CZĘŚĆ 4
— To niemożliwe — powiedziałem.
Moje nazwisko wisiało na końcu zdania, ciężkie i obce, choć znałem każdy jego znak.
Tara stała przy schodach z dłonią na ramieniu Cole’a. Chłopiec patrzył na matkę, lecz nie próbował już jej zasłaniać.
— Pokaż mi to pismo, Jean.
— Jestem w samochodzie przed domem. Wejdę.
Dwie minuty później Jean przekroczyła próg. W ręku trzymała granatową teczkę, a na jej krawędzi widniała biała naklejka z numerem sprawy spadkowej. Przysiadła przy stole i położyła dokument przed nami.
Podpis rzeczywiście wyglądał jak mój.
Tylko że ja go nie złożyłem.
— To wniosek o wcześniejszą wypłatę funduszu — wyjaśniła Jean. — Złożono go trzy dni temu. Bank odmówił, bo pełnomocnictwo nie było aktualne. Dlatego zadzwonili do mnie jako do osoby wskazanej w dokumentach matki Molly.
Spojrzałem na Tarę.
— Skąd miałaś mój podpis?
— Z rachunku za samochód.
— Sfałszowałaś go?
Nie odpowiedziała od razu. Zamiast tego spojrzała na kopertę pani Bell leżącą obok talerza z zimnymi kanapkami.
— Dług wynosił dziewięć tysięcy dolarów — powiedziała. — Firma pożyczkowa zabrała mi prawie całą wypłatę. Cole miał zostać wyrzucony z drużyny, bo nie zapłaciłam za wyjazd. Chciałam tylko kupić nam trochę czasu.
— Z pieniędzy Molly.
— To nie byłyby jej pieniądze do osiemnastych urodzin, gdyby ich nie było. Mogłam je oddać.
— A jeśli nie?
Tara spuściła wzrok.
— Wtedy wymyśliłabym coś innego.
To zdanie nie zabrzmiało jak usprawiedliwienie. Brzmiało jak przyznanie, że plan miał następne kroki.
Molly podeszła do stołu. Palcem dotknęła dokumentu bankowego.
— Powiedziałaś tacie, że jestem problemem.
— Byłam zła.
— Nie. Ty przygotowałaś moją walizkę.
Tara spojrzała na fioletową walizkę przy wejściu. W jej bocznej kieszeni wystawała papierowa zawieszka z adresem Jean, napisana równym pismem Tary.
— Chciałam, żebyś była bezpieczna — wyszeptała.
Jean uniosła głowę.
— Bezpieczna przed czym? Przed kobietą, która weszła do jej pokoju, kiedy była w szkole?
Tara zacisnęła powieki.
— Bałam się, że Scott wybierze ją, a Cole zostanie z niczym.
— Nigdy nie musiałaś rywalizować z dwunastoletnim dzieckiem — powiedziałem.
Cole zszedł ze schodów. Wciąż trzymał czerwony notes.
— Mamo, ja nie chcę pieniędzy z jej konta.
Tara odwróciła się do niego.
— Nie wiesz, co mówisz.
— Wiem. Molly dała mi wczoraj połowę kanapki, kiedy zapomniałem śniadania. A ty powiedziałaś, że mam udawać, że jej nie ma.
Molly spojrzała na niego z bólem, który zmienił się w coś cieplejszego.
— Nie musisz wybierać między nami.
Cole otarł policzek rękawem piżamy.
— Ale ty wybrałaś za mnie.
Tara usiadła. Krzesło zaskrzypiało pod jej ciężarem.
Po raz pierwszy nie widziałem w niej kobiety, która prowadzi dom, pamięta o wizytach i zawsze ma przy sobie tabletki na ból głowy. Widziałem osobę, która przez trzy dni budowała pułapkę wokół własnego dziecka, bo uważała, że strach jest szybszy od rozmowy.
Wyjąłem telefon i zadzwoniłem do mojego przełożonego. Powiedziałem, że nie wrócę dziś do pracy. Potem zadzwoniłem do banku i poprosiłem o zablokowanie wszelkich prób wypłaty z funduszu Molly. Jean miała rację: nie potrzebowaliśmy od razu sali sądowej ani krzyku. Potrzebowaliśmy, żeby żaden następny podpis nie pojawił się bez naszej wiedzy.
Tara poderwała głowę.
— Scott, nie rób tego. Jeśli bank zablokuje konto, nie spłacę długu.
— Ten dług nie należy do Molly.
— To małżeństwo też jest twoją odpowiedzialnością.
— Małżeństwo nie daje prawa do kradzieży.
Pani Bell zabrała ze stołu swoją kopertę.
— A Molly ma jutro wysłać formularz na obóz. Termin mija w południe.
Przez sekundę nikt się nie poruszył.
Molly patrzyła na mnie, ale nie prosiła. Chyba bała się, że kolejna prośba zostanie użyta przeciwko niej.
