CZĘŚĆ 4 — Teściowa zagrodziła mi drogę do kuchni, żądając pieniędzy po babci, a mój mąż nagle przestał się uśmiechać

CZĘŚĆ 4

— Dotyczy mnie? — zapytałam, ściskając telefon.

Był czwartek, kilka minut po siedemnastej. W kuchni pachniało przypalonym ciastem, bo Weronika zostawiła je w piekarniku, kiedy usłyszała o podpisie syna. Na stole leżała czarna teczka Artura, kopia umowy i list babci Heleny.

— Tak — odpowiedział Paweł. — Wierzyciel ma dokument, w którym Artur wskazał panią jako osobę, która ma spłacić zobowiązanie ze spadku.

— Nie podpisywałam niczego.

— Właśnie dlatego musi pani zobaczyć ten papier.

Artur ruszył w stronę telefonu.

— Daj mi to.

Odsunęłam się.

— Ani kroku.

Maks siedział w pokoju obok i układał klocki. Każdy jego ruch brzmiał nagle zbyt głośno: stuk drewna o dywan, przesunięcie pudełka, cichy śmiech z bajki.

— Krystyna, posłuchaj — powiedział Artur. — To nie wygląda tak, jak myślisz.

— Wiem dokładnie, jak wygląda. Podpisałeś za brata. Obiecałeś wierzycielowi mój spadek. Potem razem z matką próbowałeś mnie zastraszyć.

Weronika chwyciła oparcie krzesła.

— Artur powiedział, że pieniądze będą wspólne.

— Nie były.

— Jesteś jego żoną!

— Nie jestem jego poręczycielem.

Artur zacisnął szczękę.

— Gdybyś nie była taka uparta, dawno byłoby po wszystkim.

To zdanie przecięło kuchnię jak nóż.

Nie „przepraszam”. Nie „bałem się”. Tylko pretensja, że nie pozwoliłam się okraść wystarczająco szybko.

O dziewiętnastej przyjechał Paweł. Nie był prawnikiem prowadzącym mój rozwód, ale pracował dla wierzyciela i zgodził się przekazać mi kopię dokumentu. Przyniósł ją w granatowej teczce, spiętej mosiężnym klipem.

— Proszę przeczytać — powiedział.

Na kartce widniały dane Artura, numer mojego rachunku i zdanie: „Po uzyskaniu przez żonę środków ze spadku zobowiązanie zostanie uregulowane”.

Pod spodem nie było mojego podpisu. Był tylko podpis Artura.

— On nie mógł rozporządzać pani pieniędzmi — wyjaśnił Paweł. — Ale dokument pokazuje, że wiedział, iż zamierza zmusić panią do przekazania środków.

Weronika zaczęła płakać.

— Mój syn nie jest złodziejem.

— Nie powiedziałam, że jest — odparłam. — Powiedziałam, co zrobił.

Wtedy zadzwonił dzwonek.

W progu stał Andrzej. Miał rozpiętą kurtkę, podkrążone oczy i mokre włosy. W dłoni trzymał kopertę z pieczęcią firmy pożyczkowej.

— Przyszedłem powiedzieć prawdę — oznajmił.

Artur rzucił się ku niemu.

— Wynoś się.

— Nie. Dość tego.

Andrzej wszedł do kuchni i położył kopertę obok listu babci.

— To ja zadzwoniłem do Pawła. Nie wydałem pieniędzy na wspólników. Przegrałem je w zakładach. Artur wiedział od początku. Powiedział, że jeśli przekona Krystynę, wszystko zostanie załatwione.

Weronika zakryła twarz.

— Andrzej…

— Mamo, sprzedałaś jej własne małżeństwo za mój dług. A Artur sprzedał jej spokój.

Artur pobladł.

— Zamknij się.

— Nie zamknę się. Wziąłem od ciebie pieniądze i obiecałem, że oddam. Nie oddam, bo nie mam z czego. Ale podpiszę ugodę i będę spłacał sam, choćby przez dziesięć lat.

Spojrzałam na niego.

— Dlaczego przyszedłeś dopiero teraz?

Andrzej spuścił głowę.

— Bo zobaczyłem, że Artur naprawdę chce wyrzucić ciebie i Maksa z mieszkania. Myślałem, że kradnę pieniądze od bogatej krewnej. Nie rozumiałem, że niszczę życie własnemu bratu.

