CZĘŚĆ 4 — Przyszłam z mamą na badanie, a za biurkiem zobaczyłam byłego chłopaka — jego palce nagle zacisnęły się na długopisie

CZĘŚĆ 4

— Nie podał nazwiska. Ale zażądał, żeby odebrano ci sprawę jeszcze dziś…

Andrzej nie spojrzał na mnie. Patrzył na wiadomość w telefonie Marty, jakby próbował odczytać z kilku zdań całą przyszłość.

— Oczywiście, że odbiorą mi sprawę — powiedział. — Alina powinna zostać zbadana przez kogoś innego.

— Teraz sobie o tym przypomniałeś? — Mama uderzyła dłonią w stół. — Po tym, jak robiłeś jej badanie sam?

— Nie wiedziałem, że jest w ciąży.

— Ale wiedziałeś, że była twoją narzeczoną.

— Nie byliśmy zaręczeni — poprawiłam ją.

Mama odwróciła się do mnie tak szybko, że broszka z kasztanem zsunęła się z kołnierza i spadła na podłogę.

— Dzisiaj naprawdę nie mam siły roztrząsać szczegółów.

Marta schyliła się po broszkę. Metalowy kasztan stuknął o płytki, a ten mały dźwięk nagle wydał mi się bardziej konkretny niż cała rozmowa.

— Alina — powiedział Andrzej — pojedziesz do innego gabinetu. Ja dopilnuję, żebyś dostała pełną dokumentację.

— A skarga?

— Zostanie wyjaśniona.

— Nie chcę, żebyś ją wyjaśniał za mnie.

Podniósł wzrok.

— Nie będę. Chcę tylko, żeby nikt nie wykorzystał tej sytuacji przeciwko tobie.

Po godzinie siedziałam w gabinecie doktor Bieleckiej. Miała krótkie siwe włosy, żółty notes i zwyczaj mówienia prosto w oczy. Powtórzyła badanie, potwierdziła ciążę i wyjaśniła, że wszystko wygląda prawidłowo.

— Czy jest pani pod presją któregoś z rodziców? — zapytała.

— Nie.

— A byłego partnera?

Pomyślałam o Andrzeju za drzwiami, o jego podpisanym wniosku i o tym, jak przez dwa miesiące milczał, choć podobno chciał zadzwonić.

— Nie. Ale chcę, żeby decyzje były moje.

Doktor Bielecka skinęła głową.

— W takim razie proszę pamiętać, że dziecko nie rozstrzyga, czy dwoje dorosłych powinno być razem.

Te słowa zostały ze mną, gdy wróciłam do pokoju narad.

Andrzej stał przy automacie z wodą. Mama siedziała z założonymi rękami. Marta trzymała w dłoni kolejną kartkę.

— Skarga została podpisana — powiedziała. — Przez kierownika nocnych dyżurów.

Andrzej spojrzał na dokument.

— Doktor Wrona?

— Twierdzi, że przez twoją zmianę grafiku zostanie sam z najtrudniejszymi dyżurami.

— Czyli nie chodzi o Alinę.

— Nie tylko o nią. Napisał, że jesteś niestabilny i porzucasz oddział dla prywatnych spraw.

Mama parsknęła.

— Prywatne sprawy? To jego dziecko.

Andrzej wziął kartkę, przeczytał ją i podał mnie.

— Możesz ją zatrzymać.

— Po co?

— Żebyś zobaczyła, że nie zamierzam ukrywać przed tobą żadnej decyzji.

— To nie dowód, że będziesz dobrym ojcem.

— Wiem.

— Nie możesz podpisać jednego wniosku i oczekiwać, że uwierzę w całkowitą zmianę.

— Nie oczekuję. Dlatego nie proszę o powrót. Proszę o możliwość przychodzenia na wizyty, jeśli ty tego chcesz, i o udział w kosztach, nawet gdybyś nie chciała mnie obok siebie.

Mama spojrzała na niego uważniej.

— A jeśli Alina powie, że nie chce związku?

— Będę ojcem. Nie będę jej mężem na siłę.

Ta odpowiedź zaskoczyła nawet mnie.

Wyszłam z pokoju na korytarz. Oparłam plecy o chłodną ścianę i przez chwilę słuchałam odgłosów szpitala: sygnałów aparatury, kroków, odległego płaczu niemowlęcia. Andrzej stanął przede mną, lecz zachował bezpieczny dystans.

