CZĘŚĆ 4
…Alba urwała, bo na podjeździe zahamował samochód.
Nie jeden.
Trzy.
Ich światła przesuwały się po ścianach pokoju, a refleksy odbijały się w stalowych klamrach stabilizatora Mateo. Bruno wrócił z sejfu z małą kasetką pod pachą.
— Nie mamy czasu — powiedział.
Esteban wyciągnął rękę.
— Daj mi tę kasetkę.
Bruno nawet na niego nie spojrzał.
— To nie pan wydaje tu rozkazy.
Mateo oparł się o łóżko i spróbował stanąć. Rana na brzuchu natychmiast puściła krew.
— Otwórz ją, Eleno.
— Co jest w środku?
— Pieniądze na operację Sofíi. I dokument, który udowadnia, że ten człowiek kierował wszystkim.
Esteban zaśmiał się krótko.
— Myślisz, że przeżyjesz do jutra? Ludzie na dole są moi.
Teresa podniosła z podłogi tacę i uderzyła nią w jego dłoń. Pierścień z kotwicą odbił się od kamiennej posadzki.
— Nie wszyscy — powiedziała.
Na korytarzu rozległy się krzyki.
Bruno zamknął drzwi i wsunął zasuwę.
— Kierowcy z portu nie przyjechali po Albę — powiedział. — Przyjechali po księgę.
— Skąd pan wie? — spytałam.
— Bo sam ich wezwałem.
Spojrzał na Mateo.
— Skończyłem osłaniać twojego brata.
Mateo skinął głową.
— Wiem.
Nie spodziewałam się tego. Bruno, najwierniejszy strażnik człowieka, którego wszyscy bali się nad wybrzeżem, właśnie odwrócił się przeciwko rodzinie Almontego.
Esteban rzucił się do drzwi, lecz Mateo chwycił go za nogę. Metalowy pręt stabilizatora zgrzytnął o podłogę, a ranny mężczyzna wciągnął brata z powrotem do pokoju.
— Przez trzy lata pozwalałem, żeby ludzie nazywali mnie potworem — wysapał. — Nie pozwolę, żebyś zabrał jeszcze jedną osobę.
Esteban kopnął go w żebra.
Mateo osunął się na kolano.
Wtedy Alba wyszła z ukrytego pokoju.
— Nie dotykaj go.
Esteban odwrócił się do niej z wściekłością.
— Ty jesteś powodem całego tego bałaganu.
Alba nie cofnęła się.
— Nie. Powodem jesteś ty.
Jej głos drżał, ale każde słowo było wyraźne.
— To ty miałeś pierścień. To ty byłeś na łodzi. To ty kazałeś mamie podpisać papiery.
Esteban rzucił się w jej stronę.
Nie zdążył.
Teresa zasłoniła Albę własnym ciałem, a Bruno uderzył Estebana kolbą w ramię. Mężczyzna runął na podłogę.
Z dołu dobiegły szybkie kroki. Do pokoju weszło czterech mężczyzn z portu. Nie mieli mundurów ani odznak. Jeden z nich, siwy rybak o popękanych dłoniach, trzymał skórzaną teczkę.
— Mateo — powiedział. — Lucía prosiła, żebyśmy czekali, aż Alba będzie gotowa.
— Jest gotowa — odpowiedział Mateo.
Rybak podał mu teczkę.
W środku znajdowały się kopie rachunków, listy nazwisk i zdjęcia ciężarówek. Na każdej stronie pojawiał się podpis Estebana. Były też dwa listy Lucíi. Jeden do Mateo, drugi do Alby.
Mateo przeczytał pierwszy. Jego twarz stwardniała, lecz oczy zaszły łzami.
— Co napisała? — spytałam.
Podał mi kartkę.
„Jeśli Alba przeżyje, nie wychowuj jej w strachu. Powiedz jej, że nie była przyczyną mojego wyboru. Była jego powodem.”
Drugi list był krótszy.
„Albo uda ci się zniszczyć sieć, albo staniesz się jej częścią. Nie ma drogi pośredniej.”
Mateo opuścił rękę.
— Nie zdążyłem jej uratować.
— Ale uratował pan Albę — powiedziałam.
— Ukrywając ją w ciemności.
— Wtedy nie miał pan innego miejsca.
— Miałem. Tylko bałem się, że jeśli otworzę zasłony, świat ją zobaczy.
— Świat zobaczy ją teraz. I dlatego musi pan przestać decydować za nią.
