CZĘŚĆ 4 — Babcia wyrzuciła nas w ulewie za brudne buty, lecz gdy zobaczyła coś pod szopą, jej twarz nagle stężała

CZĘŚĆ 4

…Wacław od razu zaprotestował, bo nocna droga przez sad była pełna połamanych gałęzi i wyrw po wodzie.

— Antonino, masz siedemdziesiąt dwa lata. Nie przejdziesz trzech kilometrów w takim błocie.

— Przejdę.

— A dzieci?

— Dzieci pójdą ze mną.

— Nie pójdą — powiedziałem. — Alina zostanie tutaj.

Babcia spojrzała na mnie z cieniem dawnej surowości, lecz tym razem nie próbowała rozkazać.

— Masz rację. Zostaniesz z siostrą i rozpalicie ogień. Ja pojadę z Wacławem, jeśli znajdziemy drogę.

— Nie — odpowiedziałem. — Pojedziemy wszyscy, tylko inną trasą.

Wiedziałem o starej drodze przez tartak. Tata pokazywał mi ją kiedyś na mapie, mówiąc, że ciężarówki nadal przejeżdżają tamtędy, gdy główny most jest zalany. Droga była dłuższa, ale prowadziła do miasta.

Babcia popatrzyła na mnie z niedowierzaniem.

— Skąd to wiesz?

— Tata mnie nauczył czytać mapy.

Wacław uniósł brwi.

— Mam wóz z napędem na cztery koła. Jeśli nie ugrzęźnie, zawiozę was do szpitala.

Babcia pobiegła do spiżarni. Wróciła z teczką, plikiem listów i małym pudełkiem po herbacie.

— Co jest w pudełku? — zapytałem.

— Rzeczy, które powinnam była oddać dawno temu.

W samochodzie pachniało mokrym płótnem, olejem i sosnowym odświeżaczem. Alina siedziała między mną a babcią, owinięta kocem w kratkę. Babcia trzymała pudełko na kolanach tak mocno, że pobielały jej knykcie.

Droga przez tartak była niemal nieprzejezdna. Błoto chlapało na szyby, gałęzie drapały dach, a koła kilka razy obracały się w miejscu. Za każdym razem Wacław wysiadał i podkładał pod nie deski.

— Możemy zawrócić — powiedział.

— Nie — odpowiadała babcia. — Zawracałam wystarczająco długo.

W połowie drogi telefon znowu zadzwonił. Sergiusz przekazał, że jego żona, Marta, odzyskała przytomność. Lekarze chcieli zatrzymać ją na obserwacji, lecz jej stan był stabilny.

Babcia zamknęła oczy. Przez sekundę wyglądała, jakby miała się rozpłakać, ale tylko przycisnęła pudełko do piersi.

— On pytał, czy przyjedziesz — powiedziałem.

— Co odpowiedziałeś?

— Że jedziesz.

— A jeśli nie będzie chciał mnie widzieć?

— To poczekasz. Tak jak on czekał.

Do szpitala dotarliśmy po północy. Na korytarzu świeciły jarzeniówki, a automat z napojami buczał przy ścianie. Sergiusz stał przy drzwiach sali. Był starszy, niż zapamiętałem, z siwizną przy skroniach i twarzą napiętą od nieprzespanej nocy.

Kiedy zobaczył babcię, nie podszedł.

— Mamo — powiedział tylko.

Babcia zatrzymała się kilka kroków od niego. Zdjęła z głowy mokrą chustkę i trzymała ją w dłoniach jak dowód winy.

— Przywiozłam ci listy.

Sergiusz spojrzał na teczkę.

— Myślałem, że je spaliłaś.

— Chciałam. Nie potrafiłam.

— Dlaczego je zatrzymałaś?

— Bo każdy mówił, że tęsknisz. A ja nie umiałam przyznać, że tęsknię bardziej.

Sergiusz odwrócił wzrok.

— Mogłaś odpowiedzieć choć jednym zdaniem.

— Wiem.

— Mogłaś powiedzieć, że nie chcesz mnie widzieć.

— Wiem.

— Mogłaś nie udawać przed wnukami, że to ja cię porzuciłem.

Babcia skinęła głową.

— Tego nie umiem naprawić jednym przepraszam.

— Nie — przyznał. — Nie umiesz.

Alina wysunęła się zza mojego ramienia.

