CZĘŚĆ 4
Przez sekundę nikt się nie poruszył.
Potem Zofia przycisnęła poduszkę do piersi.
Zobaczyłem rozpruty róg i mosiężną sprężynkę, którą zauważyłem wcześniej, ale uznałem za zwykłe uszkodzenie. Elena pobiegła po schodach. Bruno ruszył za nią.
— Nie dotykaj dziecka! — wrzasnął Salvi.
Jego krzyk powiedział mi więcej niż całe zeznanie Angela.
Nie chodziło o żadne pieniądze na kontach. Nie chodziło nawet o czerwoną teczkę. Marco musiał zostawić w poduszce coś, czego Salvi bał się bardziej niż mojej zemsty.
— Do kogo należy ten głos? — zapytałem.
Mężczyzna w słuchawce milczał.
— Jeśli chcesz księgę, przyjedź sam — powiedziałem. — I przywieź człowieka z portu.
— Nie próbuj grać bohatera.
— Nie gram. Tylko zmieniam miejsce spotkania.
— Gdzie?
Spojrzałem na ciężkie drzwi prowadzące do starej sali balowej.
— W domu Morettich. O północy.
Rozłączyłem się, zanim zdążył odpowiedzieć.
Salvi zaśmiał się krótko.
— Myślisz, że ich przestraszysz?
— Nie. Myślę, że przestraszy ich to, co przeczytają.
Zabrałem mu pistolet i rzuciłem go jednemu z ochroniarzy. Nie kazałem nikomu zabierać Salwiego. Posadziłem go na krześle przy kominku, z rękami związanymi krawatem, który sam nosił na kolacji z senatorami.
— Jeśli spróbujesz uciec, Bruno cię zatrzyma — powiedziałem.
Pies położył się u jego stóp.
Viktor przestał się uśmiechać.
Na piętrze Elena płakała. Usłyszałem trzask materiału, potem głos Zofii.
— Mamo, nie rozcinaj gwiazdy. Pan Dante powiedział, że to moja.
Wszedłem do pokoju. Elena klęczała przy łóżku, a poduszka leżała na jej kolanach. W wyprutym wnętrzu znajdowała się cienka księga oprawiona w zieloną skórę, metalowa karta i mały klucz.
— Marco ukrył to przy Zofii? — zapytałem.
— Wiedział, że Salvi przeszuka cały dom, ale nie zabierze dziecku poduszki.
Zofia podeszła do mnie.
— Czy Bruno może zostać ze mną, kiedy przyjdą źli panowie?
Kucnąłem przed nią.
— Zostanie. Ale ty będziesz musiała zrobić coś ważnego.
— Co?
— Powiesz mi, kto pukał do twoich drzwi.
Zofia spojrzała na matkę.
— Mężczyzna z blizną na brodzie. Zawsze pachniał mokrym tytoniem. Raz powiedział, że jeśli nie oddam poduszki, zabierze mamę.
Elena zakryła twarz.
— Dlaczego mi nie powiedziałaś?
— Bałam się, że pan Dante też jest zły.
Te słowa zabolały bardziej niż kula, która mogła dosięgnąć kogokolwiek w holu.
— Nie jestem dobrym człowiekiem, Zofio — powiedziałem. — Ale dziś nie pozwolę, żeby ktokolwiek cię skrzywdził.
Wróciliśmy do sali balowej. Angelo postawił na stole lampę naftową. Nie ufaliśmy elektryczności, odkąd jeden z ludzi Salwiego wyłączył bezpieczniki.
O 23:58 przed domem zatrzymały się trzy samochody.
Weszli czterej mężczyźni. Pierwszy miał bliznę na brodzie. Drugi niósł teczkę. Trzeci trzymał przy sobie nóż. Czwarty był starszy i poruszał się z laską.
To on mówił przez telefon.
— Gdzie jest księga? — zapytał.
— Najpierw pokaż, że masz człowieka z portu — odparłem.
Starszy mężczyzna skinął głową. Dwaj ludzie przyprowadzili z samochodu związanego księgowego, pana Belliniego, który pracował dla mojego ojca od trzydziestu lat.
Bellini miał krew na kołnierzu.
— On zna hasła do rachunków — powiedział starszy. — Podpisze wszystko, czego zażądamy.
— Nie podpiszę — wyszeptał Bellini.
— Podpiszesz — odparłem. — Ale nie dla nich.
Otworzyłem zieloną księgę. Na pierwszej stronie Marco wypisał numery rachunków, nazwiska i daty. Na ostatniej znajdował się spis majątku, który Salvi wyprowadził przez podstawione firmy. Obok każdego wpisu widniał podpis Viktora.
— Salvi nie jest właścicielem niczego — powiedziałem. — Był tylko złodziejem z kluczem do cudzej kasy.
Starszy mężczyzna zerknął na Viktora.
— Mówiłeś, że księga zginęła.
— Kłamałem — odburknął Salvi.
— Kłamałeś również nam — powiedział mężczyzna.
To był nieoczekiwany zwrot. Salvi przez całe lata płacił tamtym ludziom za ochronę, ale ukrywał prawdziwą wartość pieniędzy. Kiedy zobaczyli księgę, przestali być jego wspólnikami.
