CZĘŚĆ 4
Telefon Miriam wciąż był przy jej uchu, kiedy lekarze wbiegli do sali z łóżeczkiem.
— Kto jedzie? — spytałam.
— Ojciec biologiczny — odpowiedziała. — I jego prawniczka.
Victor roześmiał się nerwowo.
— Świetnie. Niech wszyscy zobaczą, że dziecko ma rodzinę.
— Nie jest pan rodziną — powiedziała Miriam.
— Jestem jedynym człowiekiem, który się nią interesował!
— Anna miała siniak na nadgarstku po pańskiej ostatniej wizycie — odparła. — To też było zainteresowanie?
Victor zamilkł, ale tylko na sekundę. Potem ruszył w stronę sali.
James zastąpił mu drogę.
— Ani kroku dalej.
— Ty nie będziesz mi rozkazywał.
— Nie rozkazuję. Mówię ci, że pielęgniarki już mają twoje dane i wiedzą, co robiłeś Annie.
Victor zacisnął zęby. Przez szybę zobaczyłam, jak lekarka pochyla się nad dzieckiem. Maleńka klatka piersiowa poruszała się zbyt szybko.
— Rachel! — zawołała lekarka. — Musimy przewieźć ją na blok. Zgoda została podpisana, ale potrzebujemy osoby, która zostanie przy niej jako opiekun.
Podniosłam rękę.
— Ja.
James spojrzał na mnie.
— Rachel, nie musisz podejmować decyzji w tej chwili.
— Już podjęłam.
Pielęgniarka podała mi czapeczkę. Była biała, z małą naszywką przedstawiającą żółtą gwiazdkę. Włożyłam ją do kieszeni, bo na głowie dziecka nie było na nią miejsca pod aparaturą.
— Jak ma na imię? — spytałam.
Pielęgniarka zerknęła w kartę.
— Anna nie wpisała imienia. Napisała tylko: „Niech Rachel wybierze, kiedy ją zobaczy”.
Zabrakło mi oddechu.
Moja siostra, która przez dwanaście lat nie potrafiła do mnie zadzwonić, zostawiła mi pierwszą decyzję dotyczącą swojej córki.
Nie czułam się wybrana.
Czułam się obciążona jej ostatnią nadzieją.
Wtedy drzwi wejściowe na oddział otworzyły się z hukiem. Wszedł wysoki mężczyzna około czterdziestki, w granatowym płaszczu. Obok niego szła kobieta z teczką i włosami spiętymi srebrną klamrą.
Mężczyzna zatrzymał się, gdy zobaczył Jamesa.
— To ona? — zapytał.
James skinął głową.
— Pani doktor Lena Ward — przedstawiła się kobieta. — A to doktor Samuel Reed.
Sam patrzył tylko na szybę.
— Anna powiedziała mi, że jeśli dziecko będzie chore, mam przyjechać — powiedział. — Nie wiedziałem, że umarła.
— Nie jest pan jej ojcem wychowującym — odezwał się Victor. — Jest pan tylko dawcą.
Sam odwrócił się do niego.
— A pan jest człowiekiem, przed którym Anna próbowała uciec.
To nie był krzyk. Właśnie dlatego zabrzmiało mocniej.
Sam wyjął z kieszeni małą kopertę z dokumentem kliniki.
— Anna nie chciała, żebym miał prawa do dziecka. Chciała tylko, żebym pomógł medycznie, jeśli będzie taka potrzeba. Mam zgodę na przekazanie moich danych lekarzom, nie na przejęcie opieki.
Spojrzałam na niego.
— Dlaczego pani siostra wybrała właśnie jego materiał?
— Bo w mojej rodzinie występowała ta sama wada serca — odpowiedział Sam. — Anna dowiedziała się o niej dopiero po badaniach. Chciała dać córce większą szansę.
Lekarka podeszła do nas z formularzem.
— Potrzebujemy dawcy do pilnych badań zgodności. Jeśli wyniki będą dobre, możemy wykorzystać jego krew i przygotować zabieg.
Sam natychmiast podwinął rękaw.
— Proszę pobrać ją teraz.
Victor patrzył na niego z wściekłością.
— Nie możecie zabrać mi dziecka.
Miriam stanęła obok mnie.
— Nikt panu niczego nie zabiera. Anna nigdy panu tego dziecka nie powierzyła.
Victor wyciągnął telefon.
— Mam wiadomości, w których pisała, że jestem ojcem.
— Ma pan również wiadomości, w których groził jej pan, że zabije psa i podpali mieszkanie — powiedziała Miriam. — Zachowałam kopie. Anna wysłała je mnie, kiedy przestała ufać własnemu telefonowi.
Victorowi wypadł aparat z ręki. Uderzył o podłogę i rozsunął się na dwie części.
Nie było potrzeby, żeby ktokolwiek go stąd wyprowadzał. Sam cofnął się do windy, bo nagle wszyscy na korytarzu patrzyli na niego nie jak na ojca, lecz jak na zagrożenie.
