Powiedziałam Chase’owi, co naprawdę łączy Willow ze strzelaniną, a kiedy wymieniłam jedno nazwisko, jego twarz stężała

Willow Tait siedziała przy łóżku Drew, gdy lekarz powiedział, że kula przeszła zaledwie centymetr od jego serca, a Chase natychmiast oskarżył mnie o kłamstwo.

Stałam na korytarzu kliniki, pod zegarem pokazującym dwudziestą drugą czterdzieści, i czułam pod palcami twardy brzeg notesu, który od lat nosiłam w torebce. Na jego okładce widniała wytarta mosiężna gwiazda. Dostałam go od ojca, kiedy po raz pierwszy weszłam do sali sądowej. Zwykle pomagał mi zbierać myśli. Tego wieczoru nie potrafił zatrzymać drżenia dłoni.

— Willow nie miała z tym nic wspólnego — powiedział Chase.

Stał przede mną w rozpiętej kurtce, z włosami wilgotnymi od deszczu. W jego głosie była pewność człowieka, który już wydał wyrok i nie zamierzał słuchać dowodów.

— Widziałeś ją w chwili strzału? — zapytałam.

— Widziałem ją pięć minut wcześniej. Była przerażona.

— To nie jest odpowiedź.

Jego szczęka napięła się tak mocno, że pod skórą poruszył się mięsień.

— Alexis, Drew leży pod opieką lekarzy, a ty urządzasz przesłuchanie na korytarzu.

— Bo ktoś już urządził scenę, zanim przyjechała policja.

Za szklanymi drzwiami Willow pochylała się nad Drew. Jej jasny sweter miał ciemną plamę przy mankiecie. Nie wyglądała jak kobieta, która właśnie straciła kontrolę nad sytuacją. Wyglądała jak ktoś, kto pilnuje, żeby nikt nie zajrzał pod dywan.

O siedemnastej trzydzieści siedziałam w biurze, kiedy zadzwoniła do mnie pielęgniarka z kliniki. Nie podała nazwiska. Powiedziała tylko, że dokument przyjęcia Drew został zmieniony po strzelaninie. Kiedy przyjechałam, rejestratorka odmówiła rozmowy, ale na ladzie zauważyłam cienką kartkę z godziną 18:12 i podpisem Willow.

Problem polegał na tym, że według Chase’a Willow dotarła do kliniki dopiero o 18:40.

— Masz coś przeciwko niej? — zapytał.

— Mam pytania.

— To nie to samo?

— Nie, gdy ktoś, kogo kochasz, może zostać oskarżony albo wykorzystany jako alibi.

Na słowo „kochasz” odwrócił głowę. Wtedy zobaczyłam Brook Lynn przy automacie z kawą. Stała nieruchomo, ściskając papierowy kubek tak mocno, że wieczko pękło. Usłyszała każde słowo.

— Chase — powiedziała cicho. — Chodź ze mną.

— Nie teraz.

— Właśnie teraz.

Willow wyszła z sali. Na jej szyi wisiał cienki srebrny łańcuszek z małym kluczem. Zauważyłam go, bo klucz uderzył o metalową klamrę, kiedy zacisnęła palce.

— Alexis — powiedziała. — Naprawdę chcesz rozmawiać o mnie tutaj?

— Chcę wiedzieć, dlaczego podpisałaś dokument o 18:12.

Jej twarz pobladła.

Chase stanął między nami.

— Dosyć.

— Nie — odparłam. — Jeszcze nie.

Willow spojrzała na niego, a potem na Brook Lynn. W jej oczach pojawił się strach, lecz zaraz potem coś zimniejszego. Decyzja.

— Jeśli pokażesz ten dokument — powiedziała — zniszczysz nie tylko mnie. Zniszczysz rodzinę Chase’a.

Chase chwycił mnie za nadgarstek.

— Jaki dokument?

Wyjęłam z notesu złożoną kartkę. Zanim zdążyłam ją rozprostować, z końca korytarza dobiegł tupot kroków. Mężczyzna w granatowym płaszczu zatrzymał się przy windzie, spojrzał na Willow i skinął jej głową.

Willow ruszyła w jego stronę.

— Nie pozwól jej mówić — syknęła.

Nie wiedziałam jeszcze, czy ostrzegała Chase’a przede mną, czy mnie przed nim. Mężczyzna wyciągnął rękę, a w niej trzymał brązową teczkę z czerwonym paskiem. Chase odsunął się ode mnie i sięgnął po nią…

CZĘŚĆ 2

…jego palce zacisnęły się na teczce, zanim zdążyłam ją wyrwać.

