CZĘŚĆ 4
Telefon Mauricia zawibrował jeszcze raz.
Na ekranie pojawiło się nazwisko doktora Rafaela Cortésa, lekarza, który opiekował się Eleną w ostatnich tygodniach jej choroby.
Mauricio odsunął się od ciężarówki.
— Nie odbieraj — powiedziała Patricia.
— Muszę.
— Nie musisz już robić niczego za niego — odpowiedziałem.
Wtedy zrozumiałem, że przez całe miesiące wszyscy patrzyliśmy na Mauricia jak na człowieka, który chciał zdobyć winnicę. To było prawdą, ale nie całą prawdą. On nie działał sam.
Mateo podszedł bliżej i wskazał na telefon.
— Włącz głośnik.
Mauricio roześmiał się krótko.
— Nie będziesz mi rozkazywał.
Patricia wyrwała mu telefon z ręki i nacisnęła zielony przycisk.
— Doktorze Cortés, mówi Patricia. Proszę powiedzieć wszystkim, co pan wie.
Przez kilka sekund słychać było tylko trzaski połączenia.
— Mauricio, mówiłem ci, że nie będę dłużej czekał — odezwał się lekarz. — Jeśli Artur znajdzie wyniki, wszystko się skończy.
Poczułem, jak ziemia usuwa mi się spod nóg.
— Jakie wyniki? — zapytałem.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Artur? — głos lekarza stał się matowy. — To nie miało tak wyglądać.
— Co pan podał mojej żonie?
Mauricio rzucił się ku telefonowi, ale Mateo chwycił go za nadgarstek. Nie uderzył go. Po prostu nie pozwolił mu zniszczyć kolejnej rzeczy.
— Odpowiadaj — powiedziała Patricia.
Lekarz westchnął.
— Elena miała przed sobą jeszcze kilka miesięcy. Jej stan był ciężki, ale nie umierała wtedy, kiedy wam powiedziałem. Mauricio przyszedł do mnie z dokumentami i pieniędzmi. Twierdził, że jeśli nie wystawię odpowiedniego zaświadczenia, straci pan firmę, a Patricia zostanie z długami.
— Kłamiesz — wyszeptał Mauricio.
— Mam kopie recept i przelewów — ciągnął lekarz. — Dostałem pieniądze za zmianę dawek leków. Nie spowodowałem jej choroby, ale przyspieszyłem śmierć. Nie potrafię już tego dźwigać.
Patricia oparła się o bok ciężarówki. Jej twarz zrobiła się biała jak papier.
— Mój mąż zabił mamę?
— Nie wiem, czy chciał ją zabić — odpowiedział lekarz. — Wiem, że chciał, żeby nie zdążyła zmienić dokumentów.
Zamknąłem oczy.
Przypomniałem sobie ostatni wieczór Eleny. Siedziała w sypialni, z trudem oddychała i prosiła, żebym nie pozwolił Patricii pracować do utraty sił. Myślałem, że mówi o zmęczeniu. Teraz zrozumiałem, dlaczego tak mocno ściskała moje palce.
— Czy ona wiedziała? — zapytałem.
— Podejrzewała — odparł lekarz. — Dlatego pojechała do notariusza i sporządziła dodatkowe oświadczenie. Chciała, żeby cała kontrola pozostała przy panu, dopóki Patricia nie odetnie się od męża.
Teresa otworzyła metalowe pudełko i wyjęła ostatnią kartkę.
— Elena napisała też list — powiedziała. — Nie miałam odwagi go przeczytać.
Podała mi papier.
„Arturze, jeśli to czytasz, oznacza to, że nie zdążyłam powiedzieć ci wszystkiego. Nie pozwól, by poczucie winy zrobiło z Patricii wspólniczkę. Ona przez całe życie myliła miłość z posłuszeństwem. Pomóż jej zobaczyć różnicę, ale nie oddawaj jej firmy tylko dlatego, że jest naszą córką.”
Litery rozmazały mi się przed oczami.
Patricia uklękła przy betonowym krawężniku i podniosła broszkę matki. Metalowy liść był porysowany, a zapięcie wygięte.
— Tato, ja nie wiedziałam o lekach — powiedziała. — Przysięgam.
— Wiem, że nie wiedziałaś o wszystkim.
— Ale podpisałam dokument.
