CZĘŚĆ 4 — Kiedy po powrocie z delegacji odkryłam, kto zajął pokój mojego syna, mój mąż roześmiał się z dumą

CZĘŚĆ 4

Nie mogłam wydobyć głosu. W dłoni ściskałam kartę wypisu mamy, a na podłodze leżała teczka z dokumentami do szpitala.

— Proszę powtórzyć nazwę budowy — powiedziałam.

Mężczyzna podał adres. Znałam go. To był ten sam wiadukt, przy którym przez trzy tygodnie montowałam czujniki drgań.

— Kto ma protokół?

— Inwestor. Twierdzi, że podpisała go pani jako osoba zatwierdzająca zabezpieczenia.

— Nigdy nie zatwierdzałam żadnych zabezpieczeń. Jestem inżynierem od pomiarów, nie kierownikiem budowy.

— Powinna pani przyjechać rano.

— Przyjadę dziś.

Rozłączyłam się i przez kilka sekund siedziałam bez ruchu. Na korytarzu szpitala przejechał wózek z metalową miską. Koła podskakiwały na łączeniach płytek.

Zadzwoniłam do kierownika budowy, Pawła Radeckiego.

— Paweł, ktoś podpisał za mnie protokół.

— Wiem — odpowiedział natychmiast. — Dlatego do ciebie dzwoniłem, ale Rusłan odebrał telefon.

Poczułam, jak zaciska mi się gardło.

— Rusłan?

— Powiedział, że jesteś niedostępna i wszystko zatwierdziłaś przed wyjazdem. Tyle że ja mam dziennik wejść na obiekt. W dniu podpisu byłaś przy podporze numer sześć, a protokół sporządzono w biurze dwadzieścia kilometrów dalej.

— Masz kopię?

— Mam. I jeszcze coś. Podpis pod protokołem jest złożony długopisem z czarnym tuszem, a twój formularz używał niebieskiego. Może to drobiazg, ale biegły to zauważy.

— Wyślij mi wszystko.

— Już wysłałem. Sprawdź pocztę.

Odnalazłam wiadomość. Załącznik otworzył się dopiero za trzecim razem. Na skanie widniało moje nazwisko, lecz litery były zbyt grube, zbyt ciężkie. Rusłan często przerysowywał moje podpisy, kiedy odbierał za mnie przesyłki. Twierdził, że robi to dla wygody.

Tym razem nie chodziło o wygodę.

Wróciłam do mieszkania przed zmrokiem. Rusłan siedział na podłodze przy kanapie, a wokół niego stały trzy walizki. Zoya siedziała przy stole i trzymała w dłoni rachunek za wynajem swojego lokalu. Lidia Arkadjewna chodziła nerwowo między kuchnią a przedpokojem.

— Gdzie byłeś? — zapytałam.

— Musiałem załatwić sprawę.

— Jaką? Podpisywałeś za mnie dokumenty na budowie?

Jego twarz stężała.

— Nie wiem, o czym mówisz.

Położyłam skan na stole.

— Ten podpis nie jest mój.

Lidia spojrzała na kartkę i upuściła klucze. Metal uderzył o blat.

— Rusłan, co ty zrobiłeś?

— Zamknij się, mamo.

— Powiedziałeś, że tylko pożyczysz jej podpis do spraw mieszkaniowych.

Zoya podniosła głowę.

— Pożyczyłeś jej podpis?

Rusłan wstał.

— Wszyscy nagle jesteście ekspertami! Chciałem uratować rodzinę.

— Przed czym? — zapytałam.

— Przed tobą i twoim przekonaniem, że tylko ty coś potrafisz. Pracujesz, zarabiasz, kupiłaś mieszkanie, a ja co mam? Wycinam drewniane szyldy i udaję, że jestem potrzebny.

Jego głos załamał się, ale nie poczułam ulgi. Zrozumienie przyczyny nie usuwa skutków.

— Więc postanowiłeś sprzedać mój dom i zaryzykować moją pracę?

— Chciałem kupić mały warsztat. Miałem zamówienia. Potrzebowałem pieniędzy.

— Mogłeś poprosić.

— A ty byś się zgodziła?

— Powiedziałabym prawdę. To więcej, niż zrobiłeś ty.

Zoya powoli wstała. Złożyła rachunek i schowała go do notesu.

— Rusłan, oddasz mi czterdzieści tysięcy.

— Nie mam.

— Sprzedaj samochód.

— Samochód jest potrzebny do pracy.

— Mnie też był potrzebny dom. A ty odebrałeś mi go na trzy tygodnie, żeby udawać przed żoną, że jesteś bohaterem.

