CZĘŚĆ 4
Nie czekałam na autobus.
Alejandro prowadził, a ja siedziałam obok z dokumentami przyciśniętymi do kolan. Bruno i Canela zostały u sąsiadki, pani Eleny, która znała mnie od lat i nie zadawała zbędnych pytań.
Sklep mieścił się przy ruchliwej ulicy, między piekarnią a zakładem naprawy telefonów. Była dziewiąta rano. Przez szybę widziałam Diego stojącego przy biurku kierowniczki, Veróniki.
Wciąż miał przy sobie stary klucz.
—Nie możesz wejść na zaplecze bez zgody — mówiła Verónica.
—Pracuję tu od sześciu lat.
—Już nie pracujesz.
Kiedy weszłam, Diego odwrócił się gwałtownie. Jego twarz była napięta, a pod oczami miał ciemne półksiężyce.
—Po co ją wezwałaś? — rzucił do Veróniki.
—Bo dokument dotyczy jej nazwiska.
Na biurku leżał plik rachunków przewiązany żółtą taśmą. Obok stała metalowa szuflada z wyłamanym zamkiem.
Verónica wskazała pierwszy formularz.
—To wniosek o zaliczkę dla klienta. Diego wpisał dane Mariany jako poręczycielki.
—To był błąd administracyjny — odpowiedział Diego.
—Podpis jest mój — powiedziałam. — Ale nie podpisałam tego.
—Twój podpis był w systemie.
—Mój podpis nie jest pozwoleniem na wszystko.
Verónica odsunęła kolejny dokument.
—Wczoraj znalazłam rejestr wejść do archiwum. Diego użył klucza trzy razy po zamknięciu sklepu. Za każdym razem znikały kopie umów.
Diego uderzył dłonią w biurko.
—Nie możecie budować całej historii na kilku kartkach!
—Nie budujemy — odparła Verónica. — Sprawdzamy numery.
Podała mi segregator. W środku były trzy umowy. Wszystkie dotyczyły klientów, których wpłaty zostały przekierowane do tego samego pośrednika. Przy każdym formularzu widniał mój podpis albo numer mojego rachunku.
Najgorsze było to, że jeden z klientów nazywał się Esteban Ruiz.
Rozpoznałam nazwisko. Był właścicielem małej pracowni stolarskiej, dla którego kilka miesięcy wcześniej analizowałam zadłużenie. Powiedział mi wtedy, że stracił oszczędności na niedokończoną kuchnię. Myślałam, że padł ofiarą nierzetelnego sprzedawcy.
—To nie była pożyczka na ratowanie jego firmy — powiedziałam.
Spojrzałam na Diego.
—Ty pobierałeś zaliczki od klientów, a potem używałeś mojego nazwiska, żeby ukryć przepływ pieniędzy.
—Chciałem tylko wyrównać braki.
—Braki, które sam stworzyłeś.
Verónica wyjęła z szuflady mały notes w czarnej oprawie. Na każdej stronie Diego zapisywał kwoty, daty i inicjały. Nie zauważył, że jego własne notatki były dokładniejsze niż jakiekolwiek oskarżenie.
Carmen przyjechała chwilę później. Stanęła w progu, trzymając w ręku kopertę z banku.
—Znalazłam to w jego samochodzie — powiedziała.
Diego odwrócił się do niej.
—Mamo, dlaczego przeszukiwałaś mój samochód?
—Bo wczoraj usłyszałam, jak rozmawiałeś z pośrednikiem. Mówiłeś, że jeśli Mariana zapłaci pierwszą ratę, wszystko się uspokoi.
W pomieszczeniu zrobiło się duszno.
Carmen podała mi kopertę. W środku znajdowała się wiadomość z banku, informująca, że pierwsza rata pożyczki została opłacona z rachunku Diego, nie z mojego. Nie zdążył jej spłacić w całości, ale chciał obciążyć mnie długiem, zanim ktokolwiek sprawdził szczegóły.
—Chciałeś, żebym myślała, że to mój problem — powiedziałam.
—Bałem się — odpowiedział.