— Powiedz mi prawdę — poprosiłam. — Czy zmieniłeś grafik, bo mnie kochałeś, czy dlatego, że bałeś się zostać sam z konsekwencjami własnych wyborów?

Długo patrzył na swoje dłonie.

— Jedno i drugie. Kochałem cię, ale uważałem, że miłość wytrzyma wszystko, co zrobię z własnym czasem. To było tchórzostwo. Kiedy odeszłaś, zrozumiałem, że nie tracę cię przez pracę. Tracę cię przez to, że za każdym razem wybierałem ją bez pytania, czego potrzebujesz.

Łzy napłynęły mi do oczu, ale tym razem ich nie otarłam.

— Nie wiem, czy potrafię ci wybaczyć.

— Nie musisz dzisiaj.

— I nie obiecuję, że wrócimy do siebie.

— Nie proszę o obietnicę.

Wyjęłam z kieszeni wydruk ultrasonograficzny. Papier był zagięty na cztery części, a na środku odcisnęły się moje palce.

— Możesz być na następnym badaniu. Jako ojciec.

Jego twarz zmieniła się, lecz nie zrobił kroku w moją stronę.

— Dziękuję.

— To nie znaczy, że wszystko jest dobrze.

— Wiem.

— Będziesz musiał sam powiedzieć dyrektorowi, że przyjmujesz niższe stanowisko. I sam wytłumaczyć doktorowi Wronie, że twoje życie nie jest jego grafikiem.

— Powiem.

— A mamie powiesz, że nie jesteśmy znowu parą.

Za nami mama odchrząknęła.

— To akurat mogę powtórzyć za ciebie.

Spojrzałyśmy na siebie. Była blada, zmęczona i wściekła, lecz w jej dłoni tkwiła naprawiona broszka. Przypięła ją z powrotem do płaszcza, choć zapięcie było przekrzywione.

— Przepraszam — powiedziała do mnie. — Wciągnęłam cię tutaj, bo bałam się, że coś ukrywasz. Nie pomyślałam, że sama mogę odebrać ci prawo do spokojnej decyzji.

— Nadal będę musiała ci wiele razy powtarzać, że nie możesz odpowiadać za mnie.

— Wiem. Zacznę od dziś.

Wieczorem spotkaliśmy się z dyrektorem. Nie było wielkich przemówień. Andrzej podpisał zgodę na zmianę grafiku, oddał funkcję zastępcy i przyjął stanowisko lekarza prowadzącego na oddziale, z trzema wolnymi dniami w tygodniu. Doktor Wrona wycofał skargę, kiedy dyrektor zażądał, by udowodnił każde oskarżenie, ale Andrzej i tak poprosił o formalne rozdzielenie naszych dokumentacji.

Nie wróciliśmy razem do mojego mieszkania.

Andrzej odwiózł mnie pod kamienicę, a potem został w samochodzie. Nie próbował mnie zatrzymać. Nie mówił, że wszystko będzie dobrze.

Następnego ranka wysłał tylko wiadomość z godzinami pracy i numerem rachunku, na który wpłacił połowę kosztów badań. Bez serduszek. Bez obietnic. Bez nacisku.

Tydzień później przyszłam na kolejne badanie z mamą. Andrzej czekał na korytarzu w zwykłym granatowym swetrze, bez fartucha i bez telefonu przy uchu. Gdy mnie zobaczył, wstał.

— Mogę wejść? — zapytał.

Spojrzałam na mamę, potem na niego.

— Jeśli będziesz siedział obok, a nie przede mną.

Uśmiechnął się krótko i zajął miejsce przy ścianie.

Podczas badania doktor Bielecka obróciła monitor. Tym razem Andrzej nie dotknął mojej dłoni, dopóki sama nie wyciągnęłam palców.

Serce dziecka znów zabrzmiało w małym gabinecie.

Tuk, tuk, tuk.

Andrzej ścisnął moją rękę, lecz nie próbował jej zatrzymać.

A ja, patrząc na drżący punkt na ekranie, powiedziałam cicho:

— Najpierw nauczymy się być rodzicami. Dopiero potem zdecydujemy, kim jesteśmy dla siebie.

Za szybą dyżurka wypełniła się dźwiękiem jego nowego grafiku, a na wydruku z badania pojawiła się pierwsza wyraźna linia kręgosłupa naszego dziecka.

Оцените статью