CZĘŚĆ 4
Adres prowadził do budynku przy ulicy Marietta, zamkniętego od dwóch lat po pożarze. O czwartej czterdzieści rano siedziałem w samochodzie przed zardzewiałą bramą, a obok mnie Mateo trzymał mosiężny klucz tak mocno, że odcisnął sobie jego krawędź na dłoni.
— Nie musisz tam iść — powiedziałem.
— Muszę.
— Dlaczego?
Mateo popatrzył na wybite okna.
— Bo moja siostra powiedziała, że jeśli coś jej się stanie, mam znaleźć człowieka z blizną przy prawym uchu.
Dotknąłem własnej skroni. Bliznę zostawiła mi kula sprzed piętnastu lat.
— To nie ja jestem tym człowiekiem?
— Nie. Ten drugi też ma bliznę. Tylko pod uchem.
Weszliśmy do środka z Salvatorem. W korytarzu pachniało spalenizną, mokrym tynkiem i czymś chemicznym. Na ścianie wisiała tablica z nazwiskami dawnych pracowników. Przy jednym nazwisku ktoś wydrapał głęboką kreskę: Tomas Varga.
Mateo zatrzymał się przy schodach.
— To on przywoził paczki.
Na dole znaleźliśmy małe biuro. Zamek ustąpił pod mosiężnym kluczem. W środku stała metalowa szafka, a na jej półce leżała teczka z nazwiskiem Lili.
Nie było w niej trucizny.
Był list.
Podpisała go Sofia, starsza siostra Mateo.
„Panie Moretti, jeśli czyta pan ten list, Elena nie działa sama. Marco namówił ją, ale ktoś większy zapłacił za wszystko. Pańska żona zgodziła się, bo obiecano jej, że Lila zostanie uznana za niezdolną do dziedziczenia. Prawdziwym celem jest przejęcie funduszu i firmy. Proszę szukać nazwiska Varga.”
Pod listem znajdowała się fotografia zrobiona przed magazynem. Na zdjęciu Tomas Varga stał obok mojego ojca.
Mój ojciec zmarł dziewięć lat wcześniej.
— To niemożliwe — powiedział Salvatore.
Na odwrocie fotografii widniała data sprzed jedenastu lat, dokładnie z dnia mojego ślubu z Eleną.
Tomas nie był dostawcą.
Był człowiekiem, którego mój ojciec zatrudnił do prowadzenia ukrytych rachunków. Po śmierci ojca przejął część pieniędzy i zbudował własną sieć. Marco pracował dla niego. Elena też nie wiedziała wszystkiego.
O szóstej rano wróciliśmy do mieszkania Marii. Elena siedziała przy stole, z twarzą opartą na dłoniach. Marco stał przy ścianie, pilnowany przez Salvatore.
Położyłem przed nimi list Sofii.
— Tomas żyje? — spytałem.
Marco zacisnął usta.
Elena podniosła wzrok.
— Widziałam go tylko dwa razy — powiedziała. — Pierwszy raz w dniu naszego ślubu. Drugi raz miesiąc temu.
— Czego chciał?
— Twojej firmy.
— A ty?
Jej spojrzenie przesunęło się w stronę pokoju Lili.
— Chciałam, żebyś został ze mną. Po śmierci matki byłam pewna, że wszystko się rozpada. Tomas powiedział, że jeśli Lila zachoruje, będziesz musiał sprzedać udziały, żeby opłacić leczenie. Obiecał, że potem dostanę pieniądze.
— I uwierzyłaś mu?
— Uwierzyłam, że to będzie krótkie. Pierwszego dnia, kiedy Lila zaczęła mówić, że nie widzi słońca, chciałam przerwać. Ale Tomas przysłał zdjęcia mojej matki w klinice i powiedział, że zna ludzi, którzy mogą ją skrzywdzić.
— Twoja matka żyje — powiedziałem.
Elena spojrzała na mnie gwałtownie.
— Co?
— Telefon był częścią nacisku. Klinika potwierdziła, że nikt nie umarł. Twoja matka została przewieziona do innego ośrodka, ale żyje.
Elena zaczęła płakać, lecz nie podszedłem do niej. Nie dlatego, że nie czułem niczego. Właśnie dlatego, że czułem zbyt wiele.