James został przy mnie.
— Powinienem był ci powiedzieć — szepnął.
— Tak.
— Anna prosiła, żebym milczał.
— A ty obiecałeś jej, nie mnie.
— Bałem się, że kiedy usłyszysz o dziecku, przypomnisz sobie wszystko, co straciłaś. Marzenie o córce. Ciążę, której nie mogłaś mieć. To, że lekarz powiedział, iż możesz umrzeć.
— I uznałeś, że lepiej odebrać mi wybór?
— Nie. Uznałem, że jeśli cię zapytam, możesz powiedzieć „tak” z bólu, a nie z miłości.
Spojrzałam na salę, gdzie pielęgniarka zakładała dziecku maleńką maskę tlenową.
— Nie wiem jeszcze, czy potrafię być jej matką.
— Wiem.
— Nie wiem, czy potrafię wybaczyć tobie.
— Wiem.
— Ale wiem, że nie zostawię jej samej.
James odwrócił głowę. Po policzku spłynęła mu łza, która zatrzymała się na krawędzi brody.
— Noah, Ethan i Caleb są z panią Morales — powiedział. — Powiedziałem im, że mamy kłopot.
— Zadzwoń do nich.
— Co mam powiedzieć?
— Że ich ciotka Anna miała córeczkę. I że być może zostanie z nami.
James zadzwonił. Włączył głośnik.
— Tato? — odezwał się Noah. — Czy mama płacze?
— Trochę — odpowiedział James.
— Czy dziecko żyje? — zapytał Ethan.
— Tak — powiedziałam. — Lekarze próbują jej pomóc.
Przez chwilę po drugiej stronie było słychać tylko oddechy chłopców.
— Możemy jej oddać nasze rzeczy? — spytał Caleb. — Mam kocyk z dinozaurem, ale mogę go pożyczyć.
Zamknęłam oczy.
— Możesz go pożyczyć na zawsze, jeśli będzie chciała.
Lekarka wyjechała z sali z łóżeczkiem. Zatrzymała się przy mnie.
— Jedziemy na operację.
Pochyliłam się nad córką mojej siostry. Miała zamknięte oczy, a pod maską poruszały się jej usta.
— Jak ją pani nazwie? — zapytała pielęgniarka.
Pomyślałam o Annie. O jej gniewie, ucieczce, strachu i o tym, że mimo wszystkiego zostawiła po sobie list, podpis i jedno kruche życie.
— Mia — powiedziałam. — Anna wybrała mi córkę. Ja wybiorę jej imię.
James położył dłoń na moim ramieniu.
— Mia Carter?
Spojrzałam na niego.
— Mia Anna Carter.
Sam stał przy punkcie pobrań, z podwiniętym rękawem i igłą w zgięciu łokcia. Skinął mi głową. Nie prosił o miejsce w naszej rodzinie. Przyniósł tylko to, czego Mia potrzebowała.
To był pierwszy dobry wybór, jaki ktoś podjął tego dnia bez żądania czegoś w zamian.
Operacja trwała cztery godziny. Chłopcy przyjechali z panią Morales późnym wieczorem, każdy ściskał inny przedmiot: kocyk z dinozaurem, pluszowego lisa i plastikową koronę z urodzin Caleba. Ułożyli je na krześle obok sali, jakby budowali tron dla kogoś, kto ważył mniej niż bochenek chleba.
James siedział obok mnie, ale nie dotykał mojej dłoni. Czekał, aż sama zdecyduję.
Po północy lekarka wyszła i powiedziała, że Mia przeżyła zabieg.
Nie była jeszcze bezpieczna. Ale żyła.
Następnego ranka wróciliśmy do garażu. James wszedł pierwszy i zdjął pudełko z półki nad narzędziami. Kurz osiadł na jego pokrywie.
— Otworzysz? — zapytał.
— Nie. Ty.
Rozchylił karton. Wyjął otulacze, śpioszki, skarpetki i małą wełnianą czapeczkę z żółtą gwiazdką.
— Kupiłaś ją jedenaście lat temu? — spytał.
— Tak.
— Nadal pasuje?
— Nie wiem. Ale możemy sprawdzić.
W szpitalu Mia spała pod aparaturą, z czapeczką nasuniętą ostrożnie na głowę. Jej palce zacisnęły się na skraju materiału.
Przy łóżeczku leżała kartka z imieniem, zapisanym drukowanymi literami przez pielęgniarkę:
MIA ANNA CARTER.
A pod nią, na odwrocie starego listu mojej siostry, znalazłam jedno zdanie, którego wcześniej nie zauważyłam:
„Rachel, jeśli ją pokochasz, nie mów jej, że uratowałaś moje dziecko. Powiedz jej, że to ona uratowała nas.”
Przegapiłeś początek?




