Ten program zostaje zamknięty — powiedziałem. — Wszystkie aktywa zostaną przekazane fundacji Samuela Mercera, która będzie finansować leczenie dzieci poszkodowanych przez nielegalne badania.
Jeden z członków zarządu poderwał się z krzesła.
— Panie Mercer, to zniszczy pańską firmę.
— Być może.
— Pański ojciec przewidział, że tak się stanie.
— Mój ojciec przewidział wiele rzeczy. Nie przewidział, że jego wnuki będą musiały za nie zapłacić.
Yates i Prescott nie zostali bohaterami żadnej wielkiej sceny. Ich własne podpisy wystarczyły, by odebrano im dostęp do laboratoriów i pieniędzy. Najcięższą karą dla Prescotta okazało się to, że Victor Ames ujawnił jego przelewy na konto człowieka, który zorganizował wypadek Genevieve. Przez dwa lata Prescott pobierał pieniądze za milczenie, choć powtarzał, że miał tylko chronić rodzinę.
Kiedy spotkałem go ostatni raz, siedział w pustym pokoju przesłuchań fundacji, bez broni i bez munduru.
— Pańska żona nie powinna była zginąć — powiedział.
— Nie.
— Próbowałem ją ostrzec.
— A potem zabrałeś pieniądze.
Pochylił głowę.
— Bałem się ojca pańskiego ojca.
— Ja też się bałem. Różnica polega na tym, że ty oddałeś mu moje dzieci.
Nie odpowiedział. Tym razem nie potrzebowałem, żeby odpowiadał.
Elena została przy bliźniętach do końca pierwszego tygodnia leczenia. Nie chciała pieniędzy ani domu, więc zaproponowałem jej stanowisko w fundacji Samuela.
— Nie chcę pracować dla pańskiego nazwiska — powiedziała.
— W takim razie pracuj dla imienia mojego brata. To jedyne, którego nie splamiono.
Długo patrzyła na dokument, który jej podałem.
— Będę sprawdzać każdą fakturę.
— Tego właśnie potrzebuję.
Jonah usłyszał nas i uniósł głowę znad poduszki.
— Elena, będziesz od teraz naszą ciocią?
Kobieta zamarła z dłonią na klamce szafki.
— Nie wiem, czy zasługuję na takie imię.
Blythe wyciągnęła do niej rękę.
— Mama ci ufała.
Elena uklękła przy łóżku i rozpłakała się bezgłośnie.
Nie próbowałem jej pocieszać. Niektóre łzy muszą spaść, zanim człowiek odważy się podnieść głowę.
Tydzień później dzieci były na tyle silne, by przejść kilka kroków. Jonah trzymał stojak z kroplówką, a Blythe niosła małą plastikową miskę, której nie chciała oddać żadnej pielęgniarce.
Przy ich łóżkach wisiało zdjęcie Genevieve. Elena przyniosła je z dworca, razem z ostatnią kopertą, której wcześniej nie otworzyliśmy.
W środku znajdował się krótki list.
„Lawson, jeśli to czytasz, oznacza to, że prawda dotarła do ciebie później, niż powinna. Nie pozwól, żeby nasze dzieci odziedziczyły po nas strach. Niech odziedziczą wybór.”
Przeczytałem te słowa trzy razy.
Potem podarowałem srebrny naszyjnik Blythe. Nie po to, by zastąpił jej matkę. Po to, by przypominał jej, że Genevieve zostawiła po sobie nie tylko grób i tajemnicę, lecz także ludzi, którzy dotrzymali obietnicy.
Blythe zapięła łańcuszek na szyi i zerknęła na Jonaha.
— Jeśli wyzdrowieję pierwsza, poczekam na ciebie.
Jonah podał jej rękę.
— A jeśli ja będę pierwszy, poczekam na ciebie.
Tym razem nie musiałem obiecywać, że nikt nigdzie nie pójdzie.
Lekarka stała przy drzwiach z wynikami w dłoni, a czerwony kamień na szyi Blythe odbijał światło lampy dokładnie tak, jak w dniu, gdy Elena weszła do mojego gabinetu.
— Tato — powiedziała Blythe. — Mama naprawdę lubiła trudne zadania?
Spojrzałem na Elenę, na Jonaha i na kartkę z podpisem kobiety, która oddała życie, żebyśmy mogli doczekać tego poranka.
— Najtrudniejsze — odpowiedziałem. — I zawsze zostawiała je ludziom, którzy jeszcze potrafili je dokończyć.
Przegapiłeś początek?




