CZĘŚĆ 4
…Alicja podała mi kopertę. Była kremowa, z wytłoczonym znakiem hotelu, a na rogu miała plamę po kawie. Zwyczajny przedmiot. A jednak trzymałam go tak, jakby ważył kilka kilogramów.
Roman ruszył ku mnie.
— Nie otwieraj tego tutaj.
— Dlaczego? — zapytałam.
— Bo nie wiesz, co tam jest.
— Właśnie dlatego otworzę.
Ojciec stanął między nami. Nie podniósł głosu. Nie musiał.
— Roman, co znajduje się w tej kopercie?
— Nic, co dotyczyłoby Mariny.
Alicja prychnęła gorzko.
— Przestań. Widziałam nazwisko na pierwszej stronie.
Rozdarłam brzeg koperty. W środku znalazły się trzy kartki, potwierdzenie przelewu i fotografia. Na zdjęciu Roman stał przed apartamentem hotelowym. Obejmował Alicję, lecz obok nich znajdował się jeszcze jeden mężczyzna — krępy, łysy, z identyfikatorem na smyczy.
Ojciec wyrwał mi fotografię z ręki i przyjrzał się jej.
— To człowiek z działu zaopatrzenia — powiedział. — Został usunięty z firmy zeszłej zimy za fałszowanie rachunków.
Roman zaczął kręcić głową.
— To nie ma związku z Marininą rodziną.
— Na odwrocie jest data i numer rachunku — powiedziałam. — Ten sam, na który miał trafić kredyt zabezpieczony naszym mieszkaniem.
Alicja usiadła na ławce przy ścianie. Jej palce drżały.
— Roman powiedział mi, że ten mężczyzna pomaga mu otworzyć własną firmę przewozową. Myślałam, że chodzi o uczciwy interes.
— Chodziło o to, żeby po odejściu z przedsiębiorstwa mojego ojca przejąć kilku klientów — powiedziałam. — I zacząć od pieniędzy, których nie miał.
Ojciec skinął głową.
— Nie tylko klientów. Roman skopiował listę kontrahentów, harmonogramy dostaw i dane załogi. Wspólnik miał mu pomóc przejąć kontrakt, kiedy Roman zostanie starszym oficerem. Dlatego tak bardzo potrzebował mojego podpisu i dlatego chciał, żebym zatwierdził jego awans.
Przez moment zrozumiałam wszystko naraz.
Romans z Alicją nie były dla niego wyłącznie ucieczką od małżeństwa. Ona miała znajomości w firmie portowej. Ja miałam nazwisko, mieszkanie i podpis. Ojciec miał decyzję, bez której Roman nie mógł ruszyć z planem.
A córki?
Córki były dla niego tylko kolejnym zabezpieczeniem.
— Wpisałeś je do dokumentów — powiedziałam.
— To był wymóg banku.
— Niemowlęta nie zaciągają pożyczek.
— Nie chciałem, żeby coś wam się stało.
— Chciałeś, żeby bank miał więcej powodów, by ci zaufać.
Roman zacisnął usta. Przez kilka sekund patrzył na mnie z gniewem, a potem ten gniew opadł. Został człowiek zmęczony własnym kłamstwem, ale nie wiedziałam, czy potrafię jeszcze odróżnić żal od strachu.
— Marina, kochałem cię — powiedział.
— Może. Ale kochałeś też życie, które miało cię wynieść wyżej. Kiedy musiałeś wybrać między odpowiedzialnością a wygodą, zawsze wybierałeś siebie.
— Mogłaś mi pomóc.
— Pomagałam ci przez całe małżeństwo.
— Nie takiej pomocy potrzebowałem.
Ojciec wziął ode mnie dokumenty.
— Dość. Marina, bank zatrzymał wniosek, bo zawiadomiła go moja księgowa. Mieszkanie nie zostanie obciążone. Dzisiaj podpiszesz tylko jeden dokument: cofnięcie wszystkich pełnomocnictw, które kiedykolwiek dałaś Romanowi.
— Nigdy nie dawałam mu pełnomocnictwa do kredytu.
— Wiem. Podrobiony podpis nie staje się prawdziwy tylko dlatego, że ktoś wydrukował go na dobrej jakości papierze.
Roman chwycił się za czoło.
— Panie Andrzeju, jeśli mnie pan usunie, stracę wszystko.
— Nie. Stracisz stanowisko, do którego doszedłeś dzięki cudzej rekomendacji, i pieniądze, których nie miałeś prawa pożyczać. Reszta zależy od tego, co zrobisz z własnym życiem.
— To pan mnie stworzył.
