CZĘŚĆ 4 — Mój pies wyrwał mi kluczyki tuż przed wyjazdem, a gdy usłyszałam głosy w garażu, mój mąż zbladł

CZĘŚĆ 4

— Powiedz mi wszystko — zażądałam, stojąc na korytarzu kliniki weterynaryjnej.

Po drugiej stronie matka Aleksandra oddychała tak ciężko, jakby każde słowo miało rozciąć jej gardło.

— Przyjedź do mojego domu. Sama.

— Nie mam już powodu, żeby kogokolwiek słuchać na słowo.

— W takim razie przyjedź z kimś. Tylko przyjedź, zanim Aleksander dowie się, co znalazłam.

Spojrzałam przez szybę na Korę. Leżała pod kocem, z opatrzoną łapą i przewodem tlenowym przy pysku. Jej oczy były zamknięte, ale ogon poruszył się lekko, gdy usłyszała mój głos.

W metalowym pojemniku lekarz znalazł mały, zgnieciony klucz pamięciowy, który utknął w obroży podczas szarpaniny przy wannie. Kora musiała zahaczyć o coś pod półką i wyrwać go razem z paskiem. Nie był to jednak zwykły nośnik danych.

Na jego obudowie widniał numer magazynowy naszej firmy.

— Znaleźliśmy go w jej sierści — wyjaśnił weterynarz. — Prawdopodobnie przyczepił się, kiedy biegała po garażu.

Ernest obejrzał urządzenie pod lampą.

— Jest zaszyfrowane, ale da się je otworzyć. Pytanie brzmi: kto trzymał je w garażu?

Znałam odpowiedź.

Ale nie znałam jeszcze całej historii.

Pojechałam do matki Aleksandra z Patrycją i Ernestem. Dom stał na końcu ulicy, między pustymi działkami. W salonie pachniało suszonymi jabłkami, a na kredensie stał zegar, który spóźniał się o siedem minut. Jego jednostajny stukot działał mi na nerwy.

Matka Aleksandra, Helena, czekała przy stole.

Przed nią leżała tekturowa koperta przewiązana sznurkiem.

— Wiedziałam, że kiedyś przyjdzie taki dzień — powiedziała.

— Dlaczego nie powiedziałaś mi wcześniej?

Helena zacisnęła palce na brzegu koperty.

— Bo Aleksander zagroził, że odbierze mi mieszkanie. A potem powiedział, że jeśli będę mówić, skrzywdzi ciebie i Lenę.

Patrycja odsunęła krzesło.

— To nie tłumaczy ośmiu lat milczenia.

— Wiem.

Helena wyjęła z koperty kilka kartek. Pierwsza była starą umową spółki. Druga zawierała podpis mojego ojca. Trzecia była listem datowanym trzy dni przed naszym ślubem.

Czytałam go powoli.

Mój ojciec pisał, że Aleksander próbował nakłonić go do sprzedaży części firmy. Odmówił, bo odkrył przelewy na fikcyjne konsultacje. Chciał zerwać nasze zaręczyny, ale zmarł nagle, zanim zdążył porozmawiać ze mną.

— Ty o tym wiedziałaś? — zapytałam Helenę.

— Wiedziałam, że Aleksander miał długi. Nie wiedziałam, że zamierzał zabić własną żonę.

— A dokument o funduszu?

— Twój ojciec dał go mojemu mężowi, żeby przechował go poza firmą. Aleksander próbował go znaleźć przez lata. Nie wiedział, że kopię schowałam w pudełku po herbacie.

Ernest wziął kartki i nagle zmarszczył brwi.

— Tu jest jeszcze jedna strona.

Na odwrocie widniała lista nazwisk oraz daty przelewów. Przy każdym nazwisku mój ojciec dopisał krótką uwagę. Przy Aleksandrze: „Nie chodzi mu o pieniądze. Chce kontroli nad patentem”.

Zrobiło mi się słabo.

— Jakim patentem?

Ernest spojrzał na mnie.

— Daniela, twoja nowa formuła leku na chorobę nerwową została zgłoszona pod koniec zeszłego roku. Jeśli przejmie udziały, przejmie także prawa do badań.

Nagle wszystko połączyło się w jeden obraz. Polisa, przelewy, urządzenie, rozmowa w garażu. Aleksander nie chciał tylko pieniędzy po mojej śmierci. Chciał zyskać kontrolę nad wynalazkiem, który mógł przynieść firmie międzynarodową umowę.

Ale wciąż pozostawało pytanie: dlaczego Natalia miała ryzykować własną wolność?

Odpowiedź dała sama, gdy wieczorem przyszła do kliniki. Miała podkrążone oczy i ściskała papierową torbę.

