CZĘŚĆ 4 — Pięć lat po stracie córek zobaczyłam w żłobku dwie dziewczynki o moich oczach, a ich matka nagle pobladła

CZĘŚĆ 4

Telefon zadzwonił, zanim zdążyłam odłożyć fotografię.

Numer był zastrzeżony.

– Nie odbieraj – powiedział Paweł.

Spojrzałam na niego.

– Właśnie dlatego odbiorę.

Przyłożyłam telefon do ucha.

– Pani Anno? – odezwał się męski głos. – Proszę natychmiast wyjechać z tego miasta. Niech pani nie zabiera dzieci.

– Kim pan jest?

– Człowiekiem, który może sprawić, że druga śmierć córek nie będzie już udawana.

Rozłączył się.

Zosia zaczęła szlochać. Mila przywarła do mojego boku. Nie wiedziałam, czy powinnam uciekać, krzyczeć, czy chwycić dziewczynki i biec przed siebie.

Paweł wyciągnął rękę.

– Daj mi telefon.

– Nie.

– Anna, on jest zdolny do wszystkiego.

– Skąd wiesz?

Paweł zbladł.

– Bo to mój ojciec.

W sali zrobiło się tak cicho, że usłyszałam kapanie wody z kranu.

Elżbieta usiadła na małym krześle. Jej kolana drżały.

– Doktor Wiktor Wysocki – powiedziała. – Ojciec Pawła. Ordynator oddziału w noc pani porodu.

To nazwisko znałam. W dokumentach widniało pod diagnozą. To on przekazał mi wiadomość o śmierci dzieci. To on podpisał oba akty zgonu.

– Dlaczego? – wyszeptałam.

Paweł zamknął oczy.

– Miał długi. Ogromne. Prowadził badania nad dziedzicznymi chorobami oczu i potrzebował dzieci o określonych cechach. Twoje córki były dla niego idealne. Różnobarwne tęczówki, bliźniaczki, ten sam wzór dziedziczenia.

Poczułam mdłości.

– Chciał je wykorzystać w badaniach?

– Najpierw chciał sprzedać informacje. Potem pojawiła się rodzina, która zapłaciła za adopcję. Ja odebrałem dziewczynki, zanim zostały wywiezione.

– I wtedy zostałeś bohaterem we własnej opowieści? – zapytałam. – Ukryłeś je, zabrałeś mi i jeszcze oczekiwałeś wdzięczności?

Paweł nie odpowiedział.

Miałam ochotę go uderzyć, ale dziewczynki patrzyły na mnie. Nie chciałam, żeby zapamiętały mnie z podniesioną ręką.

– Gdzie jest twój ojciec? – spytałam.

– W klinice pod Toruniem. Oficjalnie leży po udarze. Nieoficjalnie nadal kieruje ludźmi, którzy mu pomagają.

Elżbieta wstała.

– Jest jeszcze coś.

Wyjęła z kieszeni mały klucz, taki sam jak ten, który Paweł położył na stole.

– Piwnica żłobka? – zapytałam.

– Nie. Magazyn starego szpitala. Przechowywałam tam kopie dokumentów. Bałam się, że jeśli je wyrzucę, nigdy nie będę mogła udowodnić, co zrobiłam.

– Dlaczego przechowywała je pani przez pięć lat?

Elżbieta popatrzyła na dziewczynki.

– Bo codziennie widziałam, jak pytają, kiedy przyjdzie ich prawdziwa matka. Chciałam mieć coś, co pozwoli mi kiedyś panią odnaleźć.

– Mogła pani przyjść wcześniej.

– Bałam się Pawła. I jego ojca.

Paweł nagle chwycił teczkę.

– Nie mamy czasu. Musimy wyjechać.

– Dokąd?

– Do miejsca, którego nie znają.

– Nie będę znowu uciekać bez prawdy.

– Jeśli zostaniesz, stracisz je naprawdę!

Zosia podniosła głowę.

– Tato, dlaczego mówiłeś, że mama umarła?

Paweł przykucnął przed nią. Przez chwilę próbował dotknąć jej włosów, ale dziewczynka cofnęła się.

– Bałem się, że ktoś was zabierze.

– A zabrałeś nas ty – powiedziała Mila.

To zdanie złamało coś w jego twarzy.

Następnego ranka pojechaliśmy do starego szpitala. Elżbieta prowadziła nas bocznym wejściem. Korytarze pachniały środkiem dezynfekującym i mokrym tynkiem. W magazynie, za metalową szafą, znajdowało się pudełko z aktami.

Były tam kopie ksiąg porodowych, rachunki przelewów, listy nazwisk i fotografie dzieci. Na jednej z faktur widniała kwota przekazana przez fundację kierowaną przez Wiktora Wysockiego.

Ale najważniejszy był list.

„Dwie dziewczynki pozostawić przy Pawle. Matce przekazać informację o zgonie. Jeśli Paweł zmieni zdanie, zastosować procedurę awaryjną.”

Pod spodem widniał podpis mojego teścia.

A obok niego podpis Pawła.

