CZĘŚĆ 4 — Zabraliśmy umierającego syna na mecz, gdy spiker kazał nam się odwrócić, mój mąż nagle całkowicie pobladł

CZĘŚĆ 4

— Bo od tej informacji zależy, czy w ogóle możemy rozpocząć przeszczep — dokończył doktor Paweł.

Ethan spojrzał na Filipa.

— Co jest nie tak?

Filip przez chwilę nie odpowiadał. Z trybun dobiegł ryk kibiców, lecz w naszym rzędzie panowała cisza tak gęsta, że słyszałam szelest papieru w rękach doktor Marty.

— W badaniu wyszedł niepokojący wynik — powiedział Filip. — Lekarze podejrzewają chorobę krwi.

Piotr zrobił krok w jego stronę.

— Wiedziałeś?

— Wiedziałem, że coś jest nie tak. Nie wiedziałem, co dokładnie.

— I mimo tego chciałeś zostać dawcą?

— Chciałem najpierw sprawdzić, czy mogę uratować Ethana.

Doktor Paweł pokręcił głową.

— Nie wolno nam pobrać komórek od dawcy, który może mieć chorobę układu krwiotwórczego. Potrzebujemy dodatkowych badań. Wynik będzie jutro rano.

— Jutro rano może być za późno — powiedziałam.

To zdanie wyszło ze mnie cicho, ale Filip zadrżał, jakby go uderzyłam.

Ethan siedział między nami z rękami schowanymi w za długich rękawach koszulki.

— Czy wujek jest chory tak jak ja?

Nikt nie próbował udawać, że nie usłyszał.

Filip usiadł obok niego.

— Jeszcze nie wiemy.

— A jeśli jesteś chory, to kto mi pomoże?

Filip wyjął z kieszeni swój stary brelok. Położył go na dłoni Ethana.

— Pomoc nie zawsze wygląda tak, jak sobie wyobrażamy. Ale znajdziemy sposób.

Piotr odwrócił się do mnie.

— Anno, muszę ci powiedzieć coś jeszcze.

— Jeśli jest jeszcze jedna tajemnica, powiedz ją teraz.

— Kiedy Ethan zachorował, sprzedałem mieszkanie po rodzicach. Pieniądze przeznaczyłem na leczenie, ale część kosztów pokrywała fundacja Filipa. Nie wiedziałem o tym. Przez cały ten czas myślałem, że on chce kupić sobie przebaczenie.

Filip spuścił wzrok.

— Nie mogłem cofnąć lat. Mogłem tylko zapłacić za to, czego wtedy nie zrobiłem.

— Dlaczego nie powiedziałeś Piotrowi? — spytałam.

— Bo znałem jego dumę. A potem bałem się, że jeśli powiem, pomyślicie, że robię reklamę własnym nazwiskiem.

Piotr zaśmiał się krótko, bez radości.

— Przez dwadzieścia osiem lat czekałem, aż przyjdziesz i powiesz, że żałujesz. Ty wysyłałeś pieniądze.

— Nie umiałem mówić.

— To naucz się teraz.

Filip spojrzał na brata.

— Żałuję. Każdego dnia.

Ethan dotknął jego dłoni.

— Możecie się kłócić później? Chcę wrócić do szpitala.

Pojechaliśmy tam karetką fundacji. W drodze Ethan zasnął z głową na moim ramieniu, a stadionowe światła znikały za szybą jak rozrzucone iskry. Piotr siedział naprzeciwko, ściskając identyczny brelok. Filip jechał za nami własnym samochodem.

O szóstej rano doktor Paweł wszedł do sali z wynikami.

— Filip nie ma nowotworu — powiedział. — Ma chorobę, którą można leczyć, ale nie wyklucza ona pobrania komórek. Musimy działać natychmiast.

Piotr oparł czoło o ścianę.

— Czy to bezpieczne dla niego?

— Ryzyko istnieje, ale Filip podpisał zgodę.

— Nie podpisuj za mnie — powiedział Filip z korytarza. — Podjąłem tę decyzję sam.

Przygotowania rozpoczęły się tego samego dnia. Ethan był zbyt słaby, by oglądać mecz, więc Filip przyniósł mu piłkę podpisaną przez wszystkich zawodników. Piotr przysiadł przy łóżku i opowiedział synowi całą historię: o dwóch chłopcach z jednego podwórka, o brelokach kupionych za ostatnie drobne i o tym, jak jeden z nich odszedł, zanim drugi zdążył poprosić go o pozostanie.

