CZĘŚĆ 4
Doktor Reed nie dokończył zdania, bo z korytarza dobiegł trzask tłuczonego szkła.
Jeden z kelnerów krzyknął. Chłopcy przytulili się do siebie, a Elena natychmiast uklękła przed nimi.
— Patrzcie na mnie — powiedziała. — Tylko na mnie.
Vittorio stał przy drzwiach, nieruchomy, lecz jego prawa dłoń drżała.
— Co znaczy pięć próbek? — zapytałem.
Doktor Reed zacisnął palce na metalowym kluczu.
— Jedna należała do ciebie. Cztery do chłopców. Piąta do dziecka, które nie przeżyło porodu.
Elena zamknęła oczy.
— Nie chciałam, żebyś dowiedział się w ten sposób.
W gardle stanęła mi twarda gula.
— Mieliśmy pięcioro dzieci?
— Pięć zarodków — powiedziała. — Lekarze ostrzegali, że ciąża jest bardzo ryzykowna. Jedno dziecko przestało się rozwijać w siódmym miesiącu. Chłopcy urodzili się za wcześnie i przez trzy tygodnie walczyli o życie.
Spojrzałem na Leona, Maksa, Oskara i Teodora. Na ich ręce, splecione tak mocno, że pobielały im knykcie.
— Dlaczego mój ojciec bał się tego dokumentu?
Doktor Reed odwrócił się do Vittoria.
— Ponieważ próbował wykorzystać śmierć piątego dziecka, by oskarżyć Elenę o zaniedbanie. Chciał wykazać, że jest niestabilna i odebrać jej pozostałych synów.
— Kłamiesz — rzucił Vittorio.
— Mam dokument z podpisem pańskiego pełnomocnika. Mam przelew na konto kliniki i nazwisko człowieka, który miał zeznawać przeciwko Elenie.
— Wszystko robiłem dla rodziny! — krzyknął Vittorio.
Jego głos odbił się od szklanych ścian.
— Dla rodziny? — powtórzyłem. — Zabrałeś mi dzieci, kobietę i sześć lat życia.
— Ratowałem firmę. Twój ślub ze Sloane miał połączyć nas z Barrettami. Gdybyś uciekł z Eleną, zarząd odebrałby ci kontrolę. Wiedziałem, co robię.
Sloane zaśmiała się krótko, bez cienia radości.
— A ja byłam czym? Podpisem na umowie?
Vittorio nie odpowiedział.
To wystarczyło.
Sloane podeszła do stołu i położyła przed nim pierścionek, który wcześniej wyjęła z mojej kieszeni podczas rozmowy w korytarzu. Nie wiedziałem nawet, kiedy go zabrała.
— Pański syn miał oświadczyć mi się dziś wieczorem — powiedziała. — Pan ustalił nawet treść przemówienia. Znalazłam ją w jego gabinecie.
— Sloane… — zacząłem.
— Nie przepraszaj za niego. Przeproś za to, że sam chciałeś użyć tego małżeństwa jako ucieczki przed życiem, którego naprawdę pragnąłeś.
Trafiła celnie.
Przez sześć lat wmawiałem sobie, że jestem ofiarą wyłącznie ojca i Eleny. Tymczasem przyjąłem jego plan, bo był łatwiejszy niż szukanie kobiety, której rzekomo nie chciałem już znać. Pozwoliłem, by wygodna wersja przeszłości zastąpiła prawdę.
— Masz rację — powiedziałem.
Sloane popatrzyła na mnie długo.
— Wiem.
Nie było w tym triumfu. Tylko zmęczenie.
Vittorio podszedł do mnie.
— Jeśli zabierzesz tych chłopców, zarząd uzna cię za niezdolnego. Stracisz udziały, dom i nazwisko.
— Nazwisko już straciło dla mnie wartość.
— Bez pieniędzy nie ochronisz Eleny.
— Nie potrzebuje twoich pieniędzy.
Elena podniosła się powoli.
— Potrzebuję, żebyś przestał mówić o mnie jak o kimś, kogo można kupić albo przesunąć.
Vittorio spojrzał na nią. Po raz pierwszy zobaczyłem w jego twarzy nie gniew, lecz coś cięższego.
— Myślałem, że jeśli odejdziecie, Dominik umrze — powiedział.
— On nie umarł — odpowiedziała Elena. — Tylko nauczył się żyć bez nas.
Te słowa zabolały, bo były prawdziwe.
Doktor Reed otworzył teczkę i wyjął drugą kopertę, tym razem żółtą, popękaną na brzegach. Podał ją mnie.
— To list, który Dominik napisał do Eleny w noc porodu. Vittorio zabrał go ze szpitala. Przechowałem kopię, bo nie potrafiłem wyrzucić dowodu własnego tchórzostwa.
Papier drżał w mojej dłoni.
Przeczytałem kilka zdań.
„Jeśli ich usłyszę, zostanę. Jeśli Elena będzie się bała, będę trzymał ją za rękę. Nie pozwolę, żeby ktokolwiek decydował za nas.”
Nie pamiętałem, że napisałem te słowa. Pamiętałem tylko, że tamtej nocy stałem przed zamkniętymi drzwiami szpitala, a ochroniarz powiedział mi, że Elena nie chce mnie widzieć.
— Dlaczego zachowałeś ten list? — spytałem doktora.
— Bo Elena poprosiła, żebym oddał go wam, jeśli chłopcy dożyją dnia, w którym będą mogli sami zapytać, kim jesteś.
Leon podszedł bliżej.
— Czy ty jesteś naszym tatą?