Ta rozmowa zmieniła coś w powietrzu. Nie było już jednej wielkiej rodziny przeciwko mnie. Były trzy osoby, które nagle zobaczyły, że Rusłan każdej z nich opowiadał inną wersję tej samej historii.

Paweł przysłał mi jeszcze jeden plik. Był to dziennik wejść na budowę. Przy moim nazwisku widniała godzina siedemnasta czterdzieści. W tym samym czasie kamera przy bramie zarejestrowała Rusłana, który wchodził do biura kierownika.

Nie potrzebowałam nagrania jego słów. Wystarczył podpis i czas.

Następnego ranka pojechałam na budowę. Na stole w biurze leżały wydrukowane protokoły, a obok nich formularz z moim prawdziwym podpisem. Kierownik porównał oba dokumenty.

— Zgłaszamy to jako próbę fałszerstwa — powiedział.

— Zgłaszamy wszystko, co trzeba. Ale najpierw chcę, żeby wycofano dokument.

— Już wycofany.

Wtedy zadzwonił Rusłan. Stałam pod podporą numer sześć, między betonem a metalowym rusztowaniem.

— Nie rób tego — powiedział.

— Czego?

— Nie niszcz mi życia.

Spojrzałam na czujnik przytwierdzony do konstrukcji. Mała dioda migała miarowo.

— To ty próbowałeś zniszczyć moje.

— Oddam pieniądze Zoyi. Zostawię mieszkanie. Tylko nie zgłaszaj podpisu.

— Podpis nie jest ceną za twoją skruchę.

— Proszę cię.

To było pierwszy raz, kiedy mnie o coś poprosił bez rozkazu. I właśnie dlatego zabolało bardziej.

— Powiesz prawdę kierownikowi, Zoyi i swojej matce. Na piśmie. Oddasz klucze, pokryjesz koszty fałszywego zgłoszenia i zaczniesz spłacać dług. Potem każdy z nas zdecyduje, co dalej.

— A małżeństwo?

— Ono skończyło się wtedy, gdy uznałeś, że moja nieobecność jest zgodą.

Nie odpowiedział.

Po południu wróciłam do szpitala. Mama czekała na operację, a Timur siedział przy niej z pudełkiem swoich kamieni. Każdy kamień miał zapisany na kartce adres miejsca, w którym go znalazł.

— Ten jest z mostu — powiedział, pokazując biały, płaski okaz. — A ten z podwórka przed naszym domem.

— Który chcesz zabrać do nowego pokoju?

— Oba. Bo oba są moje.

Uśmiechnęłam się, choć piekły mnie oczy.

— To dobry wybór.

Rusłan przyszedł wieczorem. Nie wszedł do sali. Został na korytarzu i przekazał mi kopertę z kluczami oraz podpisane oświadczenie. Papier był zmięty, jakby wiele razy wyjmował go z kieszeni.

— Zoya pojechała do wynajętego mieszkania — powiedział. — Zapłaciłem jej za pierwszy miesiąc z pieniędzy za samochód.

— Dobrze.

— Mama wróciła do siebie. Powiedziała, że nie chce mnie widzieć.

Nie skomentowałam.

— Nie wiem, gdzie będę spał — dodał.

— To skutek twojej decyzji, nie moja zagadka.

Pokiwał głową. Tym razem nie próbował się targować.

— Timur może do mnie zadzwonić?

— Kiedy sam będzie chciał. I tylko przy mnie.

— Rozumiem.

Wtedy z sali wyszła pielęgniarka i powiedziała, że lekarz może przyjąć mamę na zabieg wcześniej. Timur ścisnął moje palce.

— Mamo, idź. Ja przypilnuję kamieni.

Rusłan cofnął się pod ścianę. Przez szybę w drzwiach zobaczyłam, jak pielęgniarka zabiera mamę na łóżku. Jej dłoń wysunęła się spod koca i uniosła w naszym kierunku.

— Jestem tutaj — powiedziałam.

— Wiem — odparła.

Pojechałam za nią aż pod salę operacyjną. W kieszeni miałam klucze do mieszkania, o które Rusłan próbował walczyć cudzymi podpisami. W drugiej dłoni trzymałam biały kamień Timura, gładki od wielokrotnego dotykania.

Kiedy drzwi sali się zamknęły, syn spojrzał na mnie poważnie.

— Mamo, a gdzie tata będzie dziś spał?

Przypomniałam sobie jego dumne słowa sprzed roku: „Jestem mężczyzną. Ja decyduję”.

— Tam, gdzie sam sobie przygotował miejsce — odpowiedziałam.

Timur położył biały kamień na mojej otwartej dłoni i powiedział:

— To niech przynajmniej nie będzie w moim pokoju.

Оцените статью