— Tata, babcia dała nam ciasto.

Sergiusz spojrzał na nią, a potem uśmiechnął się przez łzy.

— To dobrze. Jej ciasto zawsze ratowało wszystko, oprócz jej charakteru.

Babcia parsknęła cicho, choć łzy spływały jej po policzkach.

— Nie przyjechałam po wybaczenie — powiedziała. — Przyjechałam, żebyś dostał swoje listy. I żebyś wiedział, że drzwi były zamknięte z mojej winy, nie z twojej.

Sergiusz wziął teczkę. Nie przytulił jej od razu. Najpierw otworzył pudełko po herbacie. W środku leżała mała blaszana zabawka: metalowy rower z odpryśniętą farbą.

— Znalazłam go w szopie — powiedziała babcia. — Zrobiłeś go z części starego budzika. Miałeś dziewięć lat.

Sergiusz przesunął palcem po krzywym kole.

— Myślałem, że wyrzuciłaś.

— Wyrzucałam wiele rzeczy. Tego nie umiałam.

Dopiero wtedy podszedł bliżej. Nie było wielkiego pojednania, muzyki ani pięknych słów. Objął ją ostrożnie, jak człowieka po chorobie, którego można jeszcze zranić.

Babcia wczepiła palce w jego sweter.

— Bałam się, że jak cię wpuszczę, wszystko się rozsypie.

— Rozsypało się bez tego.

W sali Marta poruszyła się na łóżku. Była blada, ale przytomna. Alina natychmiast podeszła do niej i zaczęła opowiadać o burzy, szopie, piecu i plackach z kapustą. Marta słuchała z uśmiechem.

— Twoja babcia nas nakarmiła? — zapytała.

— I pozwoliła nam ubrudzić stół — odpowiedziała Alina.

Babcia usłyszała te słowa i spuściła głowę.

— Nie tylko stół — powiedziała. — Cały dom.

Rano, gdy Marta spała, siedzieliśmy wszyscy w małej szpitalnej kawiarni. Babcia położyła przede mną klucz na czerwonej tasiemce.

— To od spiżarni — wyjaśniła. — Jeśli kiedyś przyjedziecie, nie musicie czekać, aż wam otworzę.

— To znaczy, że możemy wejść sami?

— Możecie wejść, narobić bałaganu i nawet zjeść konfitury bez pytania.

— Naprawdę?

— Tylko słoiki odkładajcie na miejsce.

Sergiusz uśmiechnął się pod nosem.

— Mamo, zaczynasz od wymagań.

— Człowiek nie zmienia się całkiem w jedną noc.

— Ale próbujesz?

Babcia popatrzyła na jego twarz.

— Próbuję nie zamykać drzwi, kiedy ktoś przychodzi mokry i przestraszony.

Po południu wróciliśmy do Jagodowego. Droga nadal była rozmokła, lecz niebo się przejaśniło. W domu czekała podłoga zasypana trocinami, ślady błota i rozlana mąka. Babcia stanęła w progu kuchni, spojrzała na bałagan, a potem podała mi szczotkę.

— Pomożesz?

— Oczywiście.

— Alina, ty zbierzesz jabłka z ganku.

— A potem ciasto?

— Potem ciasto.

Wieczorem znaleźliśmy pod stołem jedną z kopert. Musiała wysunąć się z teczki podczas podróży. Podałem ją babci.

— Otworzysz?

— Nie. To list dla twojego ojca.

— To daj mu.

Babcia przez chwilę trzymała kopertę, a potem poszła do telefonu. Tym razem linia działała. Wybrała numer sama.

— Sergiusz? — powiedziała. — Nie odkładaj słuchawki. Chcę przeczytać ci coś, co napisałam piętnaście lat temu.

Usiadła przy stole, na którym wciąż było pełno mąki. Czytała powoli. Co chwilę głos jej się łamał, ale nie przerywała.

Ja stałem obok Aliny i patrzyłem na metalowy rower leżący przy cukiernicy. Krzywe koło nadal się obracało, kiedy lekko trąciłem je palcem.

Z kuchni dobiegł głos babci:

— Synku, czy przyjedziesz po Martę, kiedy ją wypiszą?

Po chwili uśmiechnęła się przez łzy.

— Nie, nie musisz pukać. Klucz już mają dzieci.

Оцените статью