CZĘŚĆ 4
— Pokaż mi go — powiedziałam.
Ojciec nie odpowiedział od razu. Złożył dokumenty, zamknął teczkę i skinął na kierowcę.
— Jedziemy do hotelu.
Qin ruszył za nami.
— Nie masz prawa mnie wyrzucać z tej rozmowy — zawołał.
Odwróciłam się.
— Masz rację. Jedź. Chcę usłyszeć każde wyjaśnienie przy ludziach, którzy widzieli, jak mnie przedstawiałeś.
Samochód zatrzymał się przed głównym wejściem do hotelu o dziesiątej piętnaście. Marmurowe schody były mokre po porannym myciu, a nad drzwiami wisiała mosiężna tablica z żurawiem. Ten sam znak miałam na zawieszce ukrytej pod bluzką.
Pracownicy odsunęli się, gdy weszliśmy do holu.
Ojciec zaprowadził nas do sali posiedzeń. Na środku stał długi stół, na nim zielone lampy, szklany dzbanek z wodą i stos papierów związanych lnianą tasiemką.
Sekretarz ojca, pani Han, czekała już przy oknie.
— Dokument znaleziono w szufladzie starego biurka — powiedziała. — Biurko było zamknięte od dnia, kiedy wróciłaś z zagranicy.
Podała mi kartkę.
W górnej części widniała prośba o wypłatę znacznej sumy z funduszu rodzinnego hotelu. Na dole znajdował się podpis: Su Yun.
Podpis był podobny do mojego.
Ale nie był mój.
Znałam własne pismo lepiej niż twarz Qin. W fałszywym podpisie pierwsza kreska była zbyt głęboka, a ostatni znak kończył się gwałtownym szarpnięciem. Ktoś ćwiczył go wiele razy.
— Chcieli mnie oskarżyć o kradzież? — zapytałam.
— Nie tylko — odpowiedział ojciec. — Gdybyś została uznana za osobę niezdolną do zarządzania majątkiem, kontrolę nad funduszem przejąłby tymczasowy pełnomocnik.
Spojrzałam na Qin.
— Kto nim był?
Nie odezwał się.
Pani Han położyła na stole kolejną kartkę.
— Qin Shenhang.
Lin Yue, która przyjechała z nami, zakryła usta dłonią.
— Powiedziałeś mi, że jej rodzina nie ma pieniędzy.
Qin zacisnął szczękę.
— Nie wiedziałem, że fundusz istnieje.
— To ciekawe — powiedziała pani Han. — Ponieważ wniosek o pełnomocnictwo został złożony w zeszłym miesiącu. Wnioskodawca podał adres pokoju, który wynajmujecie razem.
Qin spojrzał na mnie.
— To nie ja go złożyłem.
— Ale ty przyniosłeś kopię mojego paszportu — odpowiedziałam.
Przez moment stał nieruchomo. Potem usiadł ciężko na krześle.
— Chciałem tylko zabezpieczyć przyszłość.
— Swoją przyszłość.
— Twoją też!
— Bez mojego nazwiska, bez mojego podpisu i bez mojego prawa do decyzji?
Nie umiał odpowiedzieć. Nie musiał. Dokumenty mówiły za niego.
Ojciec odsunął od siebie fałszywy wniosek.
— Byłeś przekonany, że córka jest naiwna, bo udawała prostą dziewczynę. Wykorzystałeś jej zaufanie i próbowałeś zająć miejsce przy jej rodzinie, zanim dowiedziała się, co robisz.
Qin nagle wstał.
— A ty? — rzucił do mnie. — Przez dwa lata kłamałaś tak samo jak ja!
Słowa uderzyły we mnie mocno, bo zawierały kawałek prawdy.
— Tak — powiedziałam. — Kłamałam o tym, kim jestem. Ale nigdy nie użyłam twojego nazwiska, żeby zabrać ci pieniądze. Nigdy nie obiecałam ci małżeństwa, a potem nie złożyłam wniosku z kimś innym.
Lin Yue zdjęła z nadgarstka jedwabną wstążkę i zacisnęła ją w dłoni.
