CZĘŚĆ 4
Nie powiedziałam nikomu, dokąd jadę.
Z wyjątkiem Clary.
— Jeśli za godzinę nie zadzwonię, wyślij kopie wszystkim udziałowcom — poleciłam, siedząc w samochodzie na podziemnym parkingu szpitala.
— Wszystkie kopie?
— Każdy przelew. Każdy podpis. Każdą wiadomość.
— A dokąd jedziesz?
Spojrzałam na adres z nieznanego numeru. Był to mały warsztat łodzi w starej części portu, trzy kilometry od Puerto Banús.
— Po córkę.
Clara milczała przez moment.
— Elena, nie jedź sama.
— Nie będę sama. Tomasz jedzie za mną.
Nie powiedziałam jej, że Tomasz od pięciu minut siedział w samochodzie stojącym przy wyjeździe. Nie powiedziałam też, że trzymałam pod siedzeniem ciężki klucz do kół, chociaż nie wierzyłam, że zdołałabym go użyć.
W głowie wciąż słyszałam głos Lii: „Zabierze mnie tam, gdzie nikt mnie nie znajdzie”.
To nie brzmiało jak słowa dziecka wymyślającego koszmar.
To brzmiało jak coś, co usłyszała.
W warsztacie pachniało olejem, solą i mokrym drewnem. Była czwarta nad ranem. Światło nad bramą mrugało, a wiatr szarpał kawałkiem brezentu przywiązanym do ogrodzenia.
Tomasz wysiadł pierwszy.
— Zostań za mną.
— Nie.
— Elena…
— Jeśli Lia tam jest, to ja wejdę pierwsza.
Drzwi warsztatu były uchylone. W środku stała Marta, blondynka ze zdjęcia. Nie miała już czerwonego bikini ani szerokiego uśmiechu. Trzymała w rękach plecak Lii.
— Gdzie moja córka? — zapytałam.
Marta wskazała schody prowadzące na zaplecze.
— Na górze. Śpi. Podałam jej tylko lek uspokajający, kiedy zaczęła się dusić.
Rzuciłam się ku schodom, ale Tomasz chwycił mnie za ramię.
— Najpierw dowiedzmy się, czy to pułapka.
— Ona jest tam sama!
— Nie jest sama — powiedziała Marta. — Gonzalo pilnuje wejścia od strony nabrzeża.
— Dlaczego mi pomagasz?
Marta spojrzała na plecak. Na jego bocznej kieszeni wisiała mała filcowa zawieszka w kształcie żółtej rybki. Lia zrobiła ją sama na szkolny kiermasz.
— Bo obiecał mi, że po sprzedaży jachtu spłaci moje długi. Potem zobaczyłam, co kupił w klinice. Kiedy zrozumiałam, że chodzi o dziecko, zabrałam ją stamtąd.
— Ty wysłałaś wiadomość?
— Tak. Nie mam już nic do stracenia.
Wtedy z zewnątrz dobiegł trzask metalowej bramy.
Gonzalo wszedł do warsztatu z mokrymi włosami i twarzą napiętą jak struna.
— Elena, oddaj mi dokumenty.
— Najpierw oddaj mi córkę.
— Lia żyje. Właśnie dlatego możesz jeszcze wszystko naprawić.
— Nie ty decydujesz, co można naprawić.
Podszedł bliżej.
— Podpiszesz pełnomocnictwo. Potem wyjedziemy. Powiemy, że to był wypadek.
— Dokąd?
— Do Maroka. Mam tam łódź i ludzi.
Tomasz wyjął telefon.
— A ja mam kopie twoich przelewów.
Gonzalo rzucił się na niego. Uderzył go w szczękę, aż Tomasz zatoczył się na stół z narzędziami. Marta krzyknęła, a ja chwyciłam metalową latarkę.
— Jeszcze krok — powiedziałam — a przysięgam, że tym razem nie będę negocjować.
Gonzalo zatrzymał się. Nie dlatego, że się bał latarki. Bał się telefonu Tomasza, którego ekran wciąż świecił.
— Co wysłałeś? — syknął.
— Wszystko, co miałem.
— Kłamiesz.
— Sprawdź wiadomości.
Telefon Gonzala zawibrował. Potem drugi raz. I trzeci.
Clara przesłała mu wiadomość, choć nie znała jego numeru bezpośrednio. Wysłała ją przez jego bankowego pełnomocnika.
„Zarząd Mercer Capital otrzymał pełny pakiet dokumentów. Wstrzymano wszystkie twoje uprawnienia”.
Gonzalo przeczytał ją i pobladł.
— Nie możesz tego zrobić.
— Już to zrobiłam.
— To moja firma.
— Nie. To firma, którą zbudowałam, kiedy ty sprzedawałeś cudze sukcesy jako własne.
Z góry dobiegł słaby kaszel.
— Mamo? — zawołała Lia.
Wbiegłam po schodach.
Leżała na polowym łóżku, blada, z wenflonem w ręce, ale przytomna. Jej włosy były splątane, a na policzku miała ślad po poduszce.
— Jestem tutaj, kochanie.