O ósmej trzydzieści doktor Hale pobrała Lili kolejną próbkę. Natychmiast zmieniła jej leczenie, a każdy posiłek przygotowywała Maria pod nadzorem lekarza. Po kilku dniach ból przy świetle osłabł. Lila nadal widziała niewyraźnie, lecz potrafiła rozpoznać mój głos i zarys twarzy.
To nie było cudowne uzdrowienie.
Część uszkodzeń mogła pozostać na zawsze.
Najcięższa rozmowa odbyła się tydzień później w pokoju rehabilitacyjnym kliniki. Lila siedziała przy stole i układała wypukłe kształty na planszy. Elena stała za szybą, pilnowana przez pracownika ochrony, ale bez kajdanek. Nie chciałem, by córka zapamiętała matkę jako potwora za kratą.
— Chcesz, żebym ją wpuścił? — zapytałem.
Lila przesunęła palcem po krawędzi drewnianego koła.
— Czy mama będzie krzyczeć?
— Nie.
— Czy znowu da mi lekarstwo?
— Nie pozwolę na to.
Pomyślała długo.
— Niech wejdzie. Ale niech usiądzie daleko.
Elena usiadła po drugiej stronie stołu. Lila nie patrzyła w jej stronę.
— Przepraszam — powiedziała Elena.
— Za co? — zapytała Lila.
— Za to, że cię skrzywdziłam.
— Czy chciałaś, żebym była niewidoma?
Elena zamknęła oczy.
— Nie. Ale zrobiłam coś, co mogło do tego doprowadzić.
Lila dotknęła żółtej latarni naszytej na swetrze.
— Nie możesz już przygotowywać mojego jedzenia.
— Wiem.
— I nie możesz mówić, że to była choroba.
Elena skinęła głową.
— Nie będę.
To była jedyna obietnica, na którą zasługiwała.
Marco oddał wszystkie rachunki i wskazał miejsce, w którym Tomas ukrywał resztę dokumentów. Nie zrobił tego z odwagi. Zrobił to, bo Tomas zostawił mu długi i próbował zrzucić całą winę na niego. Pieniądze odzyskane z funduszu Lili przeznaczyłem na jej leczenie, a resztę przekazałem na klinikę doktor Hale.
Elena podpisała zgodę na rozwód i zrzekła się kontroli nad majątkiem córki. Nie poszła do więzienia, ponieważ jej zeznania pozwoliły odnaleźć Tomasa i rozbić sieć, która przez lata okradała moją rodzinę. To nie wymazało jej czynu. Tylko sprawiło, że po raz pierwszy poniosła jego prawdziwy ciężar.
Sofia, siostra Mateo, nie doczekała tego dnia. Zmarła, zanim zdążyła przekazać list. Chłopiec trafił do domu Marii, a ja opłaciłem jego naukę i leczenie kolana. Nie nazywałem go synem. Nie chciałem kraść mu imienia ani wspomnień. Byłem po prostu człowiekiem, któremu jego siostra próbowała zaufać.
Pewnego ranka Lila poprosiła, żebym zabrał ją do parku Piedmont. Usiadła na tej samej ławce co wtedy, lecz tym razem trzymała nie biały kij, tylko małą lupę z grubą czerwoną rączką.
— Tato — powiedziała.
— Słucham.
— Mateo mówił, że słońce ma kształt, którego nie da się dotknąć.
— Ma rację.
— A ja widzę żółtą latarnię.
Dotknęła naszywki na swetrze.
— Naprawdę ją widzisz?
— Trochę. Ale wystarczy.
Wtedy Mateo podszedł do ławki. Metalowa gwiazdka nadal była przywiązana do jego sznurówki. Uklęknął przed Lilą i wyjął z kieszeni mały kawałek papieru.
— Narysowałem ci coś — powiedział.
Lila przejechała palcami po wypukłych liniach.
— To dom?
— Nie. To latarnia.
— Dlaczego ma drzwi?
Mateo spojrzał na mnie, a potem na nią.
— Bo ktoś musi wiedzieć, jak do niej trafić.
Lila przycisnęła rysunek do swetra i odwróciła twarz ku ciepłu słońca.
— Tato, czy ono nadal tam jest?
— Tak.
— To dobrze. Chcę mu coś powiedzieć.
— Co?
Uśmiechnęła się do światła, którego jeszcze nie widziała wyraźnie.
— Żeby nie odchodziło.
A metalowa gwiazdka przy bucie Mateo zabrzęczała cicho, jakby odpowiadała jej z samego środka jasnego dnia.
Przegapiłeś początek?