– To koniec – powiedziałam.

– Nie – odparł Paweł. – To dopiero początek tego, co mi zrobią.

– Tobie?

– Jeśli zeznam, pójdą za mną. Jeśli nie zeznam, zabiorą dziewczynki.

Patrzyłam na człowieka, który odebrał mi pięć lat macierzyństwa. Nie był niewinnym mężem. Nie był też jedynym potworem w tej historii.

Zrobił coś jeszcze.

Wyjął z kieszeni drugi dokument.

– Nigdy nie wysłałem tych papierów do ojca – powiedział. – Zachowałem oryginał. Czekałem na moment, kiedy będę mógł go użyć przeciwko niemu.

– Przeciwko niemu czy dla siebie?

Paweł przełknął ślinę.

– Na początku dla siebie. Chciałem mieć kartę przetargową. Potem zobaczyłem, że dziewczynki naprawdę kochają ciebie, choć cię nie pamiętają. I zrozumiałem, że nie mam prawa ich dalej trzymać.

Nie wybaczyłam mu.

Ale zabrałam dokument.

Wróciliśmy do żłobka, gdzie czekała kobieta z ośrodka opieki rodzinnej i lekarz dziecięcy. Dziewczynki przeszły badania. Były zdrowe. Miały tylko jedną bliznę po szczepieniu i zwyczaj zasypiania, gdy ktoś nucił melodię o łódce.

Wieczorem usiadły obok mnie na dywanie.

– Czy teraz pojedziesz z nami? – zapytała Zosia.

– Tak.

– Do twojego domu?

Pomyślałam o pustym mieszkaniu, o dwóch nieużywanych łóżeczkach i pudełku z ubrankami, którego nigdy nie potrafiłam wyrzucić.

– Do domu, który zbudujemy od początku – odpowiedziałam.

Mila podała mi kredkę.

– Narysuj nas.

– Jak mam was narysować?

– Tak jak nas widzisz.

Narysowałam dwie dziewczynki. Jednej dałam bursztynowe lewe oko, drugiej bursztynowe prawe. Potem Zosia wzięła kartkę i dorysowała trzecią postać.

Mnie.

Paweł zrzekł się praw do opieki nad córkami i złożył zeznania dotyczące ojca. Elżbieta również opowiedziała wszystko, choć wiedziała, że poniesie konsekwencje. Wiktor Wysocki został odsunięty od pracy, a dokumenty z magazynu ujawniły jeszcze kilka podobnych spraw.

Nie pojechałam na jego rozprawę.

Nie chciałam patrzeć, jak próbuje tłumaczyć cudze życie tabelami, podpisami i pieniędzmi.

Pojechałam za to z córkami do szpitala, w którym miały umrzeć. Stałyśmy przed dawną salą porodową. Zosia trzymała mnie za prawą rękę, Mila za lewą.

– Tu nas urodziłaś? – spytała Mila.

– Tak.

– I tu po nas wróciłaś?

Popatrzyłam na drzwi z odpadającą tabliczką.

– Szukałam was każdego dnia. Nawet wtedy, kiedy nie wiedziałam, że was szukam.

Zosia przytuliła policzek do mojego ramienia.

– To już nie musisz.

Kilka dni później zabraliśmy z mojego dawnego mieszkania dwa małe łóżeczka. Stały w piwnicy pod zakurzonym prześcieradłem. Dziewczynki same wybrały, które chcą odnowić. Na jednym znalazły wyryte przeze mnie inicjały: Z.W. i M.W.

– To nasze? – zapytała Mila.

– Od zawsze.

Paweł przyszedł pożegnać się przed wyjazdem. Nie próbował mnie objąć. Położył tylko na stole kopertę z pieniędzmi, które otrzymał od ojca za milczenie.

– Nie chcę ich – powiedziałam.

– To nie dla ciebie. To na leczenie i szkołę dziewczynek.

– Będę sama decydować, czego potrzebują.

Skinął głową i zostawił kopertę. Następnego dnia sprzedał samochód, spłacił część długu Elżbiety i wpłacił pieniądze na fundusz dla rodzin dzieci zabranych z oddziału.

Nie naprawiło to pięciu lat.

Ale po raz pierwszy zrobił coś, czego nie dało się pomylić z ucieczką.

W żłobku dziewczynki nadal czasem wołały na mnie „mamo”, choć dopiero uczyły się, co to słowo znaczyło w ich nowym życiu.

Pewnego ranka znalazłam je przy stoliku z kredkami. Zosia rysowała łódkę, a Mila dwie różnokolorowe latarnie.

– Mamo – zawołała Zosia. – Ta łódka płynie do domu?

Usiadłam obok nich i poprawiłam jej kartkę.

– Nie, kochanie. Ona już dopłynęła.

Mila uniosła głowę, a jej szare oko złapało światło lampy.

– To możemy wysiąść?

Przyciągnęłam obie do siebie.

– Możecie. Jestem tutaj.

A na rysunku, między dwiema latarniami, pojawiło się małe serce z trzema nierównymi kreskami.

Оцените статью