CZĘŚĆ 4
To był mały, przezroczysty woreczek z zamknięciem, taki, jakich używa się do przechowywania śrubek.
W środku znajdowały się trzy białe tabletki.
Tyler podał mi go bez słowa. Jego ręce były zimne, a na jednym palcu miał ślad po czerwonej kredce.
— Znalazłem je w samochodzie wujka — powiedział. — Za siedzeniem. Były w jego kieszeni, kiedy w czwartek wrzucił fartuch do kosza.
Jason ruszył w jego stronę.
— Oddaj to.
Stanęłam między nimi.
— Nie dotykaj mojego syna.
— To nie jest żaden dowód. To zwykłe tabletki.
Marta, pielęgniarka, obejrzała woreczek pod światło lampy. Potem porównała tabletki z tymi, które zostały w pojemniku z namalowanymi wiśniami.
— Nie są takie same — powiedziała. — Te nie mają rowka pośrodku.
Marek zadzwonił do apteki. Farmaceutka poprosiła, żebyśmy przynieśli próbkę. Pamiętała każdą dawkę wydaną mamie, bo po operacji miała nietypową receptę i musiała zamówić lek z innego magazynu.
Jason zaczął chodzić po gabinecie.
— To się da wyjaśnić.
— Więc wyjaśnij — powiedziała mama.
— Czasem brałem tabletki do ręki, żeby sprawdzić, czy połknęła. Może pomyliły mi się opakowania.
— Przez trzy tygodnie? — zapytałam.
— Byłaś w pracy. Nie widziałaś, jak się zachowuje.
— Widziałam — odezwała się Marta. — Za każdym razem po pańskiej wizycie miała obniżone ciśnienie i skarżyła się na duszność.
Mama zacisnęła palce na brzegu krzesła.
— A ty mówiłeś, że zapominam o lekach.
Jason spojrzał na nią, lecz nie na długo. Jego wzrok uciekł w stronę teczki Marka.
— Chciałem tylko zabezpieczyć dom.
— Dla kogo? — spytałam.
Nie odpowiedział.
Marek rozłożył przed mamą dokument z kasety. Był to akt ustanawiający fundusz rodzinny, przygotowany przez notariusza przed operacją. Mama przekazywała dom nie Jasonowi, nie mnie, lecz funduszowi przeznaczonemu na leczenie i edukację Tylera. Ja miałam zarządzać pieniędzmi do jego pełnoletności, ale nie mogłam sprzedać domu ani użyć środków dla siebie.
— Dlaczego mi nie powiedziałaś? — wyszeptałam.
Mama spojrzała na mnie z bólem.
— Bo bałam się, że Jason zrobi coś głupiego, kiedy się dowie. A bałam się też, że ty odmówisz, bo całe życie próbowałaś radzić sobie sama.
Jason zaśmiał się krótko, bez radości.
— Więc to wszystko było dla niego?
— Nie — odpowiedziała mama. — To było po to, żeby nikt nie mógł kupić jego bezpieczeństwa cudzym strachem.
Brat podszedł do niej.
— Mamo, ja miałem długi. Bank miał zabrać moje mieszkanie. Chciałem tylko pożyczyć pieniądze. Oddałbym je.
— A kiedy odmówiłam?
Jason spuścił wzrok.
— Powiedziałaś, że nie sprzedasz domu.
— Więc postanowiłeś sprawić, żebym nie mogła powiedzieć niczego.
Słowa zawisły w powietrzu. Tyler schował się za moim ramieniem. Poczułam jego czoło między łopatkami.
Jason zrobił krok w tył.
— Nie chciałem jej zabić.
— Ale wiedziałeś, że bez tych leków może umrzeć — powiedziałam.
Tym razem nie zaprzeczył.
Następnego ranka mama pojechała do szpitala na obserwację. Jej stan ustabilizował się po podaniu prawidłowych leków, ale lekarz powiedział, że kilka epizodów osłabienia mogło skończyć się tragedią. Oryginalne opakowania, kartki z datami, próbki tabletek i zeznanie Marty trafiły do dokumentacji medycznej oraz do banku. Wniosek Jasona został cofnięty, a dostęp do rachunków zablokowano tak, żeby mógł go zmienić wyłącznie notariusz razem z mamą.