Ojciec spojrzał na niego surowo.
— Dałem ci szansę. Nie dałem ci charakteru.
Wtedy z wózka dobiegło ciche kwilenie. Marysia obudziła się, a jej różowa czapeczka zsunęła się na bok. Roman odruchowo wyciągnął ręce.
— Mogę ją wziąć?
To było pierwsze pytanie, które tego dnia dotyczyło dzieci. Spojrzałam na jego dłonie. Jeszcze niedawno to właśnie te dłonie widziałam w wyobraźni, gdy myślałam o powrocie męża. Teraz przypomniałam sobie podpisy na fałszywych dokumentach.
— Nie teraz — powiedziałam. — Najpierw pokaż, że potrafisz ponieść odpowiedzialność za coś więcej niż własne potrzeby.
Roman opuścił ręce.
Alicja wstała z ławki.
— Ja odchodzę — powiedziała.
Roman odwrócił się do niej.
— Alicja, proszę.
— Nie jestem twoją przyszłością. Byłam narzędziem w planie, którego nawet mi nie pokazałeś.
— To nie tak.
— Właśnie tak. Pocałowałeś mnie przy swojej żonie, bo uważałeś, że i ona, i ja będziemy robić to, czego od nas oczekujesz.
Podała ojcu klucz z kotwicą.
— W biurze jest szafka numer siedemnaście. W niej powinny być kopie listy klientów i umowy z tym mężczyzną ze zdjęcia. Nie chcę mieć z tym nic wspólnego.
Ojciec schował klucz do kieszeni.
— Dziękuję za odwagę.
Alicja spojrzała na mnie.
— Przepraszam, że śmiałam się przy wózku. Nie wiedziałam.
— Teraz już wiesz — odpowiedziałam.
— Tak. I wiem też, że on okłamał nas obie.
Odeszła w stronę wyjścia, ale nie odwróciła się ani razu.
Roman został przy swojej walizce. Telefon w jego kieszeni zaczął dzwonić. Spojrzał na ekran i nie odebrał. Chwilę później zadzwonił ponownie. Tym razem zobaczyłam nazwisko kapitana.
— Odbierz — powiedziałam. — Może chce usłyszeć, dlaczego nie wrócisz na statek jako starszy oficer.
— Marina, proszę cię.
— Nie proś mnie o ratowanie planu, który zbudowałeś na moim podpisie.
Te słowa zabolały także mnie. Nie dlatego, że były ostre. Dlatego, że były prawdziwe.
Ojciec podał mi długopis.
— Możesz pojechać ze mną do biura i podpisać dokumenty. Możesz też wrócić z matką do domu, a ja zajmę się resztą.
Spojrzałam na śpiącą Zosię, potem na Marysię, która zaciskała maleńką dłoń na krawędzi kocyka.
— Pojadę z tobą.
Roman drgnął.
— Chcesz mnie zniszczyć?
— Nie. Chcę odzyskać swoje nazwisko na dokumentach, własne mieszkanie i prawo do decydowania o dzieciach bez człowieka, który wpisuje je do cudzych umów.
— A nasze małżeństwo?
Odpowiedź długo siedziała mi w gardle.
— Ono skończyło się wcześniej. Dzisiaj tylko przestałam udawać, że jeszcze trwa.
Ojciec zabrał teczkę. Mama zapakowała butelki do torby. Ja poprawiłam różową czapeczkę Marysi i przycisnęłam wózek do siebie.
Roman stał obok tablicy odpływów, z walizką przy nodze i telefonem dzwoniącym bez przerwy. Nie wyglądał już jak mężczyzna wracający z dalekiego rejsu. Wyglądał jak ktoś, komu właśnie odebrano mapę, według której chciał przejąć cudze życie.
Przed wyjściem zatrzymałam się jeszcze na moment.
— Roman.
Podniósł głowę.
— Co?
— Jeśli kiedyś zapytasz, dlaczego nie pozwoliłam ci wziąć Marysi na ręce, przypomnij sobie ten dzień. Nie port. Nie Alicję. Ten mały różowy kapelusik i podpis, który próbowałeś położyć obok imienia własnej córki.
Nie odpowiedział.
Wyszłam z ojcem i mamą, prowadząc wózek przez halę pełną ludzi czekających na swoich bliskich. Za nami rozległ się sygnał odpływającego statku, niski i długi, jak ostrzeżenie przeciągnięte przez cały port.
A w teczce mojego ojca czekał dokument, na którym po raz pierwszy od dawna moje nazwisko należało wyłącznie do mnie.
Przegapiłeś początek?