— Robert podpisał umowę, bo Aleksander szantażował go długiem — powiedziała. — Mnie też. Powiedział, że jeśli odejdę, zgłosi fałszywe oskarżenia o kradzież danych. A kiedy zaszłam w ciążę, obiecał, że rozwiedzie się z tobą po przejęciu firmy.

— Wierzyłaś mu?

— Chciałam wierzyć. Potem zobaczyłam plan domu i zaznaczone miejsce przy wannie.

Wyjęła z torby notes. Na jednej stronie narysowano łazienkę. Obok wanny ktoś zapisał: „Kobieta i dziecko w domu. Brak świadków”.

Poczułam mdłości.

— Skąd to masz?

— Z biurka Aleksandra. Zabrałam, zanim pojechałam do magazynu. Chciałam cię ostrzec, ale on mnie śledził.

Wtedy lekarz wyszedł z sali.

— Kora się obudziła. Jest słaba, ale reaguje.

Weszłam do niej sama. Pies podniósł głowę i dotknął nosem mojej dłoni. Na obroży brakowało metalowego kółka, tego samego, które znalazło się przy wannie razem z urządzeniem.

— Uratowałaś Lenę — szepnęłam.

Kora zamknęła oczy.

Następnego dnia zarząd firmy zebrał się w sali konferencyjnej. Na ekranie wyświetlono dokument funduszu, a księgowa przedstawiła wszystkie przelewy. Robert przyznał, że zamontował urządzenie. Natalia złożyła zeznania i oddała pieniądze, które otrzymała od Aleksandra. Nie próbowała się wybielać.

— Zrobiłam coś strasznego — powiedziała. — Ale nie pozwolę, żeby moja córka dorastała z przekonaniem, że strach usprawiedliwia wszystko.

Jej córka miała urodzić się za sześć miesięcy. Zaoferowałam jej pracę przy dokumentacji badań, lecz pod jednym warunkiem: żadnego dostępu do finansów i żadnych sekretów.

— Dlaczego mi pomagasz? — spytała.

— Nie pomagam tobie. Pomagam dziecku, które nie wybrało matki uwikłanej w cudze kłamstwa.

Aleksander stracił udziały, stanowisko i dostęp do pieniędzy, o które walczył. Przeciwko niemu wszczęto postępowanie w sprawie próby zabójstwa, oszustw i fałszowania dokumentów. Nie musiałam siedzieć na każdej rozprawie. Złożyłam zeznania, przekazałam dowody i wróciłam do pracy.

Najtrudniejsza rozmowa czekała mnie z Leną.

Usiadłyśmy na podłodze w pokoju baletowym. Miała na sobie różowy strój, a na kostce zawiązaną krzywo wstążkę.

— Czy tata chciał, żebyśmy umarły? — zapytała.

Nie skłamałam.

— Chciał zrobić coś bardzo złego. Kora nas ostrzegła, a dorośli pomogli nam zatrzymać to, co zaplanował.

— Czy on mnie kochał?

To pytanie bolało bardziej niż wszystko, co usłyszałam w magazynie.

— Nie wiem, czy potrafił kochać tak, jak powinien. Wiem tylko, że jego decyzje były jego wyborem, nie twoją winą.

Lena przytuliła się do mnie, a jej palce zacisnęły się na różowej wstążce.

Kilka dni później pojechałyśmy do kliniki. Kora wstała chwiejnie, gdy Lena weszła do sali. Dziewczynka uklękła przy niej i przyłożyła czoło do jej pyska.

— Możesz już pilnować zwykłych rzeczy — szepnęła. — Na przykład moich baletek.

Kora machnęła ogonem.

Przed egzaminem baletowym Lena poprosiła, żebym usiadła przy lustrze. Na widowni pachniało drewnianą podłogą i kalafonią. Kiedy muzyka ucichła, córka nie spojrzała na sędziów. Spojrzała na mnie.

W jej dłoni drżała mała srebrna zawieszka od obroży Kory, którą weterynarz znalazł przy wannie.

— Mamo — powiedziała po występie — ona naprawdę usłyszała, że coś jest nie tak.

Przycisnęłam zawieszkę do serca.

— Tak. I pobiegła tam, gdzie my bałyśmy się wejść.

Za szybą sali Kora czekała na nas na wózku, z łapą w gipsie i pyskiem opartym o kolana Patrycji. Lena pobiegła do niej w baletkach, a srebrna zawieszka zabrzęczała przy każdym kroku.

Ten dźwięk przypomniał mi noc, w której mój mąż wybrał pieniądze.

Ale tym razem zagłuszył go głos mojej córki:

— Koro, prowadź. Musimy wrócić do domu, zanim wystygnie twoja kolacja.

Przegapiłeś początek?

← Czytaj historię od pierwszej części

Оцените статью