—Bałeś się utraty pracy?
—Bałem się, że wszyscy zobaczą, ile naprawdę jestem wart.
To była pierwsza szczera rzecz, jaką usłyszałam od niego od miesięcy. Nie usprawiedliwiała go. Wyjaśniała tylko rozmiar pustki, którą tak długo przykrywał cudzymi pieniędzmi.
Verónica odebrała mu klucz do sklepu.
—Nie wracaj tu bez wezwania.
Diego spojrzał na mnie.
—Mariano, proszę. Możemy to rozwiązać między sobą.
—Między sobą rozwiązywaliśmy już rachunki, twoje kłamstwa i raty twojej matki. Za każdym razem płaciłam ja.
—Oddam wszystko.
—Nie mnie obiecuj.
Wzięłam z biurka kopię dokumentów i zwróciłam się do Veróniki.
—Chcę, żeby wszystkie należności klientów zostały sprawdzone. Jeśli trzeba, pomogę odtworzyć przepływy pieniędzy.
Verónica skinęła głową.
—Zapłacę ci za tę pracę.
—Nie. Najpierw niech pieniądze wrócą do tych, których skrzywdzono.
Alejandro spojrzał na mnie z boku. Wiedział, że właśnie podjęłam decyzję, która mogła kosztować mnie wiele tygodni i nerwów.
Nie chciałam zwycięstwa nad Diego.
Chciałam, żeby nikt więcej nie musiał wybierać między rachunkiem za jedzenie a ratą za coś, czego nigdy nie otrzymał.
Po południu spotkaliśmy się w mieszkaniu tylko po to, by odebrał resztę swoich rzeczy. Carmen przyszła z nim. Trzymała pustą kopertę, tę samą, w której wcześniej przynosiła mi rachunki do opłacenia.
—Mariano — powiedziała — przepraszam.
Jej głos nie był teatralny. Był zmęczony.
—Wierzyłam w historię, którą opowiadał Diego. Wygodniej było mi wierzyć, że mój syn jest silny, a ty roszczeniowa.
—Wiem.
—Nie mam jak oddać ci wszystkiego od razu.
—Nie prosiłam o przeprosiny w pieniądzach.
—Ale oddam. Sprzedam samochód, jeśli będzie trzeba.
Spojrzałam na nią długo.
—Zostaw sobie samochód. Spłacaj raty regularnie. I nigdy więcej nie pozwól, żeby ktoś podpisywał za ciebie dokumenty.
Carmen pokiwała głową, a potem położyła na stole klucz, który Diego kiedyś dostał do mojego mieszkania.
Diego nadal trzymał swój zapasowy.
—Oddaj go — powiedziałam.
Patrzył na metal przez kilka sekund.
—Naprawdę to koniec?
—Nie. Koniec był wtedy, gdy wyszedłeś z walizką. Dziś kończymy tylko rachunek.
Położył klucz obok pustej koperty. Dźwięk metalu o drewno był cichy, ale bardziej ostateczny niż trzask drzwi.
Tego wieczoru Alejandro pomagał mi uporządkować dokumenty dotyczące klientów. Canela leżała pod stołem, a Bruno spał przy jej boku. Zawieszka w kształcie liścia stukała lekko o miskę, kiedy poruszała łapą.
Telefon zawibrował.
To był Esteban Ruiz. Chciał wiedzieć, czy jest jeszcze szansa odzyskać pieniądze na swoją pracownię.
Spojrzałam na stertę umów, potem na Alejandra.
—Jest — odpowiedziałam, włączając głośnik. — Ale tym razem wszystko spiszemy.
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
—Dziękuję, pani Mariano.
Popatrzyłam na klucz leżący na stole, na pustą kopertę Carmen i na mosiężny liść przy smyczy Canely.
—Proszę mi nie dziękować — powiedziałam. — Proszę jutro przynieść wszystkie rachunki.
A z korytarza dobiegł głos Diega, który po raz ostatni zapytał:
—Mariano, gdzie mam podpisać?
Przegapiłeś początek?