— Wiedziałam, że przyjedziesz.
— Skąd?
Lia wskazała plecak.
— Zostawiłam tę rybkę przy drzwiach. Pomyślałam, że jeśli ją zobaczysz, będziesz wiedziała, że to ja.
Przycisnęłam ją do siebie tak ostrożnie, jakbym obejmowała kruche szkło.
— Tata powiedział, że zabierze mnie na łódź — wyszeptała. — Mówił, że ty podpisałaś zgodę. Ale ja widziałam, jak wkładał coś do mojej herbaty.
Na dole Gonzalo krzyknął:
— Lia, nie słuchaj jej! Twoja matka chce mnie zniszczyć!
Córka zesztywniała w moich ramionach.
— On kłamie — powiedziała cicho. — W szpitalu też kłamał. Powiedział pielęgniarce, że jest moim opiekunem, ale nie znał mojego drugiego imienia.
To był szczegół, którego nikt poza rodziną nie powinien znać.
Zeszłyśmy na dół. Gonzalo stał przy stole, a Marta patrzyła na niego z odrazą.
— Powiedz jej, że to był wypadek — zażądał.
Lia schowała się za mną.
— To nie był wypadek.
Gonzalo ruszył w jej stronę.
Zastąpiłam mu drogę.
— Nie dotkniesz jej.
— Jestem jej ojcem.
— Ojciec siedzi przy łóżku dziecka. Nie pije szampana, kiedy ono walczy o oddech. Nie kupuje trucizny. Nie planuje ucieczki przez morze.
Jego twarz drgnęła.
— Myślisz, że chciałem ją skrzywdzić? Chciałem tylko, żebyś przestała trzymać mnie na krótkiej smyczy.
— Mogłeś odejść.
— Odejść z niczym?
— Odszedłeś z moim nazwiskiem, pieniędzmi i zaufaniem. To nie było nic.
Marta podeszła do stołu i położyła na nim klucz do małej metalowej szafki.
— W środku jest paszport Lii i bilet na łódź — powiedziała. — Kupiłeś je na jej nazwisko.
Spojrzałam na Gonzala.
— Chciałeś ją wywieźć bez mojej zgody.
— To miała być ochrona.
— Przed czym?
Nie odpowiedział.
Lia ścisnęła moją dłoń. Jej palce były zimne, ale tym razem ściskały świadomie.
— Mamo, chcę wrócić do szpitala.
— Wrócimy.
— A on?
Spojrzałam na Gonzala. Za jego plecami, przez otwartą bramę, widać było światła portu. Jacht, który uważał za symbol własnego życia, stał bez paliwa przy nabrzeżu. Jego karta nie działała. Jego firma odebrała mu pełnomocnictwa. Kobieta, dla której ryzykował wszystko, właśnie odsuwała się od niego krok po kroku.
— On zostanie tutaj i odpowie za to, co zrobił — powiedziałam.
— Złożysz zawiadomienie? — zapytał Tomasz, ocierając krew z wargi.
— Tak. Ale najpierw zabieram córkę do lekarza.
Gonzalo zaśmiał się krótko, nerwowo.
— Myślisz, że wygrasz? Bez tego małżeństwa jesteś nikim.
Lia spojrzała na niego zza mojego ramienia.
— Moja mama zbudowała wszystko, zanim cię poznała.
To zdanie uderzyło go mocniej niż jakikolwiek cios.
Nad ranem lekarze ponownie zbadali Lię. Jej stan poprawiał się, ale czekały ją tygodnie obserwacji i długa rozmowa z psychologiem. Rosa przyjechała do szpitala z pudełkiem domowych ciastek, płacząc i przepraszając, choć nie miała za co.
Tomasz przekazał wszystkie dokumenty zarządowi. Marta zeznała, że Gonzalo planował ucieczkę i kupił fiolkę. Potem sama oddała pieniądze, które przyjęła od niego na organizację podróży.
Nie stała się przez to niewinna.
Ale powiedziała prawdę, kiedy mogła dalej milczeć.
Gonzalo stracił dostęp do kont, jachtu i spółek. Najbardziej zabolało go jednak to, że w dokumentach Mercer Capital usunięto jego nazwisko z listy osób uprawnionych do podejmowania decyzji. Nie jako kara. Jako korektę błędu.
Kiedy Lia mogła już siedzieć, przyniosłam jej plecak z żółtą rybką.
— Chcesz ją zatrzymać? — zapytałam.
— Nie — odpowiedziała. — Zawiesimy ją przy łóżku. Żeby każdy wiedział, gdzie jestem.
Przymocowałam rybkę do metalowej poręczy. Filc zakołysał się nad białym prześcieradłem, tuż obok przewodu prowadzącego lekarstwo.
Lia popatrzyła na nią, potem na mnie.
— Mamo?
— Tak?
— Jak wrócimy do domu, podlejesz storczyki?
Po raz pierwszy od tamtej nocy uśmiechnęłam się naprawdę.
— Razem.
A żółta rybka kołysała się nad jej łóżkiem jak mały znak, którego Gonzalo nie potrafił odebrać.
Przegapiłeś początek?