— Co to jest? — zapytał Chase.

Mężczyzna w granatowym płaszczu nie odpowiedział. Miał na szyi identyfikator kliniki, ale nazwisko było odwrócone do środka. Pachniał mokrą wełną i ostrym środkiem dezynfekującym.

— To prywatne dokumenty — powiedziała Willow.

— Prywatne dokumenty nie trafiają do rąk obcego człowieka na szpitalnym korytarzu — odparłam.

— Nie jestem obcy — rzucił mężczyzna. — Znam tę rodzinę lepiej, niż pani sądzi.

Brook Lynn odstawiła pęknięty kubek.

— Chase, otwórz teczkę.

— Brook Lynn…

— Otwórz ją.

W sali obok zapiszczało urządzenie monitorujące. Ten dźwięk przeszedł przeze mnie jak zimna igła. Drew żył, ale każda minuta mogła zmienić jego stan. Willow zerknęła w stronę drzwi, jakby czekała, aż lekarz wyjdzie z wiadomością, która zakończy tę rozmowę.

Chase rozsunął teczkę. W środku leżała kopia formularza przyjęcia i kilka kartek z tabelą godzin. Na pierwszej stronie widniało nazwisko Drew, lecz przy rubryce „osoba towarzysząca” ktoś wpisał wyłącznie jedną literę: W.

— To może być skrót od Willow — powiedział Chase.

— Może też oznaczać świadka, którego nikt nie chce nazwać — odpowiedziałam.

— Przestań manipulować.

— W takim razie zapytaj ją, gdzie była o 18:12.

Willow przełknęła ślinę.

— W domu.

— Nieprawda — powiedział mężczyzna.

Chase odwrócił się gwałtownie.

— Kim pan jest?

Mężczyzna wreszcie obrócił identyfikator. Nazywał się Martin Hale i był administratorem kliniki. W lewej dłoni ściskał metalowy klucz na czerwonej smyczy.

— Osiemnastego dnia tego miesiąca Willow weszła do bocznego wejścia o 18:07 — wyjaśnił. — Nie przyszła z Drew. Przyniosła jego telefon.

Brook Lynn cofnęła się o krok.

— Jego telefon?

— Powiedziała, że znalazła go na parkingu.

— Bo tak było — wtrąciła Willow.

— A pięć minut później podpisała pani dokument, w którym potwierdziła, że Drew został przywieziony bez żadnych rzeczy osobistych — powiedział Martin. — Telefon zniknął z ewidencji.

Chase spojrzał na Willow.

— Dlaczego mi o tym nie powiedziałaś?

— Bo próbowałam cię chronić.

— Przed czym?

Willow podeszła do niego. Jej srebrny klucz drżał na łańcuszku.

— Przed prawdą, której nie potrafiłbyś udźwignąć.

Wtedy drzwi sali otworzyły się i wyszedł lekarz. Miał rękawiczki zakrwawione aż po nadgarstki.

— Stan Drew jest stabilny — powiedział. — Ale odzyskał przytomność na kilka sekund.

— Co powiedział? — spytałam.

Lekarz spojrzał na Willow.

— Powtórzył jedno nazwisko.

Chase chwycił go za ramię.

— Czyje?

Lekarz zawahał się.

Willow zrobiła krok do tyłu.

— Nie mów tego tutaj — wyszeptała.

— Powiedział: „Nora” — oznajmił lekarz.

Brook Lynn zmarszczyła brwi.

— Kto to jest?

Willow zamknęła oczy. Widziałam, jak kciukiem pociera ząbkowany brzeg klucza, aż skóra na palcu zrobiła się biała.

— Nora była pielęgniarką na oddziale, na którym leżał Drew po wypadku — powiedział Martin. — Odeszła trzy lata temu.

— Nie odeszła — odpowiedziałam. — Została zwolniona.

Chase spojrzał na mnie z niedowierzaniem.

— Skąd to wiesz?

— Bo to ja prowadziłam sprawę przeciwko klinice. I wiem, że Nora zostawiła po sobie zeznanie, którego nigdy nie dołączono do akt.

Willow ruszyła ku windzie.

— Muszę wyjść.

Chase zagrodził jej drogę.

— Nie. Najpierw powiesz mi, co łączy cię z Norą.

Willow podniosła głowę. Jej oczy były pełne łez, ale głos miała twardy.

— Jeśli powiem, Chase, przestaniesz bronić mnie przed światem. Zaczniesz bronić mnie przed własną rodziną.

Wtedy telefon w mojej torebce zawibrował. Nieznany numer. Odebrałam.

