CZĘŚĆ 4
— Bo od tej informacji zależy, czy w ogóle możemy rozpocząć przeszczep — dokończył doktor Paweł.
Ethan spojrzał na Filipa.
— Co jest nie tak?
Filip przez chwilę nie odpowiadał. Z trybun dobiegł ryk kibiców, lecz w naszym rzędzie panowała cisza tak gęsta, że słyszałam szelest papieru w rękach doktor Marty.
— W badaniu wyszedł niepokojący wynik — powiedział Filip. — Lekarze podejrzewają chorobę krwi.
Piotr zrobił krok w jego stronę.
— Wiedziałeś?
— Wiedziałem, że coś jest nie tak. Nie wiedziałem, co dokładnie.
— I mimo tego chciałeś zostać dawcą?
— Chciałem najpierw sprawdzić, czy mogę uratować Ethana.
Doktor Paweł pokręcił głową.
— Nie wolno nam pobrać komórek od dawcy, który może mieć chorobę układu krwiotwórczego. Potrzebujemy dodatkowych badań. Wynik będzie jutro rano.
— Jutro rano może być za późno — powiedziałam.
To zdanie wyszło ze mnie cicho, ale Filip zadrżał, jakby go uderzyłam.
Ethan siedział między nami z rękami schowanymi w za długich rękawach koszulki.
— Czy wujek jest chory tak jak ja?
Nikt nie próbował udawać, że nie usłyszał.
Filip usiadł obok niego.
— Jeszcze nie wiemy.
— A jeśli jesteś chory, to kto mi pomoże?
Filip wyjął z kieszeni swój stary brelok. Położył go na dłoni Ethana.
— Pomoc nie zawsze wygląda tak, jak sobie wyobrażamy. Ale znajdziemy sposób.
Piotr odwrócił się do mnie.
— Anno, muszę ci powiedzieć coś jeszcze.
— Jeśli jest jeszcze jedna tajemnica, powiedz ją teraz.
— Kiedy Ethan zachorował, sprzedałem mieszkanie po rodzicach. Pieniądze przeznaczyłem na leczenie, ale część kosztów pokrywała fundacja Filipa. Nie wiedziałem o tym. Przez cały ten czas myślałem, że on chce kupić sobie przebaczenie.
Filip spuścił wzrok.
— Nie mogłem cofnąć lat. Mogłem tylko zapłacić za to, czego wtedy nie zrobiłem.
— Dlaczego nie powiedziałeś Piotrowi? — spytałam.
— Bo znałem jego dumę. A potem bałem się, że jeśli powiem, pomyślicie, że robię reklamę własnym nazwiskiem.
Piotr zaśmiał się krótko, bez radości.
— Przez dwadzieścia osiem lat czekałem, aż przyjdziesz i powiesz, że żałujesz. Ty wysyłałeś pieniądze.
— Nie umiałem mówić.
— To naucz się teraz.
Filip spojrzał na brata.
— Żałuję. Każdego dnia.
Ethan dotknął jego dłoni.
— Możecie się kłócić później? Chcę wrócić do szpitala.
Pojechaliśmy tam karetką fundacji. W drodze Ethan zasnął z głową na moim ramieniu, a stadionowe światła znikały za szybą jak rozrzucone iskry. Piotr siedział naprzeciwko, ściskając identyczny brelok. Filip jechał za nami własnym samochodem.
O szóstej rano doktor Paweł wszedł do sali z wynikami.
— Filip nie ma nowotworu — powiedział. — Ma chorobę, którą można leczyć, ale nie wyklucza ona pobrania komórek. Musimy działać natychmiast.
Piotr oparł czoło o ścianę.
— Czy to bezpieczne dla niego?
— Ryzyko istnieje, ale Filip podpisał zgodę.
— Nie podpisuj za mnie — powiedział Filip z korytarza. — Podjąłem tę decyzję sam.
Przygotowania rozpoczęły się tego samego dnia. Ethan był zbyt słaby, by oglądać mecz, więc Filip przyniósł mu piłkę podpisaną przez wszystkich zawodników. Piotr przysiadł przy łóżku i opowiedział synowi całą historię: o dwóch chłopcach z jednego podwórka, o brelokach kupionych za ostatnie drobne i o tym, jak jeden z nich odszedł, zanim drugi zdążył poprosić go o pozostanie.
Ethan słuchał z zamkniętymi oczami.