W jego głosie nie było teatralnej skruchy. Było zmęczenie człowieka, który po raz pierwszy policzył cenę swoich decyzji.

Następnego dnia Artur nie złożył pozwu. Złożył wniosek o podział majątku, bo nie miał już czym mnie szantażować. Ewa pomogła mi zabezpieczyć spadek i przygotować odpowiedź.

Sprzedaż mieszkania była trudna. Artur przeciągał oględziny, odwoływał spotkania i twierdził, że nieruchomość powinna zostać przy nim. Kiedy jednak rzeczoznawca wyliczył wartość lokalu, zrozumiał, że jego połowa nie wystarczy nawet na spłatę wierzyciela.

— Możesz wykupić moją część — powiedziałam podczas spotkania u notariusza.

Spojrzał na mnie z niedowierzaniem.

— Chcesz mnie spłacić?

— Chcę, żeby Maks nie musiał przeprowadzać się trzy razy i słuchać, jak rodzice walczą o ściany.

— Nie masz tyle pieniędzy.

— Mam spadek. I kredyt, który wezmę sama, bez twojej rodziny.

Milczał długo. Potem podpisał zgodę na sprzedaż swojej części. Pieniądze z jego udziału poszły niemal w całości do Pawła, zgodnie z ugodą. Reszta wystarczyła mu na wynajęcie małego pokoju u kolegi.

Weronika musiała przyjąć Artura do swojego mieszkania. Nie dlatego, że chciała, lecz dlatego, że nie miał dokąd pójść. Jej ukochany starszy syn spał w pokoju, w którym trzymała kiedyś suszarkę do grzybów i kartony z ozdobami choinkowymi.

Andrzej zaczął pracować na nocne zmiany w magazynie. Co miesiąc wpłacał pierwszą część długu. Nie prosił już matki o ratunek. Nie przychodził do mnie z obietnicami.

Po sprzedaży mieszkania kupiłam niewielkie, jasne lokum z osobnym pokojem dla Maksa. Nie było luksusowe. W przedpokoju odpadała listwa, a kran w kuchni kapał, dopóki hydraulik nie wymienił uszczelki.

Ale miałam tam miejsce na biurko syna.

Pewnego wtorku odebrałam Maksa z przedszkola. Artur czekał przy furtce. Trzymał w ręku drewnianą lokomotywę, tę samą, którą ściskałam tamtej nocy u Damiana.

— Znalazłem ją w starej szafce — powiedział.

— To zabawka Maksa.

— Wiem.

Podał mi ją.

— Chciałem powiedzieć, że żałuję.

— Wiem.

— To wszystko?

Spojrzałam na syna. Przykucnął przy kałuży i próbował przeprowadzić po niej patyk jak mostem. Nie słyszał nas.

— Żal nie cofa podpisu — powiedziałam. — Ale może sprawić, że następnego już nie złożysz.

Artur skinął głową. Po raz pierwszy nie próbował mnie przekonać, że to ja jestem winna.

— Czy mogę czasem zabierać Maksa na spacer?

— Jeśli będziesz punktualny, trzeźwy i dotrzymasz ugody z Pawłem.

— Będę.

— Nie obiecuj. Zrób.

Odwróciłam się do syna.

— Maks, chodź. Lokomotywa wraca do swojego właściciela.

Chłopiec podbiegł, wyrwał zabawkę z mojej dłoni i przycisnął ją do piersi.

— Mamo, w domu zbudujemy jej stację?

— Zbudujemy.

Minęliśmy Artura i poszliśmy ulicą. Za plecami usłyszałam, jak Andrzej woła do niego z samochodu, że trzeba jechać do pracy. Artur odpowiedział krótko, bez złości.

W domu Maks ustawił drewnianą lokomotywę na półce nad biurkiem. Obok położył kredki i kartkę, na której narysował trzy pokoje, choć nasz miał tylko dwa.

W rogu kartki dorysował jeszcze kuchnię.

Nad kuchnią napisał krzywymi literami: „Tu mama mówi prawdę”.

A ja postawiłam kubek po babci przy jego zeszytach i usłyszałam, jak drewniana lokomotywa stuknęła o półkę, ruszając w stronę narysowanej stacji.

Оцените статью