CZĘŚĆ 4 — Lekarze skazali mojego pracodawcę na kilka dni, a gdy odmówiłam przyjęcia pieniędzy jego matki, jej twarz nagle pobladła

CZĘŚĆ 4

…Za biblioteką znajdowały się drzwi bez klamki. Victoria wsunęła mosiężny klucz w szczelinę między panelami, a ukryty zamek ustąpił z głuchym kliknięciem.

W środku nie było pieniędzy ani broni.

Stała tam metalowa szafka, a na niej trzy zakurzone segregatory, pudełko z lekami i mała księga oprawiona w ciemnozieloną skórę.

Damián pobladł.

— Tego już nie ma — powiedział.

— Właśnie dlatego nigdy nie pozwoliłam ci wejść do tego pokoju — odparła Victoria.

Adrián został na korytarzu z Tomásem. Ledwie oddychał, ale patrzył na Damiána z czymś twardszym niż gniew.

Victoria otworzyła księgę.

— Twój ojciec zapisał wszystko. Nazwiska, przelewy, daty. Wiedział, że Damián wyprowadza pieniądze z magazynów, ale nie wiedział, komu je przekazuje.

— Przekazywałem je ludziom, którzy zapewniali tej rodzinie bezpieczeństwo — powiedział Damián.

— Za pieniądze z naszych kont.

— Za twoją zgodą.

Victoria spojrzała na niego ostro.

— Nigdy nie podpisałam tych wypłat.

— Ale podpisałaś dokumenty, które pozwoliły mi działać.

Przerzuciła kilka stron i nagle zatrzymała palec na jednej z nich.

— Tu jest podpis Adriána seniora. I dopisek: „Jeśli coś mi się stanie, sprawdzić Ferrera”.

Damián rzucił się do księgi.

Tomás chwycił go za marynarkę, lecz mężczyzna wyrwał się i uderzył pięścią w szafkę. Z kieszeni wypadła druga butelka. Stłukła się na marmurze, a ostry zapach rozszedł się po korytarzu.

Rentería zakrył usta dłonią.

— To ten sam preparat — powiedziałem. — Tylko silniejszy.

— Miał być dla Adriána — odpowiedział Damián. — Nie dla ciebie.

— Dlaczego zatem grozisz mojej rodzinie?

— Bo trzeba było cię odciągnąć od sprawy.

Adrián zrobił krok naprzód. Zachwiał się, ale nie pozwolił, by Tomás go podtrzymał.

— Mój ojciec nie zginął w wypadku.

Damián milczał.

— Powiedz to — zażądał Adrián.

— Twój ojciec wypił tonik sam.

— Kłamiesz.

— Nie. Ja tylko zamieniłem butelkę. Kierowca dostał pieniądze, żeby zjechać z drogi. Martín widział, co się stało, dlatego później również musiał zniknąć.

Rocío, która dotąd stała przy schodach, poczułam, jak podłoga usuwa mi się spod stóp.

— To ty zabiłeś mojego ojca?

Damián spojrzał na mnie bez cienia skruchy.

— Twój ojciec sam wybrał lojalność wobec obcych ludzi.

Uderzyłam go nie pięścią, lecz księgą. Twarda oprawa trafiła w jego policzek. Nie poczułam bólu w dłoni. Poczułam tylko, że po sześciu latach ktoś wreszcie wypowiedział prawdę na głos.

W tym momencie do rezydencji weszła Camila. Wróciła sama, bez ochroniarza, z plikiem papierów pod pachą.

— Przeczytałam umowę małżeńską — powiedziała. — I znalazłam coś, czego nie wiedział nawet Damián.

Podała dokument Adriánowi.

— Victoria przepisała mi udziały jeszcze przed twoją chorobą. Ale pod jednym warunkiem: jeśli umrzesz w ciągu trzydziestu dni od podpisania umowy, cały majątek przechodzi na fundusz dla pracowników magazynów.

Damián odsunął się od niej.

— Ty o tym wiedziałaś?

— Wiedziałam, że Victoria mnie wykorzystuje do ochrony firmy. Nie wiedziałam, że ty planujesz morderstwo.

Victoria zamknęła oczy.

— Chciałam wymusić ślub, bo bałam się, że po śmierci Adriána wszystko przejmą ludzie tacy jak on. Nie zauważyłam, że już pozwoliłam jednemu z nich wejść do środka.