— Tak.
— Okłamałam cię.
Nie odpowiedziałem od razu.
Mauricio wyrwał rękę z uścisku Mateo i ruszył w stronę samochodu. Adolfo zastąpił mu drogę.
— Nigdzie nie pojedziesz tym autem — powiedział. — Kluczyki są moje. Kupiłeś je za pieniądze z naszych zamówień.
Mauricio rozejrzał się po twarzach, które jeszcze niedawno uważał za swoich ludzi.
— Wszyscy jesteście ślepi! — krzyknął. — Bez moich kontaktów ta winnica upadnie. Bez moich umów nie sprzedacie ani jednej butelki!
— Twoje umowy właśnie przestały istnieć — odparła Marisol. — Klienci dostali kopie faktur i prawdziwe zestawienia.
To był ruch, którego się nie spodziewałem. Marisol już wcześniej wysłała dokumenty wszystkim odbiorcom, a Adolfo anulował umowę sprzedaży skrzynek. Ernesto zabezpieczył magazyny i spisał każdą beczkę. Pracownicy nie czekali na moje polecenie. Sami stanęli po stronie winnicy, bo przez lata znali zapach każdej piwnicy lepiej niż Mauricio.
Mateo odprowadził Mauricia na bok, by przekazać mu zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie fałszowania dokumentów, oszustwa i doprowadzenia Eleny do śmierci. Nie było krzyku ani triumfu. Tylko metaliczny dźwięk bransolet zaciskanych na jego nadgarstkach.
— Patricia — powiedziałem.
Córka podniosła głowę.
— Nie proszę cię, żebyś została w Los Encinos. I nie wyrzucam cię. Ale od dziś nie podpiszesz żadnej umowy, dopóki niezależna komisja nie sprawdzi wszystkich rachunków.
— A jeśli odejdziesz ode mnie?
— To będzie konsekwencja tego, co zrobiłaś. Ale nie pozwolę, żebyś płaciła za coś, czego nie zrobiłaś.
— Dlaczego mi wierzysz?
— Nie wierzę ci bezwarunkowo. Chcę, żebyś nauczyła się być godna zaufania.
Patricia rozpłakała się dopiero wtedy. Nie rzuciła mi się w ramiona. Została na miejscu, z porysowaną broszką w dłoni, jak ktoś, kto po raz pierwszy rozumie cenę własnego milczenia.
O świcie pojechaliśmy do domu. W salonie nadal stała gliniana donica Eleny. Mateo wyjął z niej kamerę i położył ją na stole.
— To urządzenie uratowało cię przed podpisaniem papierów — powiedział.
— Nie — odpowiedziałem. — Uratowała mnie twoja odwaga.
Podał mi kopertę, której wcześniej nie widziałem. Na przodzie Elena napisała moje imię. W środku znajdowała się mała karta pamięci i krótka wiadomość: „Nie szukaj zemsty. Szukaj całej prawdy”.
Na karcie nie było nagrania rozmowy ani kolejnego podpisu. Był zapis z domowego komputera Eleny: lista dat, nazwisk i kwot, które zaczęła zbierać na długo przed śmiercią. Przy ostatniej pozycji widniało nazwisko doktora Cortésa i dopisek: „Patricia jeszcze nie wie”.
Zrozumiałem, że Elena nie prosiła mnie o ślepe wybaczenie. Prosiła, żebym nie pomylił córki z człowiekiem, który ją wykorzystał.
W południe Patricia przyszła do piwnicy. Nie miała już broszki. Trzymała za to zeszyt matki z numerami beczek.
— Od czego mam zacząć? — zapytała.
Wskazałem pierwszą stronę, na której Elena zapisała datę zbiorów sprzed trzydziestu lat.
— Od tego, czego nie wolno ci sprzedać.
Patricia usiadła przy stole i zaczęła przepisywać numery ręcznie, tak jak robiła to jej matka. Ja stałem obok, a z otwartej beczki unosił się zapach dębu, winogron i czasu.
Kiedy dotarła do ostatniej kolumny, zatrzymała pióro.
— Tato, co wpiszemy przy nazwisku Mauricia?
Spojrzałem na pustą rubrykę.
— Nic. Niech pierwszy raz pozostanie poza księgą, którą próbował ukraść.
Przegapiłeś początek?