— Pani Davis? — odezwał się kobiecy głos. — Jeśli chce pani usłyszeć całą prawdę o Willow, proszę przyjechać sama do magazynu przy nabrzeżu. Ma pani dwadzieścia minut. Potem ktoś spali dokument, którego szuka pani od trzech lat…

CZĘŚĆ 3

…rozłączyłam się, zanim kobieta zdążyła podać więcej szczegółów.

— Kto dzwonił? — zapytał Chase.

— Ktoś, kto zna Norę.

— Jedziesz tam sama? — Brook Lynn chwyciła mnie za łokieć.

— Nie.

— Alexis, właśnie to powiedziałaś.

— Powiedziałam, że nie jadę sama. Powiedziałam, że nie zabieram was.

O dwudziestej trzeciej pięćdziesiąt siedzieliśmy w małym pokoju administracyjnym kliniki. Martin zamknął drzwi od środka. Na biurku leżał formularz z podpisem Willow, a obok niego mój notes z mosiężną gwiazdą.

— Muszę wiedzieć, dlaczego dokument zniknął z akt — powiedziałam.

Martin spojrzał na Willow.

— Bo Nora twierdziła, że podczas pobytu Drew ktoś podawał mu lek wywołujący utratę pamięci. Widziała Willow w magazynie leków. Widziała też mężczyznę, który wynosił fiolkę.

Chase pobladł.

— Kogo?

Martin otworzył dolną szufladę i wyjął kartkę z pękniętym stemplem. Pismo było nierówne, jakby powstało w pośpiechu.

— Nora nie znała jego nazwiska. Zapisała tylko inicjały: L. C.

Brook Lynn spojrzała na Chase’a.

— Twój ojciec?

— Nie — odpowiedział natychmiast. — Ojciec nie miał dostępu do kliniki.

Willow oparła dłonie o biurko.

— To ja go prosiłam o pomoc.

Chase cofnął się, jakby go uderzyła.

— Kogo?

— Leonarda Crane’a.

Nazwisko spadło między nas ciężej niż metalowy klucz.

Leonard Crane był doradcą finansowym rodziny Chase’a. Człowiekiem, który od lat zarządzał funduszem przeznaczonym na leczenie Drew. Był też jedyną osobą, która wiedziała, że Drew przed wypadkiem odkrył nieprawidłowości w rachunkach kliniki.

— Leonard przyszedł do mnie po strzelaninie — powiedziała Willow. — Powiedział, że jeśli Drew odzyska pamięć, ujawni wszystko. Nie chciałam go skrzywdzić. Chciałam, żeby przestał pamiętać kilka godzin. Tylko tyle.

— Podałaś mu lek? — zapytał Chase.

— Nie. Leonard podał go za mnie. Potem zmusił mnie, żebym zabrała telefon Drew i podpisała formularz. Powiedział, że jeśli odmówię, wyśle ci dokumenty sugerujące, że to ja zorganizowałam strzelaninę.

— A Nora? — spytałam.

— Nora widziała za dużo. Pomogła mi ukryć dokument, ale Leonard ją znalazł. Uciekła. Myślałam, że nie żyje.

Martin położył przed nami drugi papier.

— Nie uciekła. Od trzech lat pracuje pod innym nazwiskiem w domu opieki. To ona zadzwoniła do pani.

Chase patrzył na Willow z bólem, który był gorszy od gniewu.

— Broniłem cię, bo sądziłem, że jesteś niewinna.

— Jestem niewinna strzelaniny — odpowiedziała. — Ale nie tego, że pozwoliłam Leonardowi wejść do sali Drew.

W tej chwili drzwi otworzyły się z trzaskiem. Leonard Crane wszedł do środka, elegancki, spokojny, z parasolem w dłoni.

— To wzruszające — powiedział. — Wszyscy spotkaliście się, żeby opowiedzieć sobie wygodną wersję wydarzeń.

Wyjął z kieszeni kopertę i położył ją przed Chase’em.

— W środku jest dowód, że Willow kłamie. Podpis, który pokaże, kto naprawdę zlecił podanie leku.

Chase sięgnął po kopertę.

— Nie otwieraj — powiedziałam.

Leonard uśmiechnął się do mnie.

— Proszę bardzo. Niech przeczyta.

Chase rozdarł papier. Wyjął pojedynczą kartkę, spojrzał na dół i nagle upuścił ją na biurko.

— To niemożliwe — wyszeptał.

Na dokumencie widniał podpis osoby, której nikt z nas nie podejrzewał. A z korytarza dobiegł głos lekarza:

— Panie Chase, Drew odzyskał przytomność. Powiedział, że strzelec nie miał broni w prawej dłoni…