CZĘŚĆ 4
…Marta odebrała telefon na głośniku.
— Pani Ruiz, proszę natychmiast przyjechać — powiedział męski głos. — Pani Elena twierdzi, że podpis na zleceniu nie należy do niej. Bank wstrzymał przelew, ale dokument został złożony przez pełnomocnika.
Spojrzałem na Lucíę i Clarę.
Clara zakryła usta dłonią.
Lucía zaczęła kręcić głową.
— To nie my — powiedziała. — Przysięgam, tato.
— W takim razie kto miał pełnomocnictwo?
Nie odpowiedziała.
Marta wyłączyła rozmowę i schowała dokumenty do teczki.
— Muszę jechać do Eleny.
— Jadę z panią.
— Nie wiem, czy ona chce pana widzieć.
— Ja też nie wiem — odparłem. — Ale tym razem nie zamierzam zgadywać za nią.
W klinice pachniało środkiem dezynfekującym i mokrym wełnianym płaszczem. Korytarz był wąski, a na ścianach wisiały wyblakłe zdjęcia ogrodu, którego nikt już nie odwiedzał. Zatrzymałem się przed salą numer siedem.
Przez szybę zobaczyłem Elenę.
Była drobniejsza, niż ją zapamiętałem. Miała bandaż na dłoni i ciemne włosy spięte mosiężną klamrą w kształcie liścia. Kiedyś podarowała mi taką na urodziny, a ja powiedziałem, że wygląda jak rzecz z muzeum.
Marta weszła pierwsza.
— Elena, przyprowadziłam pana Navarro.
Córka odwróciła głowę.
Tym razem nie zapytała, kto mówi.
— Wiem, kim jesteś.
To zdanie zabolało bardziej niż poprzednie.
— Mogę wejść?
— Możesz.
Usiadłem przy łóżku. Krzesło miało pęknięte plastikowe oparcie, które wbijało mi się w łopatkę.
— Przeczytałem list mamy.
— Nie cały.
— Wystarczająco dużo, żeby zrozumieć, że przez jedenaście lat żyłem w kłamstwie.
Elena odwróciła wzrok.
— Nie tylko ty.
— Dlaczego nigdy mi nie powiedziałaś?
— Próbowałam. Przyjechałam po pogrzebie mamy. Stałam pod twoim domem prawie godzinę.
— Nie pamiętam.
— Bo Lucía powiedziała mi, że nie chcesz mnie widzieć. Powiedziała, że nazwałeś mnie przyczyną jej śmierci.
Poczułem, jak coś ciężkiego opada mi na pierś.
— Nigdy tak nie powiedziałem.
— Ale powiedziałeś, że gdybym wybrała normalne studia, mogłabym pomóc rodzinie. Dla mnie to znaczyło dokładnie to samo.
Nie miałem obrony.
Za drzwiami Marta rozmawiała z pracownikiem kliniki. Po chwili weszła z kopertą.
— Bank przesłał skan zlecenia — powiedziała. — Pełnomocnictwo podpisała osoba, która miała dostęp do dokumentów pana Gabriela.
Lucía i Clara stały na korytarzu. Przyprowadziłem je ze sobą, bo nie chciałem już, żeby żadna rozmowa odbywała się za moimi plecami.
Marta podała kopertę Elenie.
— Ktoś próbował wypłacić pieniądze z twojego funduszu, żeby spłacić długi firmy męża Clary.
Clara rozpłakała się.
— Chciałam tylko zyskać czas.
— A pełnomocnictwo? — spytała Elena.
— Ojciec podpisał je przy testamencie. Nie wiedział, że obejmuje również twoje dokumenty. Lucía powiedziała, że jeśli przelew przejdzie, wszystko się uspokoi.
Lucía odwróciła się do siostry.
— To ty miałaś dostęp do funduszu! To ty powiedziałaś, że pieniądze są bezpieczne!
— Wystarczy — powiedziałem.
Głos miałem słaby, lecz wszystkie trzy zamilkły.
— Ja rozdzieliłem majątek. Ja uwierzyłem w jedną wersję wydarzeń. Ja przez lata karałem Elenę za to, że była odważniejsza ode mnie. Ale nie pozwolę, żebyście dalej handlowały cudzym strachem.
Spojrzałem na córki.
— Pieniądze dla Lucíi i Clary zostają zamrożone, dopóki nie oddacie każdego juana, którego próbowałyście zabrać z funduszu Eleny.
— Tato… — zaczęła Lucía.
— Nie proszę. Informuję.
Potem wyjąłem z kieszeni testament.
Elena patrzyła na mnie podejrzliwie.
— Chcesz mi teraz wszystko zapisać?
— Chcę naprawić to, czego nie da się naprawić pieniędzmi.
Podarłem dokument na cztery części.
— Dom sprzedam. Część pieniędzy przeznaczę na pracownię, w której ratowałaś dokumenty mamy. Reszta trafi na twoje konto, ale tylko wtedy, gdy sama zdecydujesz, czy jej potrzebujesz.
— Nie chcę twojej litości.
— To nie litość. To dług.
Elena długo patrzyła na skrawki papieru leżące na moich kolanach.
— A jeśli nie chcę być twoją opiekunką?
— Wtedy zatrudnię kogoś do pomocy.
— A jeśli nie chcę ci wybaczyć?
Poczułem pieczenie pod powiekami.
— Wtedy będę musiał żyć z tym, co zrobiłem.
Przez chwilę myślałem, że odeśle mnie z sali. Zamiast tego wyciągnęła rękę i dotknęła mosiężnej klamry we włosach.
— Pamiętasz ją?
— Pamiętam, że była z muzeum.
Kącik jej ust drgnął.
— Była z naszej kuchni. Znalazłeś ją w pudełku po herbacie i powiedziałeś, że to najbrzydsza rzecz, jaką widziałeś.
— Kłamałem.
— Wiem.
Nie przytuliła mnie. Nie powiedziała, że wszystko jest dobrze. Położyła jednak dłoń na mojej, a ja nie ścisnąłem jej jak właściciel, który chce zatrzymać coś na zawsze. Trzymałem ją ostrożnie, jak kruchą kartkę, której nie wolno już zgiąć.
Później Clara podpisała zobowiązanie do zwrotu pieniędzy, a Lucía przyznała, że to ona ukryła wezwanie ze szpitala Marisol. Nie zrobiły tego dobrowolnie; Marta miała kopie rachunków, podpisów i dawnych wiadomości. Nie było potrzeby wielkich słów. Każdy dokument mówił za nie.
Elena nie wróciła ze mną do domu.
Zgodziła się tylko, żebym następnego dnia przyszedł do pracowni i zobaczył ostatni odrestaurowany list mamy.
W pracowni pachniało papierem, klejem i gorzką kawą. Na stole leżała karta z pożółkłymi brzegami. Elena podała mi ją w białych rękawiczkach.
Przeczytałem pierwsze zdanie.
„Gabrielu, nie pozwól, żeby nasze córki odziedziczyły po nas milczenie”.
Podniosłem wzrok.
Elena stała naprzeciwko mnie, z mosiężnym liściem we włosach.
— Tato — powiedziała — ten list jeszcze się nie kończy.
Odwróciła kartkę i wskazała miejsce, gdzie pod warstwą starego kleju pojawiały się kolejne litery.
Tym razem nie zapytałem, co tam jest.
Położyłem palec na brzegu papieru i powiedziałem:
— Czytajmy razem.
Przegapiłeś początek?