— Czy wiedziałeś, że wczoraj podpisałeś wniosek bez niej?
Qin spojrzał na nią z irytacją.
— Powiedziałem, że to formalność.
— Nie. To było oszustwo.
Wyjęła z torebki własny egzemplarz wniosku. Podpis Qin widniał na dole, a miejsce przeznaczone dla drugiej osoby pozostawało puste.
Ojciec przyjrzał się kartce.
— Nie mogliście zawrzeć małżeństwa bez podpisu obu stron. Qin o tym wiedział. Chciał tylko wykorzystać sam fakt złożenia dokumentu, by ogłosić wszystkim, że jest związany z rodziną Lin.
Lin zbladła.
— Czyli nawet mnie nie chciałeś poślubić?
Qin podszedł do niej.
— Lin, posłuchaj…
— Nie dotykaj mnie.
Jej głos był spokojny, ale ostrzejszy niż krzyk.
Odwróciła się do ojca.
— Proszę przekazać mojemu ojcu, że wycofuję rekomendację dla Qin Shenhanga. Nie wiedziałam, że dokumenty pochodziły z hotelu.
Qin osunął się na krzesło.
Właśnie to chciał zdobyć najbardziej: stanowisko, uznanie i wejście do świata ludzi, którzy wcześniej nie znali jego nazwiska. Stracił wszystko w chwili, gdy próbował trzymać dwie kobiety po przeciwnych stronach jednego kłamstwa.
Ojciec zebrał dokumenty.
— Qin, otrzymasz pisemne wezwanie do oddania kluczy, kopii i wszystkich danych, które wyniosłeś z hotelu. Nie będę cię niszczył dla satysfakcji. Ale nie pozwolę, żebyś dalej chodził po świecie z cudzym podpisem w kieszeni.
Qin spojrzał na mnie.
— Czy kiedykolwiek mnie kochałaś?
To było jedyne pytanie, którego naprawdę się bałam.
Podeszłam do stołu i wyjęłam spod bluzki miedzianą zawieszkę z żurawiem. Położyłam ją obok fałszywego podpisu.
— Kochałam człowieka, któremu dałam szansę poznać mnie bez nazwiska. Ty kochałeś kobietę, którą można było uciszyć biedą.
Jego oczy zaszkliły się.
— Gdybyś powiedziała mi prawdę wcześniej…
— Wtedy zobaczyłabym prawdę o tobie później. To nie zmieniłoby jej treści.
Nie krzyczał. Nie błagał. Po raz pierwszy nie dlatego, że zrozumiał swój błąd, lecz dlatego, że nie miał już żadnej wersji tej historii, w którą mógłby uwierzyć.
Pani Han zabrała fałszywy wniosek. Ojciec podszedł do mnie i dotknął miedzianego żurawia.
— Chcesz wrócić do pracy w hotelu?
Spojrzałam na wysokie okna sali, ale nie na widok za nimi. Na ścianie wisiał plan nowego skrzydła, ten sam, który Qin próbował wykorzystać. Przy projekcie pozostawiono puste miejsce na podpis osoby odpowiedzialnej za zagraniczną współpracę.
— Chcę go poprowadzić — powiedziałam.
Ojciec uśmiechnął się bez dumy na pokaz, tylko z ulgą.
— W takim razie jutro podpiszemy umowę.
— Nie jutro.
Wzięłam pióro z jego biurka.
— Dzisiaj.
Na dole planu nie wpisałam nazwiska ojca ani żadnego mężczyzny, który miałby potwierdzić moją wartość. Podpisałam się własnym imieniem, tym samym, które Qin kiedyś prowadził po papierze jak rękę dziecka.
Potem oddałam mu jego dawną kartkę z ćwiczeniem.
— Zachowaj ją — powiedziałam. — To jedyna rzecz, której naprawdę mnie nauczyłeś.
Spojrzał na krzywe znaki, a potem na mój podpis pod planem hotelu.
Nie było w nim już miejsca na dopisek „czyjaś siostra”.
Na miedzianym żurawiu odbiło się światło zielonej lampy, kiedy powiedziałam do ojca:
— W tym projekcie moje nazwisko będzie pierwsze.