Wszystko inne zniknęło.
Nie ojciec. Nie firma. Nie Sloane, nie oranżeria, nie nazwisko, którego używano jak broni.
Cztery pary oczu czekały na odpowiedź.
Uklęknąłem, żeby znaleźć się na ich wysokości.
— Tak — powiedziałem. — Jestem waszym tatą. Ale nie wiedziałem o was. To nie wasza wina. Nic z tego, co zrobili dorośli, nie jest waszą winą.
Oskar zmarszczył nos.
— Dlaczego nie przyszedłeś?
Elena wciągnęła powietrze.
— Bo nie pozwolono mi wiedzieć, gdzie jesteście — odpowiedziałem. — A kiedy was nie znałem, popełniłem błąd i uwierzyłem w kłamstwo.
Maks spojrzał na bransoletkę na swoim nadgarstku.
— Mama mówiła, że zrobiłeś taką dla nas, zanim się urodziliśmy.
— Zrobiłem pięć — powiedziałem. — Jedną dla każdego.
— Gdzie jest piąta? — zapytał Teodor.
Elena odwróciła twarz.
Nie odpowiedziałem od razu.
— Jest dla waszego brata albo siostry — powiedziałem w końcu. — Dla kogoś, kogo nie zdążyliśmy poznać. Możemy o tym mówić, kiedy będziecie gotowi.
Leon wyciągnął rękę.
— Możesz usiąść z nami?
Usiadłem na dywanie między stołem a fortepianem. Chłopcy otoczyli mnie bez ostrożności, jakby sześć lat nie było przepaścią, tylko długą przerwą w zabawie.
Elena stała obok, ściskając czerwoną wstążkę we włosach.
— Nie obiecuj im wszystkiego dzisiaj — powiedziała cicho.
— Nie będę.
— I nie mów, że naprawisz sześć lat.
— Tego też nie.
— Czego więc możesz obiecać?
Spojrzałem na czterech chłopców, którzy pytali już, czy naprawdę umiem prowadzić łódź, dlaczego mam taką samą zmarszczkę i czy Sloane jest zła.
— Że jutro przyjdę — powiedziałem. — A potem będę przychodził, dopóki nie przestaniecie pytać.
Elena odwróciła wzrok. Po jej policzku spłynęła łza, lecz szybko starła ją kciukiem.
— Jutro o dziesiątej — powiedziała.
— Będę o dziewiątej pięćdziesiąt.
— Nie spóźnij się.
— Nie spóźnię się.
Vittorio wciąż stał przy drzwiach. Dokumenty doktora Reeda trafiły do niezależnego zarządu, a jego umowy zostały tego wieczoru zamrożone. Nie musiałem patrzeć, jak traci stanowisko. Wystarczyło, że zobaczyłem pusty wyraz jego twarzy, gdy zrozumiał, iż nie może już użyć mojego nazwiska przeciwko mnie.
Sloane podeszła do mnie przed wyjściem.
— Nie będziemy małżeństwem — powiedziała.
— Wiem.
— Ale nie dlatego, że znalazłeś dzieci. Dlatego, że przez sześć lat pozwalałeś, by ktoś inny pisał za ciebie twoje życie.
— Wiem.
Oddała mi pierścionek.
— Zwróć go jubilerowi. Albo przetop. Niech przynajmniej raz coś z tej historii stanie się po twojej myśli.
Po jej odejściu Elena usiadła obok mnie na podłodze. Przez chwilę patrzyliśmy, jak chłopcy kłócą się o to, kto pierwszy pokaże mi ich rysunki z restauracyjnego stolika.
— Bałam się, że mnie znienawidzisz — powiedziała.
— Ja bałem się, że ty mnie znienawidzisz.
— Przez sześć lat byłam zła.
— Słusznie.
— Ale nie przestałam cię kochać. To było najgorsze.
Nie próbowałem jej dotknąć. Nie miałem prawa skracać drogi, którą oboje przeszliśmy osobno.
Po chwili Leon przyniósł mi serwetkę. Narysował na niej pięć małych łodzi. Cztery miały żagle, piąta była pusta.
— Ta jest dla ciebie — powiedział. — Musisz ją naprawić.
— Co z piątą?
Chłopiec wzruszył ramionami.
— Ona nie płynie. Ale może kiedyś popłynie.
Elena wzięła serwetkę i złożyła ją bardzo ostrożnie, wzdłuż narysowanych masztów. W jej dłoni mosiężna bransoletka z małym sterem błysnęła przy świetle lampy.
A ja po raz pierwszy tego wieczoru wyjąłem z kieszeni pierścionek nie po to, by coś komuś obiecać.
Położyłem go na stole, obok pięciu papierowych łodzi.
— Tato — zapytał Teodor — jutro też będziesz wyglądał jak my?
Spojrzałem na niego, a potem na Elenę.
— Jutro przyniosę wam zdjęcia, na których wyglądam dokładnie tak samo.
Leon pokiwał głową, jakby właśnie zatwierdził najważniejszą umowę w rodzinie.
— To dobrze. Tylko nie zakładaj tego garnituru.
— Dlaczego?
— Bo w nim wyglądasz, jakbyś miał odejść.
Elena podniosła wzrok.
Tym razem to ja wyjąłem z kieszeni starą brązową bransoletkę, którą nosiłem przez sześć lat pod mankietem. Położyłem ją na serwetce obok czterech identycznych sterów.
Leon przesunął ją ku pustej papierowej łodzi i powiedział:
— Teraz ma czym wrócić.
Przegapiłeś początek?