Alba stała przy oknie, mrużąc oczy w smudze wieczornego światła.
— Chcę pojechać z Eleną do szpitala — powiedziała.
Mateo spojrzał na nią.
— Do jej siostry?
— Tak. Chcę zobaczyć miejsce, w którym ludzie próbują ratować innych, zamiast ich zamykać.
To zdanie uderzyło go mocniej niż cios Estebana.
Bruno uklęknął przy pokonanym mężczyźnie i wyjął mu z kieszeni kluczyki.
— W piwnicy są jeszcze dwie dziewczyny — powiedział. — Znalazłem je dziś rano, zanim przyjechał Esteban. Były zamknięte w pomieszczeniu za kotłownią.
Mateo zamknął oczy.
— Uwolnij je.
— A co z nim?
— Niech żyje wystarczająco długo, żeby wszystkie podpisały zeznania.
Nie było w tym triumfu. Tylko zmęczenie.
Esteban podniósł głowę.
— Bez mojego nazwiska nie jesteś nikim.
Mateo popatrzył na niego długo.
— Właśnie dlatego je oddam.
Następnego ranka nie było uroczystego zwycięstwa ani oklasków. Był pośpiech, bandaże, lekarz sprowadzony przez ludzi z portu i karetka czekająca na dziedzińcu.
Doktor Varela otworzył kasetkę. W środku znajdowała się gotówka, złote monety i dokument potwierdzający, że Mateo od miesięcy odkładał pieniądze na operacje osób, które ucierpiały w transporcie prowadzonym przez jego brata.
— To wystarczy na Zurych — powiedział.
— A co z Albą? — spytałam.
Mateo spojrzał na rybaka.
— Jej matka miała siostrę w Tuluzie. Znaleźliśmy ją dwa dni temu. Czeka na nią.
Alba ścisnęła drewnianego konika.
— A ty?
Mateo nie odpowiedział od razu.
— Ja zostanę tutaj i powiem wszystko, co wiem.
— W ciemności?
— Nie. Przy otwartych zasłonach.
Alba podeszła do niego. Nie przytuliła go. Położyła tylko drewnianego konika na jego dłoni.
— Nie zgub go.
Mateo zamknął palce wokół figurki.
— Nie zgubię.
Kiedy wyprowadzano Estebana, zatrzymał się przy progu i spojrzał na brata.
— Myślisz, że jedno dobre uczynki wymaże wszystko, co zrobiłeś?
Mateo odpowiedział spokojnie:
— Nie. Dlatego zostanę i opowiem o każdym złym.
W szpitalu Sofía była już przygotowywana do transportu. Trzymałam jej dłoń, kiedy pielęgniarka przyniosła formularze operacyjne.
— Kto zapłacił? — spytała.
Spojrzałam na podpis pod zgodą finansową.
Mateo Almonte.
Nie przekazał pieniędzy przez pośrednika. Nie zażądał wdzięczności. Oddał całą gotówkę, wiedząc, że po ujawnieniu ksiąg nie zostanie mu prawie nic.
Sofía otworzyła oczy.
— To ten straszny człowiek? — zapytała słabo.
— Tak.
— Uratował mnie?
— Pomógł mi cię uratować.
— To chyba nie jest to samo.
— Nie — odpowiedziałam. — Ale czasem od tego zaczyna się naprawianie szkód.
Przed wyjazdem wróciłam jeszcze raz do posiadłości. Mateo siedział przy odsłoniętym oknie. Miał nowy opatrunek, twarz szarą z bólu i drewnianego konika ustawionego na stoliku.
— Bruno mówił, że nie chce pan światła — powiedziałam.
— Bruno mówił wiele rzeczy.
— A pan czego chce?
Mateo spojrzał na morze.
— Żeby Alba kiedyś wróciła nie dlatego, że się mnie boi albo jest mi coś winna.
— To może potrwać.
— Wiem.
Położyłam na stoliku kopię listu Lucíi.
— Niech pan go nie chowa.
— Nie schowam.
Odwróciłam się, lecz przy progu usłyszałam jego głos.
— Eleno.
— Tak?
— Dziękuję, że nie zgasiłaś lampy.
Nie odpowiedziałam. Spojrzałam tylko na odsunięte zasłony, na Albę stojącą na dziedzińcu obok Teresy i na drewnianego konika, którego cień padał na kartkę z podpisem Lucíi.
Tym razem światło nie odsłoniło potwora.
Odsłoniło człowieka, który nie miał już gdzie się ukryć.
Przegapiłeś początek?