Ethan słuchał z zamkniętymi oczami.

— Tato, dlaczego nie powiedziałeś mi, że mam wujka?

— Bo bałem się, że pokochasz jego bardziej.

— To głupie.

— Wiem.

— Możesz mu powiedzieć, że przepraszasz.

Piotr spojrzał na Filipa, który stał przy aparacie do kroplówki.

— Przepraszam.

Filip odetchnął drżąco.

— Ja też.

— Za co?

— Za to, że czekałem, aż ty zaczniesz.

Pobranie odbyło się następnego ranka. Filip wrócił blady, z plastrem na ramieniu, ale uśmiechał się, gdy pielęgniarka przekazała pojemnik z komórkami.

— To wystarczy? — spytałam.

— To szansa — odpowiedział lekarz.

Ethan był przytomny podczas przeszczepu. Cienka rurka połączyła woreczek z jego żyłą. Piotr trzymał go za jedną rękę, ja za drugą, a Filip stał przy łóżku z twarzą mokrą od łez.

— Czy teraz jestem trochę tobą? — zapytał Ethan.

— Jesteś całkowicie sobą — powiedział Filip. — Ja tylko pożyczyłem ci kawałek siły.

Najtrudniejsze były kolejne dni. Gorączka, nudności, bezsenne noce. Raz Ethan wyciągnął rękę i strącił kubek z wodą.

— Nie chcę już być dzielny — wyszeptał.

Piotr pochylił się nad nim.

— Nie musisz. Możesz być zły.

— Jestem zły.

— Możesz być.

— I chcę meczu.

— Będzie mecz.

Trzeciego tygodnia wyniki zaczęły się poprawiać. Nie było fanfar ani kamer. Tylko doktor Paweł, który wszedł rano z kartką, usiadł przy łóżku i powiedział:

— Organizm przyjął przeszczep.

Ethan popatrzył na niego podejrzliwie.

— Czy to znaczy, że mogę założyć koszulkę?

— Jeśli obiecasz, że nie będziesz biegał po korytarzu.

— Nie obiecuję.

Filip musiał rozpocząć własne leczenie. Nie mógł od razu wrócić do gry, a jego klub zawiesił wszystkie występy. Po raz pierwszy jego nazwisko nie pojawiało się na plakatach z powodu strzelonych bramek. Pojawiało się w komunikatach o przerwie zdrowotnej.

Kiedy Ethan był wystarczająco silny, pojechaliśmy na stadion jeszcze raz. Tym razem nie było niespodzianki. Klub zostawił dla niego pusty rząd krzeseł, a na murawie czekała piłka z trzema podpisami: jego, Piotra i Filipa.

Ethan stanął przy linii boiska. Wciąż był chudy, a pod koszulką wystawała opaska medyczna, ale jego oczy znów miały ten sam blask.

— Tato, pokaż Filipowi, jak kiedyś strzelałeś — zażądał.

Piotr roześmiał się.

— Nie strzelałem. Broniłem.

— To pokaż, jak broniłeś.

Piotr ustawił się w bramce treningowej. Filip usiadł na składanym krześle, z bandażem na ramieniu. Ethan kopnął piłkę. Poleciała prosto pod poprzeczkę.

Piotr rzucił się i odbił ją dłonią.

— Widziałeś? — krzyknął Ethan.

— Widziałem — odpowiedział Filip. — Twój tata nadal ma refleks.

Ethan podbiegł do bramki, ale zatrzymał się przed Piotrem. Spojrzał na obu mężczyzn, jakby układał ich w sobie na nowo.

— Wujku Filipie?

— Tak?

— Kiedy wyzdrowiejesz, zagramy razem.

Filip przełknął emocje.

— Zagramy.

— A jeśli będziesz się bał?

— Wtedy przypomnisz mi, że nie muszę być dzielny.

Ethan pokiwał głową i podał mu piłkę.

Na jej białej powierzchni, obok podpisów, dopisał krzywymi literami jedno zdanie:

„Trzej napastnicy, jeden bramkarz i żadnych sekretów.”

Filip przeczytał je, a potem przycisnął piłkę do piersi.

Z trybun popłynęła pierwsza przyśpiewka, lecz tym razem nie patrzyliśmy na ekran. Patrzyliśmy na Ethana, który ustawił piłkę na trawie i powiedział:

— Wujku, teraz podaj mi tak, żebym nie musiał o nic prosić.

Оцените статью