— Wyślemy go dziś — powiedziałem.
Tara parsknęła gorzko.
— Z czego zapłacisz? Z pieniędzy z funduszu?
— Z własnej wypłaty. A pralkę naprawimy później.
Molly zacisnęła palce na brzegu stołu.
— Tato, nie musisz płacić za obóz. Mogę zostać w domu.
— Nie odmawiaj sobie czegoś tylko dlatego, że ktoś próbował cię zawstydzić.
Jej oczy wypełniły się łzami. Podszedłem i objąłem ją, ale tym razem to ona pierwsza wtuliła twarz w moje ramię.
Tara wstała.
— Dokąd pójdziemy z Cole’em?
Pytanie było ciche i prawdziwe. Nie było w nim już groźby.
Jean odpowiedziała, zanim zdążyłem.
— Do mnie na kilka dni. Cole może zostać, jeśli tego chce. Ty też, pod warunkiem że oddasz wszystkie dokumenty i przestaniesz kontaktować się z bankiem w sprawie Molly.
Tara spojrzała na syna.
— Chcesz iść do Jean?
Cole skinął głową.
— Chcę być z kimś, kto nie każe mi kłamać.
Te słowa były dla Tary cięższe niż jakikolwiek wyrok. Wyjęła z kieszeni kluczyki samochodowe i położyła je na stole.
— Nie mam gdzie wrócić — powiedziała.
— Masz siostrę w Cedar Falls — przypomniałem.
— Nie odbiera ode mnie telefonów.
— Zadzwoń do niej. Tym razem bez opowieści o tym, że wszyscy są przeciwko tobie.
Tara popatrzyła na mnie długo.
— Naprawdę mnie wyrzucasz?
— Nie wyrzucam cię z życia dzieci. Zabieram ci możliwość podejmowania za nie decyzji strachem.
Jean wzięła teczkę z dokumentami. Znalazła w niej także kopię wniosku o wypłatę i kartkę z numerem rachunku pożyczkowego. Oddała mi wszystko.
— Jutro rano spotkam się z bankiem — powiedziała. — Dopilnuję, żeby fundusz został zabezpieczony do czasu, aż Molly skończy osiemnaście lat. Ty będziesz miał dostęp tylko do wydatków związanych z jej potrzebami.
Molly zerknęła na fioletową walizkę.
— Mogę ją rozpakować?
— Tak — odpowiedziałem.
Ruszyła do wejścia, lecz zatrzymała się przy Cole’u. Z bocznej kieszeni wyjęła mały model Saturna, który przygotowała na szkolny projekt.
— Chcesz go potrzymać, zanim skończę?
Cole wziął planetę ostrożnie.
— Mogę pomóc?
— Możesz przykleić pierścienie. Tylko nie odwrotnie.
— Skąd mam wiedzieć, która strona jest odwrotna?
Molly po raz pierwszy tego wieczoru uśmiechnęła się naprawdę.
— Pokażę ci.
Tara patrzyła, jak oboje siadają na podłodze przy pudełku z papierowymi planetami. Nie prosiła o przebaczenie. Może rozumiała, że żadne słowo nie powinno teraz wyprzedzać czynów.
Podpisałem formularz na obóz naukowy przy stole, na którym kilka godzin wcześniej leżały fałszywe dowody. Molly podała mi długopis, a jej palce nadal lekko drżały.
— Tato?
— Tak?
— Jeśli kiedyś nie będziesz pewien, czy mi wierzyć, zapytaj mnie najpierw.
Spojrzałem na białą kopertę z jej pieniędzmi, odzyskaną z szuflady po tym, jak Tara wskazała miejsce, gdzie ją schowała.
— Obiecuję.
Z pokoju dobiegł głos Cole’a:
— Molly, Saturn ma dwa pierścienie czy więcej?
— Więcej. I zaraz zobaczysz, co się dzieje, kiedy ktoś próbuje je przykleić taśmą do góry nogami.
Jean zebrała dokumenty. Pani Bell wyszła nakarmić swoje koty, lecz przed wyjściem położyła na stole rachunek z dopiskiem: „Molly pracowała uczciwie”.
Tara zabrała małą torbę i stanęła przy samochodzie. Cole podbiegł do niej, objął ją krótko, a potem wrócił do modelu Saturna.
Tara spojrzała na mnie przez otwarte drzwi samochodu.
— Czy on jeszcze będzie chciał ze mną rozmawiać?
— Jeśli przestaniesz mówić za niego.
Skinęła głową i odjechała.
W domu zostały fioletowa walizka, rozłożony formularz obozowy i dwójka dzieci pochylonych nad papierowym Saturnem. Kiedy Cole założył pierwszy pierścień odwrotnie, Molly prychnęła śmiechem i powiedziała:
— Zostaw go. Niech wszyscy zobaczą, kto próbował tu rządzić kosmosem.




