CZĘŚĆ 4
— Powiedziała, że Teresa sfałszowała również moje pełnomocnictwo — dokończyła pielęgniarka.
Przez chwilę słyszałam tylko szum w słuchawce.
— Jakie pełnomocnictwo?
— To dotyczące pani domu i rachunku za leczenie. Babcia twierdzi, że nigdy go nie podpisała.
Teresa zerwała się z krzesła.
— Odłóż telefon, Lucía.
Nie odłożyłam.
— Czy Elena może mówić? — zapytałam pielęgniarkę.
— Jest przytomna. Czekała na tę rozmowę.
Włączyłam głośnik. Głos babci był słaby, ale każde słowo trafiało w kuchnię jak kamień.
— Lucía, twoja matka powiedziała mi, że podpisałaś zgodę na przejęcie opieki nad Sofíą. Potem powiedziała, że ja przekazałam jej prawo do zarządzania pieniędzmi na moje leczenie. To nieprawda.
Matka pobladła.
— Mamo, jesteś po operacji. Nie wiesz, co mówisz.
— Wiem, czego nie podpisałam — odpowiedziała Elena. — A podpisałam tylko jeden dokument: zgodę, żeby Lucía mogła zostać ze mną tak długo, jak będzie trzeba. Teresa wykorzystała to, że nie mogłaś wrócić.
Ścisnęłam telefon tak mocno, że obudowa wbiła mi się w dłoń.
Przez cztery miesiące wierzyłam, że matka pomaga mi opiekować się córką. Tymczasem próbowała zbudować papierową historię, w której byłam nieobecną, nieodpowiedzialną kobietą, a ona — jedyną osobą zdolną wychować Sofíę.
— Po co? — zapytałam.
Odpowiedział Ernesto:
— Chciała sprzedać dom Eleny.
Spojrzałam na niego.
— Skąd wiesz?
Wyjął z teczki wydruk przelewu. Z konta babci przelano zaliczkę na rzecz kancelarii pośredniczącej w sprzedaży nieruchomości. Odbiorcą był rachunek, którego właścicielem okazała się Teresa.
— Mówiła, że pieniądze pójdą na opiekę — powiedział ojciec. — Ale Elena sprawdziła wyciąg, zanim trafiła do kliniki.
Matka zacisnęła palce na krawędzi stołu.
— Chciałam uratować rodzinę.
— Nie — odpowiedziałam. — Chciałaś dostać dom, pieniądze i dziecko, które będzie pracować za ciebie.
Valeria zaczęła płakać.
— Mamo, mówiłaś, że Lucía się zgodziła. Mówiłaś, że Sofía sama chce pomagać.
Teresa odwróciła się do niej.
— A co miałam zrobić? Ty nie dawałaś sobie rady z bliźniętami!
— Mogłaś poprosić o pomoc, nie zmuszać dziecka.
— Ty też z niej korzystałaś — powiedziałem? Nie, poprawiłam się w myślach i odezwałam głośno: — Ty też pozwoliłaś, żeby to trwało.
Valeria spuściła głowę. Po chwili podeszła do mnie i położyła na stole klucze do pokoju, w którym spała z dziećmi.
— Mam kopię grafiku — wyszeptała. — Teresa kazała mi go prowadzić. Bałam się, że jeśli odmówię, wyrzuci mnie z domu razem z bliźniętami.
Wiedziałam już, że prawda jest większa od jednej winnej osoby. Teresa stworzyła system, w którym każdy bał się następnego ruchu, a najsłabsza była dziesięcioletnia dziewczynka.
Nie zabrałam Sofíi do domu rodziców. Zabrałam ją do kliniki, do Eleny. W drodze zatrzymałam się przy aptece i kupiłam maść na dłonie, nowe ubrania oraz pluszową żabę, bo córka powiedziała kiedyś, że żaby nie boją się deszczu.
W klinice Elena czekała na nas z mokrymi oczami.
— Przepraszam — powiedziała do Sofíi. — Wiedziałam, że coś jest nie tak, ale Teresa mówiła, że jeśli zadzwonię do ciebie, zostawisz mnie samą.
Sofía podeszła do łóżka.