— Dante, możemy się dogadać — powiedział Salvi. — Dam ci nazwiska, konta, wszystko. Tylko wypuść mnie.
— Już podałeś mi najważniejsze nazwisko.
— Jakie?
— Swoje.
Nie oddałem księgi starszemu mężczyźnie. Zamiast tego uniosłem metalową kartę znalezioną w poduszce.
— Marco miał dostęp do skarbca przy porcie. Ta karta otwiera nie tylko rachunki. Otwiera też sejf z umowami wszystkich ludzi, którzy tu stoją.
Mężczyźni spojrzeli po sobie.
— Jeśli mnie zabijecie, księga i karta trafią do trzech różnych osób — powiedziałem. — Jeśli odejdziecie, dostaniecie kopie dokumentów dotyczących waszych własnych interesów. Możecie odejść bogatsi albo zostać z Salvim i stracić wszystko.
Nie blefowałem. Kiedy rano znalazłem teczkę Marco, wysłałem skany rachunków do bankiera w Palermo, korzystając z telefonu Angela. O północy miały zostać przekazane kilku osobom, jeśli nie anuluję polecenia.
Starszy mężczyzna długo patrzył na mnie.
— Co chcesz w zamian?
— Chcę, żebyście zabrali swoich ludzi z mojego domu i nigdy więcej nie użyli nazwiska Moretti do żadnej transakcji.
— A Salvi?
Spojrzałem na Viktora.
— Salvi zostaje.
— Dante! — krzyknął. — Po tym wszystkim jesteśmy braćmi!
— Nie. Mój brat nie groził dziecku, żeby ukraść jej poduszkę.
Mężczyźni wyszli. Zabrali własnego człowieka, ale zostawili Salwiego przy kominku, tak jak zostawia się rzecz, która nagle przestała być cenna.
Elena stanęła obok mnie.
— Co z nim zrobisz?
Nie odpowiedziałem od razu.
Przez sześć lat wierzyłem w jego wersję śmierci Marco. Pozwoliłem mu zarządzać pieniędzmi, ludźmi i moim strachem. Gdybym oddał go w ręce tych samych ludzi, niczego bym nie naprawił. Po prostu przekazałbym swoje decyzje komuś innemu.
— Oddam ci połowę udziałów w domu i firmie — powiedziałem do Eleny.
Pokręciła głową.
— Nie chcę pieniędzy.
— Wiem. Dlatego nie proponuję ci pieniędzy. Proponuję ci nazwisko, które Marco chciał dać Zofii.
Wyjąłem z czerwonej teczki akt urodzenia i położyłem go na stole.
— Zofia jest Moretti. Ty również dostaniesz ochronę, ale nie będziesz już ukrywać się w kuchni.
Elena dotknęła papieru drżącymi palcami.
— A ty? Co zrobisz z całą resztą?
Spojrzałem na księgę.
— Zamknę porty, które należą do mnie. Spłacę ludziom pieniądze, które ukradł Salvi, i sprzedam interesy, których nie potrafię prowadzić bez przemocy.
— To może cię zniszczyć.
— Marco próbował ocalić rodzinę, a ja pomyliłem rodzinę z imperium.
Wtedy Salvi podniósł głowę.
— Nie masz prawa wszystkiego oddawać.
Zofia wyszła zza pleców matki. Trzymała Brunona za obrożę i swoją poduszkę pod pachą.
— To nie jest twoje — powiedziała.
Viktor popatrzył na nią, jakby po raz pierwszy zobaczył nie przeszkodę, lecz człowieka.
Nie przeprosił. Nie był zdolny do takiego gestu. Kiedy ochroniarze wyprowadzili go przez boczne drzwi, próbował jeszcze przekonać Belliniego, że wszystko da się odwrócić.
Bellini nawet na niego nie spojrzał.
Przed świtem zadzwonił bankier. Pieniądze Salwiego zostały zamrożone, a dokumenty trafiły do właścicieli firm, które okradał. Jego imperium rozpadło się nie od strzału, lecz od podpisów, które sam zostawił na każdej stronie.
Angelo usiadł przy kominku i po raz pierwszy od sześciu lat pozwolił sobie zasnąć.
Elena zszyła poduszkę Zofii grubą, czerwoną nicią. Mosiężna sprężynka zniknęła w materiale, a zielona księga została zamknięta w sejfie, którego klucz zawisł na szyi Zofii jako mały medalion.
O świcie dziewczynka podeszła do mnie.
— Panie Dante?
— Słucham.
— Czy dziś też mogę spać z Brunonem?
Spojrzałem na psa, który leżał obok niej, pilnując poduszki z sekretem mojego brata.
— Możesz — odpowiedziałem. — Ale jutro pokażesz mi, jak wiązać tak krzywo włosy.
Zofia uśmiechnęła się i podała mi gumkę.
— Najpierw trzeba przestać się bać rąk, które pomagają.
A potem położyła moją dłoń na głowie Brunona, dokładnie tam, gdzie pod sierścią biło spokojne, ciężkie serce psa.
Przegapiłeś początek?