— Tato, dlaczego nie powiedziałeś mi, że mam wujka?
— Bo bałem się, że pokochasz jego bardziej.
— To głupie.
— Wiem.
— Możesz mu powiedzieć, że przepraszasz.
Piotr spojrzał na Filipa, który stał przy aparacie do kroplówki.
— Przepraszam.
Filip odetchnął drżąco.
— Ja też.
— Za co?
— Za to, że czekałem, aż ty zaczniesz.
Pobranie odbyło się następnego ranka. Filip wrócił blady, z plastrem na ramieniu, ale uśmiechał się, gdy pielęgniarka przekazała pojemnik z komórkami.
— To wystarczy? — spytałam.
— To szansa — odpowiedział lekarz.
Ethan był przytomny podczas przeszczepu. Cienka rurka połączyła woreczek z jego żyłą. Piotr trzymał go za jedną rękę, ja za drugą, a Filip stał przy łóżku z twarzą mokrą od łez.
— Czy teraz jestem trochę tobą? — zapytał Ethan.
— Jesteś całkowicie sobą — powiedział Filip. — Ja tylko pożyczyłem ci kawałek siły.
Najtrudniejsze były kolejne dni. Gorączka, nudności, bezsenne noce. Raz Ethan wyciągnął rękę i strącił kubek z wodą.
— Nie chcę już być dzielny — wyszeptał.
Piotr pochylił się nad nim.
— Nie musisz. Możesz być zły.
— Jestem zły.
— Możesz być.
— I chcę meczu.
— Będzie mecz.
Trzeciego tygodnia wyniki zaczęły się poprawiać. Nie było fanfar ani kamer. Tylko doktor Paweł, który wszedł rano z kartką, usiadł przy łóżku i powiedział:
— Organizm przyjął przeszczep.
Ethan popatrzył na niego podejrzliwie.
— Czy to znaczy, że mogę założyć koszulkę?
— Jeśli obiecasz, że nie będziesz biegał po korytarzu.
— Nie obiecuję.
Filip musiał rozpocząć własne leczenie. Nie mógł od razu wrócić do gry, a jego klub zawiesił wszystkie występy. Po raz pierwszy jego nazwisko nie pojawiało się na plakatach z powodu strzelonych bramek. Pojawiało się w komunikatach o przerwie zdrowotnej.
Kiedy Ethan był wystarczająco silny, pojechaliśmy na stadion jeszcze raz. Tym razem nie było niespodzianki. Klub zostawił dla niego pusty rząd krzeseł, a na murawie czekała piłka z trzema podpisami: jego, Piotra i Filipa.
Ethan stanął przy linii boiska. Wciąż był chudy, a pod koszulką wystawała opaska medyczna, ale jego oczy znów miały ten sam blask.
— Tato, pokaż Filipowi, jak kiedyś strzelałeś — zażądał.
Piotr roześmiał się.
— Nie strzelałem. Broniłem.
— To pokaż, jak broniłeś.
Piotr ustawił się w bramce treningowej. Filip usiadł na składanym krześle, z bandażem na ramieniu. Ethan kopnął piłkę. Poleciała prosto pod poprzeczkę.
Piotr rzucił się i odbił ją dłonią.
— Widziałeś? — krzyknął Ethan.
— Widziałem — odpowiedział Filip. — Twój tata nadal ma refleks.
Ethan podbiegł do bramki, ale zatrzymał się przed Piotrem. Spojrzał na obu mężczyzn, jakby układał ich w sobie na nowo.
— Wujku Filipie?
— Tak?
— Kiedy wyzdrowiejesz, zagramy razem.
Filip przełknął emocje.
— Zagramy.
— A jeśli będziesz się bał?
— Wtedy przypomnisz mi, że nie muszę być dzielny.
Ethan pokiwał głową i podał mu piłkę.
Na jej białej powierzchni, obok podpisów, dopisał krzywymi literami jedno zdanie:
„Trzej napastnicy, jeden bramkarz i żadnych sekretów.”
Filip przeczytał je, a potem przycisnął piłkę do piersi.
Z trybun popłynęła pierwsza przyśpiewka, lecz tym razem nie patrzyliśmy na ekran. Patrzyliśmy na Ethana, który ustawił piłkę na trawie i powiedział:
— Wujku, teraz podaj mi tak, żebym nie musiał o nic prosić.
Przegapiłeś początek?