— Nie byłabyś sama, prababciu.
Elena dotknęła jej policzka.
— Wiem już.
Następnego dnia spotkaliśmy się wszyscy w gabinecie kierowniczki kliniki. Nie było tam teatralnych krzyków ani ludzi, którzy mieliby za nas zdecydować. Były dokumenty, wyciągi, rejestr nocnych karmień, zawiadomienia ze szkoły i zeznanie pani Carmen, która przyniosła własny kalendarz.
Był także podpis nauczycielki Sofíi.
— To nie jest pismo Teresy z zawiadomień — powiedziała pani Rojas. — Ona skopiowała tylko nazwisko.
Matka próbowała jeszcze walczyć.
— Lucía zabiera mi wnuczkę, bo jest zła na mnie.
Sofía siedziała obok mnie i ściskała żółtą poduszkę, którą ojciec przyniósł z domu. Była wyprana, ale na rogu nadal widniała mała, wyblakła litera S.
— Nie zabieram jej — odpowiedziałam. — Zabieram ją z miejsca, w którym musiała zasługiwać na kolację.
Ernesto sprzedał samochód, żeby zwrócić Elenie pieniądze z zaliczki. Nie próbował prosić o wybaczenie. Po prostu zrobił to, co powinien był zrobić dawno temu.
Valeria przeniosła się z bliźniętami do wynajętego mieszkania. Przyznała, że potrzebuje pomocy i zaczęła korzystać z opieki środowiskowej. Nie oczekiwała, że zapomnę. Powiedziała tylko:
— Jeśli kiedyś pozwolisz mi zobaczyć Sofíę, przyjdę bez wymówek i bez próśb.
Zgodziłam się na spotkania, ale pod jednym warunkiem: Sofía sama będzie decydować, kiedy i czy chce ją widzieć.
Teresa została sama w domu, który próbowała zdobyć cudzym podpisem. Nie dlatego, że urządziłam jej karę. Valeria zabrała dzieci, ojciec wyjechał do Eleny, a ja przestałam odpowiadać za jej wygodę.
Tydzień później wróciłam z Sofíą do szkoły. Pani Rojas oddała jej zeszyt do rysunku. Na pierwszej stronie córka narysowała stół, przy którym siedziało wiele osób. Jedno krzesło stało puste, a drugie było zajęte przez małą dziewczynkę z żółtą poduszką pod ramieniem.
— To ty? — zapytałam.
— Nie — odpowiedziała Sofía. — To ktoś, kto pilnuje, żeby nikt już nie musiał siedzieć na podłodze.
Wieczorem zadzwoniła Teresa. Nie mówiła o pieniądzach ani o dokumentach. Zapytała tylko, czy Sofía może przyjść na święta.
— Ona nie jest prezentem, który można odzyskać — odpowiedziałam.
Po drugiej stronie długo słychać było oddech matki.
— A ty? — zapytała. — Ty też już mnie nie potrzebujesz?
Spojrzałam na córkę. Siedziała przy stole i próbowała wyhaftować literę S na nowej poszewce. Krzywa nić plątała się jej pod palcami, ale nie prosiła nikogo o pozwolenie.
— Potrzebowałam matki — powiedziałam. — Ty potrzebowałaś kogoś posłusznego.
Rozłączyłam się, zanim mogła odpowiedzieć.
Później Sofía położyła żółtą poduszkę na swoim łóżku. Plama po ziemi nie zeszła całkiem. Została brązowa smuga, której nie dało się wyprać.
Córka pogładziła ją kciukiem i zapytała:
— Mamo, mogę ją zostawić taką?
— Możesz.
— Nawet jeśli nie jest już idealna?
— Właśnie dlatego jest twoja.
Sofía przytuliła poduszkę do piersi, a potem powiedziała:
— Jutro chcę narysować drzwi do kuchni. Takie, przez które dzieci mogą wejść, ale nie muszą wchodzić, żeby pracować.
I tym razem, zanim ktokolwiek zdążył wydać jej polecenie, sama wybrała kolor kredki: żółty jak litera wyszyta w rogu poduszki.
Przegapiłeś początek?