Nie było wielkiej sceny z kajdankami. Była za to rozmowa w kuchni, do której przyszliśmy po powrocie ze szpitala. Na stole leżał kubek z pękniętym uchem, a obok niego porcelanowy pojemnik z wiśniami. Mama sama ułożyła w nim wieczorne dawki.
Jason stał przy zlewie.
— Wyjadę — powiedział.
— Dokąd? — zapytała mama.
— Nie wiem.
— To nie jest rozwiązanie.
Podniosła z krzesła kopertę.
— W środku jest adres ośrodka leczenia uzależnienia od hazardu. Opłaciłam ci pierwszy miesiąc, zanim dowiedziałam się, co robisz. Chciałam ci pomóc, ale pod warunkiem, że sam powiesz prawdę.
Jason spojrzał na kopertę.
— Nadal chcesz mi pomóc?
— Nie myl pomocy z pozwoleniem na krzywdę.
Jego twarz stężała. Przez długą chwilę nie sięgał po kopertę.
Potem zrobił coś, czego się nie spodziewałam. Wyjął z kieszeni kluczyki do samochodu i położył je obok dokumentów.
— W samochodzie jest reszta tabletek — powiedział. — I wniosek, który miałem wysłać do sądu. Podrobiony podpis jest na drugiej stronie.
Marek, który czekał w przedpokoju, wszedł do kuchni. Jason podał mu kluczyki.
— Nie chcę, żebyś to ukrywał — powiedziała mama.
— Wiem.
Nie przeprosił od razu. Żadne słowo nie mogło cofnąć nocy, podczas której Tyler spał na podłodze, nasłuchując oddechu babci.
Ale następnego dnia Jason sam pojechał do banku i podpisał oświadczenie, że próbował wykorzystać fałszywe pełnomocnictwo. Oddał też pieniądze, które wcześniej pobrał z konta mamy, co do grosza. Nie wystarczyło to, żeby naprawić wszystko, lecz wystarczyło, żeby nie mógł już udawać, że chodziło o zwykłą pomyłkę.
Mama wróciła do domu po pięciu dniach. Nie pozwoliła, żebym przeniosła jej łóżko na dół.
— Chcę spać w swoim pokoju — oznajmiła. — A Tyler ma przestać pełnić nocny dyżur.
Tyler pokiwał głową, ale wieczorem przyniósł koc pod jej drzwi.
— Tylko dzisiaj — powiedział.
Mama usiadła na łóżku i zawołała go do siebie.
— Możesz mnie pilnować, ale nie musisz robić tego sam.
— A jeśli wujek wróci?
Mama podała mu porcelanowy pojemnik z namalowanymi wiśniami.
— Wtedy policzymy razem wszystkie tabletki.
Tyler przyjął go obiema rękami. Pęknięte ucho kubka odbiło w jego powierzchni mały, krzywy blask lampy.
Tej nocy nie spał na korytarzu. Siedział przy stole w pokoju mamy i odczytywał na głos godziny z karteczki, a ona po każdej dawce robiła własnoręcznie małą kreskę.
Jason wyjechał do ośrodka z kopertą w kieszeni. Nie wiedzieliśmy, czy wytrzyma tydzień, miesiąc czy tylko drogę do najbliższego skrzyżowania. Mama nie obiecała mu wybaczenia. Ja też nie.
Ale kiedy przyszła pora na wieczorny lek, to nie ja wyciągnęłam rękę po pojemnik.
Zrobił to Tyler.
— Babciu — powiedział, sprawdzając namalowane wiśnie — dzisiaj bierzesz go przy mnie.
Mama uśmiechnęła się blado.
— Przy tobie, mój mały strażniku.
A on odłożył tabletkę na jej dłoń i po raz pierwszy od wielu nocy nie patrzył na klamkę, tylko na jej spokojnie unoszącą się pierś.
Przegapiłeś początek?