Adrián odwrócił się do matki.

— A mnie chciałaś ożenić, kiedy lekarz dawał mi tydzień życia.

— Chciałam, żebyś miał ochronę.

— Potrzebowałem prawdy.

Victoria nie odpowiedziała. Zamiast tego wzięła dokumenty i podała je Tomásowi.

— Zabezpiecz wszystkie konta. Nie dla mnie. Dla ludzi, których okradliśmy.

Tomás skinął głową.

— A Damián?

Adrián spojrzał na niego.

— Oddaj go tym, których próbował zastraszyć. Niech opowie wszystko o pieniądzach, o moim ojcu i o Martínie Quirozie.

Nie było wielkiej sceny. Żadnych kamer ani tłumu. Damián został wyprowadzony bocznym korytarzem, mijając pracowników, którym przez lata rozkazywał. Każdy z nich znał jego twarz. Tym razem nikt nie spuścił wzroku.

Doktor Rentería podpisał zeznania przy stole w bibliotece. Zrobił to drżącą ręką, ale podpisał każdą stronę. Przyznał, że Damián płacił mu za fałszowanie diagnoz, a Victoria od dawna podejrzewała truciznę w domu, lecz bała się ujawnić prawdę.

Adrián przeżył, choć leczenie miało trwać długo. Arsen uszkodził mu nerwy. Nie odzyskał od razu siły i jeszcze przez wiele tygodni potrzebował laski. Najtrudniejsze nie było jednak chodzenie.

Najtrudniejsze było patrzenie na nazwisko ojca w księdze i świadomość, że przez dwadzieścia lat rodzina budowała imperium na milczeniu.

Moja matka dostała miejsce w klinice, opłacone z pieniędzy odzyskanych z kont fundacji. Daniel wrócił do szkoły pielęgniarskiej, ale nie przyjął stanowiska w firmie Montielów.

— Chcę zarabiać własnymi rękami — powiedział mi. — Nie chcę, żeby ktoś kiedyś powiedział, że kupiliśmy sobie przyszłość cudzym cierpieniem.

Victoria oddała mi czek, który wcześniej zostawiła na biurku.

— Wpisz dowolną kwotę — powiedziała.

— Nie chcę pieniędzy za milczenie.

— To nie jest zapłata za milczenie. To pokrycie szkód, które twoja rodzina wyrządziła twojej rodzinie.

Długo patrzyłam na podpis.

Wzięłam czek, ale wpisałam tylko koszty leczenia matki i czesnego Daniela. Resztę Victoria przekazała funduszowi dla pracowników. Nie zrobiła tego z dobroci. Zrobiła to, bo Adrián zmusił ją, by po raz pierwszy zobaczyła ludzi stojących za murami rezydencji.

Miesiąc później Adrián poprosił mnie o spotkanie w małej kuchni, tej samej, w której przez jedenaście dni gotowałam jego posiłki.

Na stole leżała czysta butelka po toniku.

— Chcę ją zatrzymać — powiedział.

— Po co?

— Żeby pamiętać, że prawie umarłem przez człowieka, którego nazywałem bratem. I że przeżyłem dzięki kobiecie, której moja matka zabroniła patrzeć mi w twarz.

— Nie jestem twoim lekarstwem, Adrián.

— Wiem. Dlatego pytam, czy zechcesz zostać doradczynią fundacji, nie pracownicą mojego domu.

— A jeśli odmówię?

— Wtedy i tak opłacę leczenie twojej matki. Bez warunków.

Po raz pierwszy nie poczułam, że ktoś próbuje kupić moje życie. Wzięłam butelkę ze stołu, obróciłam ją pod światło i zobaczyłam, że na szkle pozostała cienka, mleczna smuga.

— Zostanę — powiedziałam. — Ale fundacja będzie nosiła imię mojego ojca.

Adrián skinął głową.

— Martín Quiroz.

Wtedy z korytarza dobiegł głos Teresy:

— Rocío, przyszedł list z laboratorium. Znaleźli jeszcze jeden podpis w dokumentach twojego ojca.

Odłożyłam butelkę i ruszyłam za nią. Na pierwszej stronie listu widniało nazwisko człowieka, którego nikt z nas nie podejrzewał.

Pod nim zapisano tylko jedno zdanie:

„Martín wiedział, kto wydał ostatni rozkaz”.

Оцените статью